Home

პერფექციონისტის ფიქრები, ყველა ბედნიერი ვიქნებით

Leave a comment

გამარჯობა, დღეს მე პერფექციონისტი ვარ ვარდისფერი სათვალით. რთული ბავშვობა მქონდა, ყოველთვის მკაცრად ვსჯიდი საკუთარ თავს, ყოველი წარუმატებლობისთვის. თავად ვდგებოდი კუთხეში და საათობით, ფეხების დაბუჟებამდე არ გამოვდიოდი, სანამ დგომა შემეძლო, მხოლოდ იმიტომ რომ ჩემი ნახატი არ მომეწონა და უკეთესის დახატვა შემეძლო. წიგნის კითხვას რომ ვიწყებდი ისე უნდა დამესრულებინა რომ არ დამეხურა, თუ რაიმე საჭიროების გამო წიგნის დახურვა ან თავის აწევა მომიწევდა, წიგნს ვხურავდი და თავიდან ვიწყებდი კითხვას, თუნდაც სულ ბოლო აბზაცი მქონოდა დარჩენილი. ეს არ მაღიზიანებდა, გულწრფელად ვთვლიდი, რომ წიგნი ერთი ამოსუნთქვით შემეძლო წამეკითხა. მერე გავიზარდე და მივხვდი, რომ ფრაზა “ერთი ამოსუნთქვით იკითხება” საერთოდ სხვა მნიშვნელობის მატარებელი ყოფილა და სანიშნი შევიძინე. სათამაშოების კუთხეს რომ ვალაგებდი სახაზავით ვასწორებდი ხოლმე ჩამწკრივებულ მანქანებს, თუ რომელიმე სიმეტრიას არღვევდა ძირს ვყრიდი და თავიდან ვიწყებდი დალაგებას. ბაღში სიარულისას, როცა ჯერ კიდევ დედა მაცმევდა ტანსაცმელს, რეიტუზზე ან მასში ჩატანებულ მაისურზე ერთი ნაკეციც არ უნდა ყოფილიყო. იქამდე ვიტირებდი, სანამ ყველა ნაკეცს არ გაასწორებდნენ ტანსაცმელზე და ყველა ფერს არ შეუხამებდნენ ერთმანეთს. ბაღში ჩემს თანატოლებს რომ ვუყურებდი მუხლზე გაკეთებული ნაკეცებით, ფეხზე ასიმეტრიულად დახვეული რეიტუზის ზოლებით და ჩაბრუნებული საყელოებით, მივდიოდი და სულ ვუსწორებდი, სანამ ყველა ზოლი აბსოლუტურად არ გასწორდებოდა, ფეხზე და ყველა საყელო არ ამოტრიალდებოდა. ახლაც ასე ვარ, ნებისმიერი არასწორი ნიუანსი გამაღიზიანებელია, უბრალოდ ამის კონტროლი ვისწავლე. კომუნიკაციისას გაღიმება და საკუთარი თავისთვის იმის გამეორება, რომ ეს მე არ მეხება. არ მშველის საერთოდ, უბრალოდ მაკავებს. ახლა არასდროს ვაუთოვებ ტანსაცმელს. ჯობია მეცვას დაკუჭული, ვიდრე დაუთოვებულს გაუჩნდეს თუნდაც ერთი ნაკეცი. ეს ნამდვილი კატასტროფა იქნება. სამაგიეროდ ვიცი, რომ დაკუჭულია და ნაკეცებს ბუნებრივ მოცემულობად ვიღებ.

ნერვებს მიშლის კარადის ოდნავ გამოღებული კარი, ან ნახაზზე დასმული ზედმეტი წერტილი.  დღემდე ვსჯი საკუთარ თავს თუ არ ვარ საკმარისად ლოიალური ან დამთმობი. ვიცი, რომ ჩემთან მუშაობა და ცხოვრება იქნებოდა რთული საკმარის ძალისხმევას რომ არ ვხარჯავდე ჩემთან თანაარსებობის შესამსუბუქებლად, მაგრამ ჩემი ძალისხმევა არასდროს არის საკმარისი, მუდმივი შეგრძნება მაქვს, რომ გარკვეულ სიტუაციებში ზედმეტი მომდის, როგორც საბავშვო ბაღში, როცა თანატოლებს საყელოებს ვუტრიალებდი და რეიტუზის ზოლებს ვუსწორებდი. მგონია რომ ზედმეტად წნეხის ქვეშ ვაქცევ, პირად სივრცეში ვიჭრები ან არჩევანს ვუზღუდავ გარშემომყოფებს, იმის გამო რომ სრულყოფლებად ვაქციო ან სურვილი გავუღვიძო ასეთებად იქცნენ. საკუთარ თავში ვიკეტები და კედლებს ვაგებ გარშემო, რომ იზოლაცია მოვახდინო საკუთარი აზრების და ადამიანები ჩემგან გავათავისუფლო. ოქროს შუალედის დაჭერა მიჭირს, უფრო ზუსტი ოქროს შუალედის, სრულყოფილი ოქროს შუალედის.

მთელი ცხოვრება მტანჯავს საშინლად დაბალი თვითშეფასება. უფრო სწორად მჯერა, რომ მე შემიძლია გავაკეთო ყველაფერი რასაც მოვისურვებ, მაგრამ ნებისმიერი შედეგი, მაინც სიცარიელეს მიტოვებს და მუდმივად იმედგაცრუებული ვარ საკუთარი თავით, იმიტომ რომ ყოველ ჯერზე იყო შესაძლებელი უკეთესი შედეგი. დაუსრულებელ დევნას გავს, მაგრამ ვერც ვჩერდები. შემიძლია გავათენო ღამეები, თუ მაქვს მიზანი როგორ გავაკეთო ან ვაქციო რაიმე სრულყოფილად. საშინელებაა მუდმივ იმედგაცრუებაში ცხოვრება. არავინ არ არის ისეთი როგორიც შეუძლია, რომ იყოს. რთულია იმის გაცნობიერება რამხელა პოტენციალი აქვს ადამიანს გახდეს უკეთესი, ისწრაფვოდეს სრულყოფისკენ და ამისთვის არაფერს აკეთებდეს. საშინელებაა, არასდროს მოგწონდეს შენი თავი სარკეში, არასდროს გაკმაყოფილებდეს შენი წონა, შენი მეტყველება, მანერები, შენი ცოდნა, გამოცდილება, შენი შესაძლებლობები, შენი აზრებიც კი. ფიქრობდე, რომ შენ შეგიძლია იყო უკეთესი და ეს არასდროს მთავრდებოდეს.

ჩემი ერთ-ერთი იდეაფიქსია, რომ ყველა გარშემომყოფის ბედნიერად ქცევა შემიძლია. რეალურად შესაძლებელია, მუდმივად აკეთო რაღაცეები, რაც გარშემომყოფებს გააბედნიერებს. ჩემს სრულყოფილ სამყაროში ყველა ადამიანი ბედნიერია და მუდმივად ცდილობს, რომ გახდეს უკეთესი და ისწრაფვის სრულოფისაკენ. ამიტომაც მესმის პაციფისტების, ვერ ვიტყოდი, რომ ვარ, მაგრამ არაფერია ომზე არასწორი სამყაროში. ომი არის, ტანსაცმელზე გაკეთებული ნაკეცების, წიგნის კითხვისას გაფანტული გონების გამო გამოტოვებული ფრაზების, წარუმატებელი სამუშაო დღის, კაფეში ნათითურიანი კედლის, ჭამისას გამოცემული პირის მწლაკუნი, მოუვლელი, საკუთარ თავზე ხელჩაქნეული ადამიანების , შეუსრულებელი სამუშაოს და ბევრი სხვა ნიუანსის კუბში აყვანილ ერთობლიობაზე ბევრად უარესი. თუნდაც ომი სადღაც კუალა ლუმპურში იყოს. ის, რომ ომი სამყაროში არსებობს, უკვე უკარგავს მას სრულყოფილებას.

ჩემს სრულყოფილ სამყაროში ადამიანები ქუჩაში იღიმიან, ულოცავენ ერთმანეთს ყოველ დღეს და ცდილობენ იყვნენ უკეთესები, უფრო კეთილები, გაუწოდონ დახმარების ხელი ნებისმიერს, აჩუქონ საჩუქარი, ისევე როგორც დღესასწაულებზე ხდება ხოლმე. ვიცი, რომ მათი უმეტესობა სინამდვილეში არც ბედნიერია, არც კეთილი, არც თანამგრძნობი და არც გულუხვი. მაგრამ დღესასწაულებზე მე პერფექციონისტი ვარ ვარდისფერი სათვალით და ამ ყველაფრის მჯერა.

ჩემი წარმოსახვითი კატა

2 Comments

ბავშვობაში მგელი მაჩუქეს. მაშინ ძაღლების არ მეშინოდა. ძალიან უყვარდა როცა  ხელით ვაჭმევდი. მუჭით ვიღებდი ხოლმე საჭმელს და ხელს ვუწვდიდი, ნაზად ლოკავდა რომ შემთხვევით კბილი არ გამოეკრა. მერე ზედ ვაჯდებოდი და ცხენივით აქეთ-იქით ვჯირითობდი. სულ ერთად ვიყავით. ის იყო დიდი და საშიში, ნებისმიერ სხვა ადამიანზე იწევდა, მისდევდა და კბენდა. თუ ვინმეზე გაიწევდა მეც ვერ ვაჩერებდი, ამიტომ დამწყვდეული ან დაბმული გვყავდა როცა მარტო არ ვიყავით. ვერ ვიტყვი რომ მიჯერებდა, არც დაძახებაზე მოდიოდა კუდის ქიცინით და არც ესმოდა რატომ არ უნდა ეკბინა ვინმესთვის. ყოველთვის იმას აკეთებდა რაც თავად უნდოდა და ეს ძალიან მომწონდა. ერთადერთი,  ვისთვისაც არც კი შეუღრენია 15 წლის მანძილზე, მე ვიყავი. ბევრჯერ გვთხოვეს დაგვეძინებინა ან სადმე ტყეში დაგვეტოვებინა, მოწამლაც სცადეს, მაგრამ მისი მოწამვლა შეუძლებელი იყო. ის მხოლოდ ჩემი ხელით გაწვდილ საჭმელს ჭამდა. მე მას ყოველთვის ვიცავდი. დიდი, თეთრი გული ქონდა და ლამაზი ვერცხლისფერი ბეწვი, მოყვითალო თაფლისფერი თვალები და დიდი ტორები.

15 წლის მერე თითქმის სულ ერთ ადგილას იწვა, თამაშიც ეზარებოდა და ისეთი ლამაზი დგომაც აღარ ქონდა, მაგრამ ხალხზე მაინც იწევდა და ამიტომ უფრო ხშირად ვამწყვდევდი. ერთ დღესაც ეზოში ჩავდიოდი, უკვე ბოლო საფეხურზე ვიდექი, როცა დავინახე როგორ აიწყვიტა ჯაჭვი და ჩემსკენ გამოიქცა. იმდენად დაუჯერებელი იყო რომ ჩემსკენ მორბოდა დასაგლეჯად თავიდან გავქვავდი. მერე დადგა წამი, როცა ჩემ თავს ვუთხარი “ან ახლა მიტრიალდები და გაიქცევი, ან დაგგლეჯს.” მერე ყველაფერი მახსოვს გვერდიდან და ცოტა ზემოდან. მე ავრბოდი კიბეზე, ის მეწეოდა დგებოდა უკანა ორ თათზე და წინა თათებით ცდილობდა ჩემს დაგდებას, მხრებზე მადებდა ტორებს და წონასწორობას კარგავდა. ისევ მეწეოდა და მე უფრო სწრაფად ავრბოდი კიბეზე. ზურგი სულ სისხლიანი მქონდა და დაკაწრული, ტანსაცმელი შემოხეული. სახლში რომ შევედი და კარი მოვიხურე გონება დავკარგე. მთელი ღამე მაღალი სიცხე მქონდა და ვბოდავდი. იმიტომ არა რომ რამე მავნო ფიზიკურად, იმიტომ რომ ეს იყო ყველაზე სასტიკი ღალატი მეგობრისგან. ეს იმდენად რთული აღმოჩნდა ემოციურად, რომ ფიზიკურად ვერ გავუძელი. ჩემმა საუკეთესო მეგობარმა მიღალატა.

მეორე დილით აპირებდნენ რომ ტყეში გაეშვათ, მაგრამ დილით მკვდარი დახვდათ. თავიდან ეგონათ რომ ეძინა. ასე გადაწყვიტა ჩემმა მგელმა, რომ სიკვდილის წინ მოვეკალი. იმ დღიდან ძაღლებს არ ვენდობი. არ მჯერა არცერთი პატრონის, რომელიც მეუბნება “არ იკბინება, არაფერს დაგიშავებს”, უბრალოდ აღარ ვენდობი. მე საკუთარმა გაზრდილმა მგელმა დამიპირა დაგლეჯვა და არ ვიღებ არცერთ არგუმენტს, რომ ის მგელი იყო. ის ჩემი მეგობარი იყო, როგორიც ძაღლია ნებისმიერი ადამიანისთვის. მეორე დილით რომ გავიღვიძე საწოლზე პატარა შავი კნუტი იწვა. დედაჩემს კატები არ უყვარს, ამიტომ ძალიან გამიკვირდა. მერე მივხვდი რომ კნუტს მარტო მე ვხედავდი. ის ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი იყო. ასე მყავს უკვე ბევრი წელია საკუთარი წარმოსახვითი კატა, რომელსაც მხოლოდ მე ვხედავ. არც ჭამა სჭირდება, არც ქვიშის გამოცვლა, არც ბეწვი ცვივა და არც ტრანსპორტირების პრობლემები მაქვს, საერთოდ რეალურიც არ არის, მაგრამ ხანდახან ეს მავიწყდება კიდეც იმდენად ნამდვილია ჩემთვის. რაც მთავარია, ის მხოლოდ მაშინ ხდება ხილული, როცა მე მინდა მისი დანახვა ან როცა ძალიან მეშინია. შეიძლება ფსიქიატრიასავით ჟღერს, მაგრამ მეორეს მხრივ, არაფერია ცუდი იმაში, რომ მე ჩემი დანაკლისი შევივსე და წარმოსახვის რეალისტური ვიზუალიზაცია მოვახდინე. მე ამას უფრო შესაძლებლობად აღვიქვამ და არა პრობლემად. მე ვერასდროს მეყოლება ნამდვილი შინაური ცხოველი, იმიტომ რომ ვერ ვენდობი მას და ამიტომაც მყავს წარმოსახვითი.

ჩემს კოშარებში ჩემი კატა თითქმის ყოველთვის არის. ძირითადად გვერდით მიდგას და გვერდით მომყვება, ხანდახან წინ მიმიძღვის და გზას მიჩვენებს რომელიც უფრო უსაფრთხოა. მაგალითად როგორც წუხანდელ სიზმარში. პატარა ოთახში გამეღვიძა. ქვის კედლები იყო დ უფრო საკანს გავდა ვიდრე ოთახს, მაგრამ კარი ღია იყო. რკინის მთლიანი ფირფიტებით შედუღებული კარი გავაღე და მრგვალი შენობის შიგნით აღმოვჩნდი. შიდა რიკულებიან აივანზე ვიდექი, რომლიდანაც უამრავ სხვა ოთახში შესასვლელი ასეთივე რკინის კარები იყო. აივანი სპირალივით მიყვებოდა მთელ შენობას შგნიდან. არ ვიცი რომელ სართულზე ვიდექი, მაგრამ იატაკი არ ჩანდა. სიმაღლის ძალიან მეშინია, ამიტომ კედელს მივეკარი და შევეცადე ქვემოთ ჩავსულიყავი, მიწასთან ახლოს. ყოველ დონეზე ჩასვლისას ჩემი მეხსიერება ახლდებოდა. ძველი იშლებოდა და ახალი, არარეალური ემატებოდა, ქვემოთ სიარულს ვაგრძელებდი მაგრამ ეს შეუძლებელი იყო, წრეებზე დავდიოდი, მანამ სანამ არ მახსენდებოდა რომ ჩემი მეხსიერება წაშალეს და ახალი დამიმატეს. როგორცკი ვიხსენებდი რამოხდა ზედა დონეზე წრეებზე სიარულს ვწყვეტდი და ისევ შემეძლო ქვემოთ გავყოლოდი სპირალისებურ აივანს. პერიოდულად მქონდა მოგონებები ადამიანებზე და ვხვდებოდი ადამიანებს, მაგრამ მიჭირს იმის გახსენება რომელი იყო რეალური მეხსიერება და რომელი ყალბი 

ერთ დონეზე რომ ვიჭედებოდი და წრეებზე დავიოდი, ყველა ოთახში შესვლას ვიწყებდი. იმედი მქონდა რომ რომელიმეში კიბეს ვიპოვნიდი, მაგრამ კიბე არ იყო. ყველა ოთახში სხვადასხვა ადამიანები ან არსებები მხვდებოდნენ. ერთ-ერთი ნახევრად ღმერთებიც კი იყვნენ როგორც მითოლოგიაშია. ჩეულებრივი ნარცისები ოღონდ ზებუნებრივი ძალებით. ცდილობდნენ საკუთარი ძალები გამოეყენებინათ, რომ იქ დაეტოვებინე და ერთფეროვნება ცოტათი გაეხალისებინათ. კიდევ ეყო ერთი ოთახი სადაც სხვადასხვა წიგნებიდან ცხოველი პერსონაჟები იყო თავმოყრილი, მახსოვს ბულგაკოვის კატამ როგორც ჩამომკაწრა ფეხები როცა დარჩენაზე უარი ვუთხარი და ავდექი ოთახიდან გამოსასვლელად. ყველა ოთახი იყო უნიკალური და ძალიან ზღაპრული და ყველა ოთახი მახსოვს. სულ ქვედა სართულზე რომ ჩავედი იატაკი ჭადრაკის დაფა იყო სადაც თითო დონიდან თითო ადამიანს, ცხოველს თუ არსებას თითო ფიგურის ადგილი ეკავა. ჩემთვის შავი დედოფლის ფიგურის ადგილი იყო დარჩენილი, ხელში ავიყვანე ჩემი კატა და თამაში დავიწყეთ. ფიგურის მოკვლა უბრალოდ დაფიდან გასვლას არ ნიშნავდა, ყველას ჩვენი იარაღი გვქონდა რომლითაც უნდა მოგვეკლა მოწინააღმდეგე. ზოგს დანა ქონდა ან პისტოლეტი, იყო ხმალიც, მშვილდისარი, იყო ზებუნებრივი ძალებიც იარღის ნაცვლად მაგალითად ერთ-ერთ ნახევარღმერთს ქონდა მოთამაშეების ცოცხლად დაწვის უნარი, კიდევ ალქაჯების ოთახიდან იყო ერთი, რომელიც მოთამაშეებს პატარა არსებებად აქცევდა და ისე უსწორდებოდა, იყო ექიმიც რომელიც საწამლავს უკეთებდა შპრიცით. მე მოწინააღმდეგეებს ვკლავდი სიტყვით, თითქოს მათ თავში რა ხდებოდა გადაშლილი წიგნივით იყო ჩემთვის. ყველაზე სუსტ და მტკივნეულს ვიღებდი, მერე მიწასთან ვასწორებდი სანამ თვითმკვლელობამდე არ მიდიოდნენ. თამაში რომ დასრულდა იატაკმა ქვემოთ დაიწყო ჩაწევა და ამ შენობას კიდევ ერთი დონე დაემატა. ყველა გაქრა ჭადრაკის დაფიდან ჩემს გარდა. ზემოთ რომ ავიხედე ვიღაცეები სხვადასხვა დონეზე ჩანდნენ აივნებიდან, ქვემოთ მოდიოდნენ რომ კიდევ ერთი სასიკვდილო თამაში გამართულიყო.

გამეღვიძა.

girl_and_black_cat_by_Joysuke

ალტერნატიული მე

2 Comments

მე გაზაფხულის მეცხრე დღეს დავიბადე, მაშინ ნაკიანი წელიწადი იყო და ჩემს დაბადების დღეზე უჩვეულოდ თბილოდა. მე არასრულად 9 თვის დავიბადე რამდენიმე კვირით ადრე. ჩემი დაბადებისას დრო ზუსტად ცხრაზე გაჩერდა სახლში, ერთდროულად ყველა საათზე და ხატიას ნაცვლად ანა დამარქვეს. მე დაახლოებით ნახევარი საათი არ ვსუნთქავდი დაბადებიდან და საერთოდ ეგონათ, რომ უკვე მკვდარი ვიყავი მუცელშივე. მე დაბადებისას მხრებამდე შავი კულულები მქონდა და თვალები დაბადებიდან რამდენიმე წუთში გავახილე. მაშინ თვალები ცისფერი მქონდა, როგორც დედაჩემი იტყოდა ფირუზისფერი, რის გამოც ამბობდნენ, რომ კნუტს ვგავდი.

დედაჩემი შავთვალება წითურია, მამა მწვანეთვალება შავგვრემანი. ხშირად ვფიქრობდი იმაზე მწვანეთვალება წითური რომ ვყოფილიყავი ადამიანიც სხვა ვიქნებოდი თუ არა. ალბათ ის მწვანეთვალება წითური საერთოდ სხვანაირი იქნებოდა და სავარაუდოდ ხატია. ის პირველ აპრილს დაიბადებოდა, თავის დროზე და ჰოროსკოპითაც ვერძი იქნებოდა. ბავშვობაში ალბათ ძალიან კომუნიკაბელური და ცელქი გოგო იქნებოდა, ცოტა კაპრიზულიც, სათამაშოსთვის მაღაზიაში ფეხებს რომ აბაკუნებენ და დღისითაც ტკბილად სძინავთ. სწავლაც ეყვარებოდა, მაგრამ ისე არა როგორც მე, ის ნიშნებისთვის ისწავლიდა და არა სიამოვნებისთვის. წიგნების კითხვას უფრო ნაკლებ დროს დაუთმობდა, მაგრამ პაოლო კოელიო წაკითხული ექნებოდა აუცილებლად. ხატია ალბათ ბალეტსა და ციგურულ სრიალს შორის ბალეტს არ აირჩევდა, სკოლის დამთავრებისას კი დედას დაუჯერებდა და სამედიცინოზე ჩააბარებდა. ხატია სახლში არასდროს დააგვიანებდა და არც დათქმულ დროს გადააცილებდა სადმე მისვლას. ბავშვობაში ქართულ ხმებს და რუსულ პაპსას მოუსმენდა. გარდატეხის ასაკშიც მოკრძალებულად ივლიდა მუხლამდე ქვედაბოლოთი და გრძელი ნაწნავით. მერე პედიატრად დაიწყებდა მუშაობას პოლიკნინიკაში და მხოლოდ კომპწია ბიჭები მოეწონებოდა პრიალა ფეხსაცმელებით. ხატია რომ დაბადებულიყო ჩემი მშობლები ისეთივე ბედნიერები იქნებოდნენ როგორც ახლა და წარმოდგენა არ ექნებოდათ, რომ მე არასოდეს ვიქცეოდი მათ ღამის კოშმარად მაღალ კლასებში, არ გავაკეთებდი ყველაფერს ზუსტად ისე, როგორც მათ არ უნდოდათ, არ გავათენებინებდი ღამეებს და არ გავაბრაზებდი უთვალავჯერ, არ ვიქნებოდი ჯიუტი და არ ვანერვიულებდი შაქრის მომატებამდე. ხატია ალბათ მაღალი, წითური და ისეთი გოგონა იქნებოდა, ყველაფერს სწორად რომ აკეთებს.

ხატიასთვის წლების მომატება გარდერობში ფერების კლების პირდაპირპროპორციული იქნებოდა. ეყვარებოდა ტკბილეული, შემწვარი კარტოფილი და სულ ახალ დიეტაზე იჯდებოდა. ხატიას ყოველთვის დაუთოვებული ტანსაცმელი ექნებოდა და უთოს ახალი მოდელის ყიდვის შესაძლებლობას ხელიდან არასოდეს გაუშვებდა. 30 წლისას უკვე 3 შვილი ეყოლებოდა, შრომის წიგნაკი და ქმარი, რომელიც ყოველ დილით გაუთოვებული პერანგით და პრიალა ფეხსაცმელებით წავიდოდა სამსახურში. ხატია არასოდეს იოცნებებდა უზრუნველ ცხოვრებაზე სადმე ტოსკანაში, ხედით თვალუწვდენელ მინდვრებზე, სახლზე ბუხრით სადაც მოგზაურობიდან დაღლილი დაბრუნდებოდა და  არც ოთახში მთელ კედელზე გაკრულ რუკაზე იოცნებებდა, რომელზეც მოგზაურობიდან დაბრუნებული მეორე დღესვე დაიწყებდა ახალი მარშრუტის დაგეგმვას ბევრი ფერადი ჭიკარტებით, სადაც ყველა ტურს სხვადასხვა ფერის ჭიკარტებით აღნიშნავდა. მისი მოგზაურობა იქნებოდა კომფორტული, პირველი კლასით და ხუთვარსკვლავიანი სასტუმროთი შემოფარგლული. მისთვის შოპინგი მაქსიმალური დატვირთვა იქნებოდა ცხოვრებაში, მოლის სართულებზე სიარული მწვერვალების დაპყრობა და საყვარელი სუნამო აუცილებლად შანელი.

ხატია რომ დაბადებულიყო ეს ბლოგი საერთოდ არ იარსებებდა, რადგან ის არ მოუყვებოდა ნებისმიერ ადამიანს რა ხდება მის თავში. მისთვის რომ გეკითხათ ალბათ გიპასუხებდათ, რომ მის თავში ის ხდებოდა რაც ყველას თავში. ხატიას ლუდი არ ეყვარებოდა. საერთოდ ალკოჰოლური სასმელებიდან ალუბლის ლიქიორი და ბეილისი იქნებოდა ყველაზე ძლიერი რაც გაუსინჯავს, როგორც ქალს შეშვენის. მას ზუსტად ეცოდინებოდა, რას გააკეთებდა 5 წლის შემდეგ ამავე დღეს, თუ მანამდე არმაგედონი არ დაიწყებოდა და ღვთის წყალობით ყველა კარგად იქნებოდა.

ხატიას ყოველ ღამე ანგელოზივით ეძინებოდა. ის იქნებოდა არამწეველი, 12 საათზე რომ იძინებენ და დილით 6 საათზე უკვე ფეხზე არიან ფხიზლად, საუზმის კეთებით გართულები. ხატიას წინსაფარიც ექნებოდა და ხელში მომარჯვებული დღის გეგმა ოჯახის ყველა წევრის განრიგით. მისი მეგობრები იქნებოდნენ მხოლოდ მდედრობითი სქესის და აუცილებლად დაოჯახებული, თავისი პატარა ასლები. მისი ოცნება უზრუნველი სიბერე იქნებოდა, როცა მადლიერი შვილები მასზე იზრუნებდნენ და მეუღლე გაზეთებს იკითხავდა მთელი დღეები. ხატიას საყვარელი ფილმი ალბათ ლამაზმანი იქნებოდა და საყვარელი მომღერალი უიტნი ჰიუსტონი. ხატიას სამკაულების ტარება ეყვარებოდა და ბიჟუტერიის ყიდვის ცდუნებას ვერასოდეს გაუძლებდა. ხატიას, ისევე როგორც ყველა ნამდვილ ქალს, თავისი თავის ფასი ეცოდინებოდა და ამას ამაყად გაუსვამდა ხაზს ყოველი შესაძლებლობისას. ხატია იმ ადამიანების რიცხვში იქნებოდა საკუთარი დაბადებისდღე რომ არ უყვართ და ყოველ წელს ბერდებიან. მისი აზრით მისაბაძი და შესაშური ცხოვრება ექნებოდა და ალბათ ღრმა სიბერემდე ისე გაატარებდა ცხოვრებას, ერთხელაც არ დაფიქრდებოდა შავთვალება, შავთმიან პატარა გოგონაზე, რომელიც შესაძლოა დაბადებულიყო ანად და მისი აბსოლუტური მეორე უკიდურესობა ყოფილიყო.

e9b04e7b240979525effd8b0130c1d9f

ვითომ ლექსი

Leave a comment

ღამემ შეიკრა მორცხვად ღილები,

მთვარე უძილო კაცს დაემსგავსა.

მზემ გამოგზავნა დილის სხივები,

რომ ჩემი მკერდი ისევ გენახა.

 

 

 

რატომ არ მჯერა წინასწარმეტყველების

2 Comments

მე მჯერა, რომ სამყაროში არსებობდნენ ადამიანები, რომელთაც შეეძლოთ მომავლის შეგრძნება. მჯერა, იმიტომ რომ მომავლის მოგონებების გამონათებები მეც მქონია. ბავშვობაში ამის ნაკლებად მრცხვენოდა და ხმამაღლა ვამბობდი, ამიტომ ვიყავი ძალიან უცნაური ბავშვი, რომ გავიზარდე საერთოდ აღარ ვსაუბრობდი ამაზე, მაგრამ ჩემი გამონათებებისთვის მდუმარება აბსოლუტურად სულერთი აღმოჩნდა. თავისით აგორდა ასე, ჯერ ერთს ვუთხარი რაღაც, მერე მეორეს და მესამედ უკვე თვითონ მთხოვდნენ პასუხებს. იმის ახსნა, რომ მომავალს ვერ ხედავ უკვე სულერთი იყო. ზოგი ამით ერთობა, გამოწმებს ან გულწრფელად აინტერესებს რა მოხდება. თავიდან ვფიქრობდი, რომ მათი ინტერესის დაკმაყოფილებით, მათ კითხვებს შევწყვეტდი, მაგრამ ამაოდ. არავისთვის მიმიცია იმედი, რომ ის რასაც ვამბობდი ჭეშმარიტებაა, რომ ეს გარდაუვალი მომავალია, ამას ხუმრობაშიც კი ვატარებდი და ჩემს არასერიოზულ დამოკიდებულებას უფრო ხშირად ვიშველიებდი რაც დრო გადიოდა, მაგრამ ადამიანების ინტერესს არაფერი აცხრობს. ყველას აინტერესებს რა მოხდება, თუნდაც ხუმრობით. უკვე დიდი ხანია ყველას უარს ვეუბნები ან ვატყუებ და ამას თავისი მიზეზი აქვს.

მომავლის გამონათებები, წარსულის მოგონებებს გავს. ადამიანების უმეტესობას თავისუფლად შეუძლია უპასუხოს შეკითხვას რას აკეთებდა გუშინ, რამდენიმე დღის წინ. უფრო რთულია გაიხსენო რამდენიმე კვირის წინ მომხდარის დეტალები და ფაქტობრივად შეუძლებელია რამდენიმე წლის წინანდელი მოვლენის დეტალურად აღდგენა, თუ ის ძალიან შთამბეჭდავი არ იყო. ასევეა მომავალიც, ისეთივე სურათებია თავში როგორც წარსულის, უბრალოდ რამდენიმე ალტერნატივით, ან ძალიან ბევრი ალტერნატივით. მაგალითად, თუ დღეს დილით საუზმობის გახსენებისას მხოლოდ ერთი სურათი წარმოგიდგება თვალწინ, ხვალ დილის სურათი არის ერთდროულად ბევრი ვარიაცია და მათი გარჩევა საკმაოდ რთულია. იმიტომ რომ მომავალი არ არის ერთი სწორი ხაზი, ზუსტი თანმიმდევრობით განვითარებული სცენარით. ის ძალიან გავს ნაძვის წიწვიან ტოტს. ადამიანის ყოველი ნაბიჯი, უმნიშვნელოც კი, განსაზღვრავს როგორ განვითარდება მომავალი. ბედისწერა ნამდვილად არსებობს, მაგრამ ის იმდენად მასშტაბურია, რომ ადამიანს თავისუფალი არჩევანის საშუალებასაც უტოვებს.

რატომ არ მჯერა წინასწარმეტყველების. მომავლის არცერთ გამონათებაში, არასდროს არ არის გათვალისწინებული მომვალის ცოდნის ფაქტორი. ადამიანებმა ზოგადად არ იციან რა მოხდება მომვალაში, ამის ცოდნა სხვა ალტერნატიული მომავალია, სხვა მოვლენებით, სხვა სცენარით და სხვა არჩევანით. ეს მომავლის ცოდნის უკუჩვენებაა, როდესაც მომავალს იგებ, ის უკვე აღარასდროს მოხდება, იმიტომ რომ იმ მომავალში შენ არ იცოდი რა მოხდებოდა.  ეს ცოდნა ცვლის ადამიანების არჩევანს, ქმედებებს და გადაწყვეტილებებს. ეს არასწორი ჩარევაა. არავინ, ვინც მართლა ხვდება რამდენად მასშტაბურია ეს ინფორმაცია, რამდენად მნიშვნელოვანია მომავლის გაგების ფაქტი ადამიანისთვის, რამდენის შეცვლა შეუძლია ამ ინფორმაციას, არასდროს ეტყვის მას რა მოხდება. ეს ძალიან არასწორია.  ერთადერთი რითაც შემოვიფარგლები, რის უფლებასაც ვაძლევ საკუთარ თავს, ადამიანის მსუბუქი გაფრთხილებაა, შეფარულად და ყოველგვარი კონკრეტიკის გარეშე. შესაძლოა ესეც არასწორია, მაგრამ მხოლოდ მაშინ როცა სიკვდილ-სიცოცხლის საკითხი დგას, თავს ვაძლევ უფლებას ყოველგვარი წინასწარმეტყველების გარეშე გავაფრთხილო, ვუთხრა რომ ცუდი წინათგრძნობა მაქვს, ან ცუდი სიზმარი ვნახე, გული ცუდს მიგრძნობს და ა.შ. იმედია ამას არასდროს ვინანებ. ხშირად ვფიქრობ იმაზე უნდა იცოდეს თუ არა ადამიანმა დეტალები, თუ ეს მე ვიცი, მას აქვს თუ არა უფლება იცოდეს. ყველაფერს ჰო აქვს თავისი მიზეზი, რატომ არ ვაკეთებ არაფერს ადამიანების დასახმარებლად და მათი ცხოვრების გასამარტივებლად? ან სწორია თუ არა ჩემი არჩევანი არ დავეხმარო მათ ამაში, როცა შემიძლია. იქნებ საქმე მორალურ პრინციპებში არ არის და უბრალოდ მეშინია ან მეც არ მჯერა იმის რაც ჩემს თავშია? ძალიან ბევრი წინააღმდეგობრივი აზრი მაქვს და ხანდახან მგონია რომ ამ კითხვებზე სწორი პასუხი არ არსებობს.

არ მჯერა წინასწარმეტყველების, იმიტომ რომ ჭეშმარიტი წინასწარმეტყველებით ჩვენ წაგვართვეს ის მომავალი, ჩვენ ალტერნატიულ მომავალში ვცხოვრობთ. იქნებ ასეც იყო ჩაფიქრებული, თუ წინასწარმეტყველება იყო ძალიან ცუდი, ის უნდა თქმულიყო რომ შეცვლილიყო, იქნებ ჩემსავით სინდისი დაიმშვიდეს ამის თქმით, ან უბრალოდ გააზრებულად შეცვალეს მომავლის საშინელი სურათი, მაგრამ ყველაფერს ვერ შეცვლი უბრალოდ გაჟღერებით. არსებობს ალბათობა. არის მოვლენები, რომელთანაც რამდენიმე ალტერნატიული მომავლის ან უმეტესობა ალტერნატიულ გადაწყვეტილებებს მაინც მიყავხარ, იმიტომ რომ ის ზედმეტად მნიშვნელოვანია, ძალიან იშვიათად გარდაუვალიც. ამ ალბათობის გამოთვლა არც ვიცი როამდენად არის შესაძლებელი, რეალური არის თუ არა საერთოდ.

იმაზეც ვფიქრობ, რომ ეს ყველაფერი ჩემი წარმოსახვის ნაწილია და მე უბრალოდ მდიდარი ფანტაზია მაქვს, ყველაფერი დანარჩენი დამთხვევებია. პრინციპში ჩემს რეალობაში იმდენი არარეალურია, რომ ეს ვერსია საკმაოდ საფუძვლიანი მეჩვენება. წარმოდგენა არ მაქვს რა ხდება ამ დროს როცა მომავლის გამონათებები მაქვს და არის თუ არა ეს ჩემი ჰალუცინაციების ნაწილი. 50/50 ვარ, ხან ერთი აზრისკენ ვიხრები, ხანაც მეორისკენ. მაგრამ ჩემთვის ეს ყველა შემთხვევაში თანაბრად მძიმეა. იმასაც ვხვდები, რადმენად არარეალურად ჟღერს და ბევრისთვის ეს ცოტა ფსიქიატრია იქნება წაკითხვისას :D არ ვიცი, ვერაფრით ვიმართლებ თავს, პრინციპში არც ვცდილობ. მგონი ვიწყებ იმის გაცნობიერებას რაში მჭირდება საერთოდ ბლოგი და ამ ყველაფრის წერა. ეს აზრები რომელიც თავში მაქვს, დაწერამდე და დაწერის შემდეგ ჩემთვისაც კი განსხვავებულად ჟღერს. ჩემი ბლოგი ჩემი ღუზაა რეალობაში.

 

ჩემი დიდი სიყვარული

Leave a comment

პირად ურთიერთობებში მხოლოდ ერთი წესი მაქვს: თუ ჩემთან ყოფნა აღარ გინდა აუცილებლად უნდა წახვიდე. ეს არც თხოვნაა და არც მოთხოვნა, ეს ერთადერთი ვალდებულებაა, რომელიც ჩემს კაცს აქვს აღებული. დიახ, მე არ დავდგამ ისტერიკას და არ ვაგრძნობინებ როგორ მიმძიმს განშორება, იმიტომ არა, რომ მაგარ ტიპად გამოვჩნდე და დავანახო ფეხებზე მკიდია, არა! იმიტომ რომ ამ ვალდებულების შესრულება შევუმსუბუქო. მე მართლაც შემიძლია გავუძლო ღამის კოშმარებს, ჩემს არამდგრად ფსიქიკას, ჰალუცინაციებს და საყვარელი ადამიანის დაკარგვასაც კი, მაგრამ ვერასდროს გავუძლებ კაცს ჩემს გვერდში, რომელსაც ჩემთან ყოფნა არ სურს. ეს მორალურად და ფიზიკურად გამანადგურებს. თუ ოდესმე მოვხვდები ჯოჯოხეთში უკვე ვიცი როგორი იქნება ის.  საერთოდ ვფიქრობ, რომ ადამიანს ერთადერთი ვალდებულება აქვს ცხოვრებაში, იყოს ბედნიერი. ასეთია ჩემი ცხოვრების ფილოსოფია. ჩვენ ყველა ვალდებულები ვართ ვიყოთ იქ და იმასთან ვისთანაც ბედნიერები ვიქნებით. ჩვენს ცხოვრებაში ორი ფაქტი და ერთი მისიაა: დაბადება, სიკვდილი და ბედნიერება. არავითარი მნიშვნელობა არ აქვს წარმატებულ კარიერას, ძვირფას სამკაულებს, მანქანებს, ჭერს თავს ზემოთ თუ ეს არ გვაბედნიერებს. საერთოდ არ აქვს აზრი მოგზაურობას თუ არ შეგიძლია ახლით აღტაცება, იმ დღესაც არ აქვს აზრი როცა პატარა ბედნიერებაც არ იგრძენი. საერთოდ არ აქვს მნიშვნელობა ფიცს რომელიც დავდეთ ერთმანეთთან, რამდენი ბავშვი გვყავს, უმნიშვნელო ხდება ერთად გატარებული წლები, მოგონებები რომელიც გვაკავშირებს, მრავალწლიანი თანაცხოვრების კომფორტი, რას იფიქრებენ მეგობრები, რა არის სიყვარულის გაქრობის მიზეზი, ყველაფერი უმნიშვნელოა როცა ბედნიერი აღარ ხარ. 

მე და ჩემი დიდი სიყვარული ერთ ჭერქვეშ ვცხოვრობთ. ორივეს საკუთარი პირადი ცხოვრებები გვაქვს, რომლებიც ხანდახან იკვეთება. ჩვენ არ გვაქვს სულელური საუბრები იმაზე რა მოხდება 10 წლის შემდეგ, ჩვენ არ ვიღებთ ერთმანეთისგან ნებართვას მეგობრებთან გართობისთვის, ჩვენ არ გვჭირდება უფლება ბედნიერებისთვის. ჩვენ უბრალოდ ერთ ჭერქვეშ ვცხოვრობთ, იმიტომ რომ სხვანაირად ცხოვრება არ გვინდა. ჩვენ მარტივად ვურთიერთობთ და ვიცით რომ ყველა სიტყვა იქნება გაგებული, ჩვენ არ ვთანაცხოვრობთ კონსენსუსებით, ჩვენ ვკამათობთ და ვისვრით საგნებს თუ გვინდა სროლა, ვყვირით თუ გვინდა ყვირილი და გვიყვარს როცა გვინდა სიყვარული. ჩვენ ერთმანეთთან პირველყოფილი ინსტინქტების გულახდილობის დონეზე ვურთიერთობთ. ის არ მჩუქნის საჩუქრებს ჩვენი თანაცხოვრების 8 წლისთავზეც, ეს დრო ისედაც საჩუქარია. ჩვენ მაშინ ვჩუქნით საჩუქრებს როცა ეს გულწრფელად გვინდა და ამისთვის კალენდარი არ გვჭირდება. მაშინაც კი როცა გვავიწყდება თანაცხოვრების “მნიშვნელოვანი” თარიღები, ეს არაფერს ნიშნავს. მას 3 წელი დასჭირდა ჩემი დაბადების დღის დასამახსოვრებლად )))) ჩემთვის ეს საწყენი არ იყო, ეს ძალიან სასაცილოა ჩემი აზრით, გულწრფელად მახალისებს მისი თვისება დაივიწყოს “მნიშვნელოვანი” მოვლენები. ეს მისი ერთ-ერთი საუკეთესო თვისებაა. ჩემი დიდი სიყვარული არაფრით გავს სხვებს და მნიშვნელობა არ აქვს ვარგისიანობის ვადა რამდენი აქვს. ეს პირველქმნილი ცარიელი ემოციაა, რომელიც ფიზიკურად შეგიძლია იგრძნო და უარეს შემთხვევაში ისეთ მოგონებად დარჩება რომლისთვისაც ცხოვრება ღირდა, რომელსაც არასდროს ინანებ ფინალის მიუხედავად, რომელიც უბრალოდ არის და ეს აწმყო ყველაფერზე მნიშვნელოვანია. 

ადამიანები ვიბადებით ბედნიერებად, ჩვენ არც ტანსაცმელი გვაქვს, არც გვესმის და ვერც ვხედავთ სრულყოფილად, ვერ ვმეტყველებთ და აბსოლუტურად არ გვაქვს არჩევანის შესაძლებლობა, მაგრამ მაინც ვახერხებთ ჩვილობის მდგომარეობაში განვიცადოთ ბედნიერება და ყველაზე გულწრფელად გავიცინოთ. ჩვენ ყველა აუცილებლად დავბერდებით, აღარ მოგვეწონება ჩვენი ანარეკლი სარკეში, ვიავადმყოფებთ და აუცილებლად მოვკვდებით. ჩვენ ყველა ვიზრდებით ბედნიერებად, გვასწავლიან რომ წესები და ვალდებულებები უზენაესია. ჩვენ ვსწავლობთ, ვაშენებთ, ვვითარდებით და ვქმნით, იმისთვის რომ ყოველ დღე არ გაგვახსენდეს გარდაუვალი სიკვდილი. რაც უფრო იშვიათად გვახსენდება, მით უფრო უბედურები ვხდებით. მით უფრო იშვიათად ვხედავთ ბედნიერების საჭიროებას ჩვენს ცხოვრებაში, მით უფრო კარგავს ფასს ბედნიერება. ის აღარ არის ჰაერი რომლის გარეშეც ვერ სუნთქავ. ჩვენ აღარ ვზრუნავთ საკუთარ და სხვების ბედნიერებაზე. შეგვიძლია ძალიან მარტივად არ გავხადოთ ან საერთოდ წავართვათ ადამიანს ბედნიერების უფლება. ჩვენ საჩუქრებს ვჩუქნით მხოლოდ ვალდებულების გამო, ჩვენ ვიგონებთ თარიღებს და დღესასწაულებს რომ მივულოცოთ დაბადება ან გამოვუტყდეთ სიყვარულში. ყველაზე უარესი, ჩვენ გვჭირდება სიყვარულის ობიექტი იმისთვის, რომ გვიყვარდეს. ჩვენ დავივიწყეთ ჩვენი მარტოობა, რომელსაც მხოლოდ დაბადებისას და სიკვდილისას განიცდის ადამიანი. ჩვენ მხოლოდ გარეგნობაზე ვზრუნავთ, მივყვებით ტენდენციებს, ვიღვიძებთ ადრე რომ სამსახურში არ დაგვაგვიანდეს. ჩვენი რეპუტაცია იმდენ ძალისხმევას ითხოვს სრულყოფისთვის, რომ ჭეშმარიტ ალფა პიროვნებას ანადგურებს. ომეგებით ვართ გარემოცული, ცარიელი ადამიანებით, რომლებიც იდეალური მოქალაქეები და დეგრადირებული პიროვნებები არიან.

მე ადამიანებს ვირჩევ. არასდროს ვუშვებ ხელიდან შესაძლებლობას, ახალი საინტერესო ადამიანი უფრო ახლოს გავიცნო. ადამიანის პოტენციალი ადვილი შესამჩნევია, ზოგს მეტი შესაძლებლობა აქვს ბედნიერებისთვის, ზოგს ნაკლები. ჩემი მიზანია ეს ადამიანები გავაბედნიერო. არის რაღაც მანიაკალური ამაში. ჩემთვის ეს ბუნებრივია. ყველაფერი მის კეთილ ნებაზეა დამოკიდებული. თუ სურს რომ იყოს ბედნიერი, თუ წუხს რომ უბედურია, აუცილებლად უნდა ეცადო, რომ გააბედნიერო და ფეხებზე დაიკიდო რას იფიქრებენ შენზე. ერთხელ ქუჩაში მოხუცებულმა ქალმა გამაჩერა და შუქნიშანზე გადაყვანა მთხოვა. კომპლიმენტი მითხრა, რომ ძალიან ლამაზი ვიყავი და გულდაწყვეტით გაუსვა ხაზი, რომ ის ვეღარც ხედავდა სიბერისგან. მე შემეძლო ის უბრალოდ გადამეყვანა ქუჩის მეორე მხარეს, ყველა შემთხვევაში მადლობელი იქნებოდა. ამის ნაცვლად როგორც ნამდვილ ინგლისელ ჯენტლმენს სჩვევია წელშიგამართულმა და ხმადაბოხებულმა ხელკავი გავუწოდე და მოკრძალებულად ვთხოვე ნება დაერთო ასეთი მშვენიერი ქალბატონი ქუჩის მეორე მხარეს გადამეცილებინა. ყველაზე გულწრფელი გადახარხარება იყო რაც კი ცხოვრებაში მომისმენია, ბედნიერი იყო იმ წუთას. ეს არაფერია, ეს ყველას შეუძლია. თქვენ შეგიძლიათ გაუღიმოთ ადამიანს ქუჩაში უმიზეზოდ თუ იგრძნობთ რომ ეს სჭირდება. უსურვოთ ტაქსის მძღოლს ბედნიერი მგზავრობა და აჩუქოთ კანფეტი. თქვენ შეგიძლიათ მომღიმარი სახით უთხრათ მადლობა ოფიციანტს რომელიც გემსახურებათ. ან უბრალოდ ბედნიერი დღე უსურვოთ მეზობელს მისალმებისას. ეს მარტივია. მთავარია გაიხსენოთ რომ ბედნიერება ერთადერთია რისთვისაც ვარსებობთ და თუ ყოველ დღე არ გახსენდებათ, რომ სიყვარული ყველგანაა, მაშინ სწორედ თქვენნაირებისთვის გამოიგონეს ვალენტინობის დღე. ნება იბოძეთ და ცინიზმი ამ დღეს მაინც მოიშორეთ სახიდან. თქვენ ვალდებული ხართ იყოთ ბედნიერი, იმიტომ რომ არსებობთ!

ადამიანები რომლებიც გვქმნიან

5 Comments

ვიღაცისთვის უფრო ესთეტური და მისაღები შეიძლება იყოს გამოთქმა, რომ იძერწები ცხოვრების მანძილზე, უფრო ზედაპირულებმა და პრაგმატულებმა შეიძლება გითხრან, რომ გამოცდილებით იცვლებიან, ოპტიმისტებს სჯერათ რომ ადამიანები უკეთესები არიან ვიდრე სინამდვილეში, პესიმისტებისთვის ყველა ერთნაირია. მე ასე ვიტყოდი, ჩვენ ყველა სილიკონის ბურთები ვართ რომლებიც რიკოშეტს იძლევიან შეხებისას და დაუყოვნებლივ იცვლიან მიმართულებას. რაც უფრო შთამბეჭდავია ადამიანი, იმდენად გვქმნიან ისეთებად როგორებიც ვართ დღეს, ეს ჩვენი შეხების წერტილებია.

სულაც არ არის გასაკვირი, რომ კითხვა 3 წლის ასაკში ვისწავლე, თანაც ორ ენაზე. დედაჩემი პროფესიით ბიბლიოთეკარია, ბავშვობაში ბიბლიოთეკაში ყოველი მეორე დღის დიდ ნაწილს ვატარებდი. ბიბლიოთეკა ჩემთვის განსაკუთრებული ადგილია ზღაპრული ლაბირინთივით, სადაც სრული წესრიგია. ბავშვობაში ხშირად წარმოვიდგენდი ხოლმე, რომ რომელიმე წიგნის წაკითხვისას ვიპოვნიდი მასში ჩაშიფრულ საიდუმლოს და მივაგნებდი საგანძურს ან ბიბლიოთეკაში არსებულ საიდუმლო კარს, რომელიც მინიშნებებით, თავსატეხებით, რუკებით და საიდუმლო წიგნებით სავსე სარდაფში ჩამიყვანდა. გულის სიღრმეში დღესაც ეს შეგრძნება მაქვს როცა ბიბლიოთეკაში შევდივარ, ამიტომ როცა განსაკუთრებით ცუდად ვარ მივდივარ ბიბლიოთეკაში და პირველივე შემთხვევით წიგნს ვითხოვ. კითხვა ბიბლიოთეკის უჯრებზე მიწერილი ასოებით ვისწავლე, რომელშიც ბარათები აწყვია. დედაჩემი მაძლევდა ბარათს და მე უნდა წამეკითხა და შესაბამისი ასოთი დასათაურებულ უჯრაში ჩამედო. სინამდვილეში ბიბლიოთეკაში არა მარტო კითხვა, არამედ საგნების, მოვლენების, საქმის და ყველაფრის ადვილად სტრუქტურიზებაც ვისწავლე.

ბავშვობაში ასანთებით თამაში მიყვარდა, ვერაფრით გამაგებინეს რომ შეიძლება რამე დამეშავებინა თავისთვის, ჯიუტად ვამტკიცებდი რომ ცეცხლი არ წვავს, ამიტომ მამაჩემმა ასანთი აანთო, თითი დამწვა და მითხრა რაც არ გკლავს ის გაძლიერებსო. ბევრი ვიტირე და მალე შემიხორცდა, სამაგიეროდ ცოცხალი ვარ და მახსოვს, რომ რაც არ მკლავს მაძლიერებს. მამაჩემი სკოლაში ხაზვას და შრომას ასწავლიდა. ხაზვის კლასში სპეციალური ძველებური ხის მაგიდები იდგა, ზემოდან სახაზავი პლანშეტით და კედელზე გასაცურებელი სამდონიანი დაფა ეკიდა. ამ ოთახიდან შეგეძლო გასულიყავი შრომის ოთახში, რომელიც არცერთი სხვა სკოლის შრომის ოთახს არ გავდა რაც მინახავს. ბევრი დაზგა და ინსტრუმენტი იყო, საღებავის და ფოსფორის სუნი იდგა. მე ბოლო მერხზე ვიჯექი ხოლმე, წინ ფურცელი და ფანქრები მელაგა, ვცდილობდი დამეხაზა დავალება სხვებთან ერთად. 5 წლის რომ გავხდი დაბადებისდღეზე თავისი ხელით გაკეთებული სახაზავი პლანშეტი მაჩუქა, მომდევნო ხაზვის გაკვეთილზე კი მოვიდა და წინ ფარგალი დამიდო. მისთვის ეს ნიშნავდა, რომ გავიზარდე და ახლა შემეძლო ფარგალი თვალში არ გამეყარა, მაგრამ ჩემთვის ეს ემოცია იყო განუმეორებელი, პირველი გაცნობიერებული სიამაყის შეგრძნება. შრომის გაკვეთილზე ასწავლიდა ყველაფერს, ნათურის გამოცვლით და ლურსმნის დაჭედებიდან დაწყებული, ხის კონსტრუქციების აგებით და მათზე ორნამენტების ამოწვით დამთავრებული. ამიტომ უკვე 10 წლის ასაკში კარგად ვიცოდი, როგორ დამეხაზა და ამეგო ნებისმიერი კონსტრუქცია, სამუშაო იარაღებსაც საკმაოდ კარგად მოვიხმარდი. ზაფხულში მამაჩემს საზაფხულო ბანაკები ქონდა და ლაშქრობებში დაყავდა ბავშვები, იქ გვასწავლიდა, როგორ უნდა გაგვეგნო გზა კომპასის გარეშე, გამოგვეცნო დღის რა დრო იყო, როგორ წაგვეკითხა რუკა და აგვენთო კოცონი. სოფელში რომ მივდიოდით მასწავლიდა როგორ უნდა დამებარა, დამეთესა, გამემარგლა და მომეარა მცენარეებისთვის, ბოსტნეულისთვის, მწვანილსთვის. ყველაზე მეტად ხეებზე ძრომიალი მომწონდა, ამიტომ კრეფის დროს მე ყოველთვის ვკრეფდი. სულ პატარა ვიყავი როცა საჭესთან ჯდომისას მუხლებზე მისვამდა, მერე საჭეს ხელს უშვებდა ხოლმე. ერთ დღეს მასწავლა სიჩქარეები როგორ ირთვებოდა და საჭესთან დამსვა. მე და მამას გვქონდა თამაში, ახალ ფილმს რომ ვუყურებდით მერე უნდა დაგვესვა ერთმანეთისთვის შეკითხვები, მაგალითად “რა დრო იყო კედელზე X სცენაში”, “რა ფერის მაისური ეცვა X გმირს სადილობისას” და ა.შ. ასე მასწავლა დეტალებისთვის ყურადღების მიქცევა.  მამაჩემი იყო ერთადერთი ადამიანი რომელმაც ჩემ მიერ ცხოვრებაში პირველად მომზადებულ კერძზე თქვა, რომ მომკლას მაინც ვჭამო და მოიწამლა ))) ის არის ადამიანი, რომლის გამოც უბრალოდ ცოცხალი გადავრჩები ალბათ ყველგან და არ დავიწყებ ტირილს თუ სახლში წყლის მილი გასკდება როგორც მინიმუმ ))

ბიძაჩემი მონადირე იყო და ზაფხულობით დავყავდი ხოლმე მწყერზე სანადიროდ, მასწავლიდა როგორ ამეღო კვალი და როგორ გამერჩია სხვადასხვა ცხოველის ნაკვალევი ერთმანეთისგან. დღემდე არ ვიცი სტვენა :( საერთოდ ვერ ვუსტვენ, ამიტომ ვერაფრით მასწავლა ჩიტების ხმების განსახიერება, თუმცა ვიცი მათი ერთმანეთისგან გარჩევა, მიზანში კარგად სროლა, ცხენზე ჯირითი და ნანადირევის სწრაფად გატყავება.

ბაბუშკამ მასწავლა ველური მცენარეების სახელები, რისი ნახარში რისთვის გამოიყენება, სოკოების ცნობა, გემრიელი კერძების მომზადება, არყის გამოხდა და ყველაზე გემრიელი მარინადების კეთება ))

ადრე ჩემს იტალიურ ეზოში 13 ოჯახი ცხოვრობდა. მეზობლებს ჩემზე ორი წლით უფროსი შვილი ყავდათ – ლენა. მამამისი იყო ფანტასტიკის და მუსიკის მოყვარული, სულ ქონდა რაღაც ფირფიტები და კასეტები სხვადასხვა ჯგუფების და სანამ ჩვენ ვთამაშობდით ოთახში გვასმენინებდა ხოლმე, ვუსმენდით ძირითადად დევიდ ბოუვის და პინკ ფლოიდს. ერთხელაც ლენამ მომცა კასეტა რომელსაც ეწერა Sex Pistols :)

ჩემი რუსულენოვანი ინგლისურის მასწავლებლის სახლის კარზე ვუდსტოკის ცნობილი პლაკატი ეხატა და გარშემო კედელზე ცისარტყელას მსგავსი ფერადი ოღონდ დაკლაკნილი გამოსახულებები იყო მიხატული )))) პირველ გაკვეთილზე მასწავლა დაკაკუნების წესი, რომელიც მორზეს ენაზე ნიშნავს SOS ))) მას შემდეგ მასწავლიდა ინგლისურს რუსულად, მიყვებოდა 60-იანი წლების როკ ჯგუფებზე, შიგადაშიგ მასწავლიდა მორზეს ანბანს და კარს არ აღებდა სანამ სწორად არ დავაკაკუნებდი ))) ინგლისურად მელაპარაკებოდა რატომ იყო ათეისტი, ვსაუბრობდით ამ ცხოვრების ამაოებაზე, ჩვენს ღირებულებებზე და სახლში დავალებად ცნობილი როკ ჯგუფების სიმღერის ტექსტებს მაძლევდა )))

ჩემს მუსიკის მასწავლებელს სჯეროდა, რომ ადამიანს ნებისმიერი წინააღმდეგობის დაძლევა უნდა შეძლებოდა მიზნის მისაღწევად და რომ ყველაფერია შესაძლებელი თუ ეს ნამდვილად გინდა. ამიტომ როცა მასთან მივდიოდი გაკვეთილზე, თვალებს მიხვევდა, ხელზე ნაქსოვ ხელთათმანებს მაცმევდა, თავზე, მხრებზე და ხელის მტევნებზე მონეტებს მალაგებდა და მე უნდა დამეკრა უშეცდომოდ, ძალიან სწრაფი ეტიუდი ისე რომ მონეტები არ ჩამოვარდნილიყო. ასე დავასრულე ათწლედი 7 წელიწადში, დავუკარი სახელმწიფო კამერულ ორკესტრთან 6 წლის ასაკში, მოვიპოვე წლის ვირტუოზის დიპლომი ყველა ასაკობრივ ჯგუფში საქართველოს მასშტაბით და 9 წლის ასაკში მქონდა ყველაზე ცოტა კონცერტი ერთი წლის განმავლობაში – სულ რაღაც 13 :)

უკვე ვმკურნალობდი ეპილეფსიას, დედაჩემმა იმედით რომ ექიმები ცდებოდნენ, ერთ ცნობილ ტვინის ფიზიოლოგთან მიმიყვანა. ამ კაცმა დიაგნოზი კი დაადასტურა, მაგრამ დედაჩემს მიუბრუნდა და უთხრა, რომ მის ადგილას ჩემი ეპილეფსიის მკურნალობას არ დაიწყებდა მედიკამენტოზური მეთოდით, მე უფრო ფსიქოლოგი დამჭირდებოდა, რომელიც ჩემი მდგომარეობის მიღებაში და მასთან გამკლავებაში დამეხმარებოდა. მე სულ არ ვუმკურნალებდი თქვენს ადგილას, ისეთი ჰალუცინაციები აქვს უფრო LSD-ს ეფექტს გავს და თუ მისი ფსიქიკა გაუმკლავდება ამ მდგომარეობას, შეიძლება ძალიან კარგადაც გამოიყენოსო. კარგია, რომ ოთახიდან არ გამომიშვა როცა ამას ამბობდა. მისი სიტყვები ძალიან დამეხმარა რამდენიმე წლის შემდეგ, როცა მკურნალობა შევწყვიტე, თუნდაც არ ყოფილიყო მართალი, რწმენა, რომ ამ მდგომარეობასთან გამკლავება შესაძლებელია დღემდე მაძლევს ძალას “რელსებზე” დავბრუნდე, როცა “მივდივარ”.

ერთი ბიჭი მყავდა, რომელიც ძალიან მიყვარდა და მასთან ერთად საცხოვრებლად გადავედი ერთ პატარა ბინაში ასე 10 წლის წინ. ყოველ საღამოს ყველაზე აღვირახსნილ და არაფხიზელ წვეულებებს ვაწყობდით. ყველა წესს ვარღვევდით და ყველაფერს ვაკეთებდით რაც მშობლების აზრით არცერთმა ახალგაზრდამ არ უნდა გააკეთოს ))) ეს იყო ყველაზე არაფხიზელი პერიოდი ჩემს ცხოვრებაში, როცა გავსინჯე და ვცადე ყველაფერი, ერთდროულად, უზომო რაოდენობით, როცა მართლა გავიზარდე, გავხდი დამოუკიდებელი და ვისწავლე გადაწყვეტილებების მიღება, მართალია მერე ამ ბიჭს ცოლად გავყევი და ერთ თვეში დავიშალეთ, მაგრამ დამოუკიდებლად მიღებული პირველი გადაწყვეტილებებიდან ყველა არ შეიძლება იყოს უნაკლო, ასე რომ, ამ ბოლოს გარდა არაფერს ვნანობ. ამ გამოცდილებამ მასწავლა, რომ როცა შეცდომას მიხვდები დაუყოვნებლივ უნდა იმოქმედო და გზა განაგრძო. ფორტეპიანოზე თვალებახვეულ დაკვრას გავს ნაქსოვი ხელთათმანებით, ხელები გისხლტის კლავიშებზე, სუნთქვასაც კი აკონტროლებ, მონეტები რომ არ ჩამოგეყაროს. თუ პირველივე შეცდომაზე მოიხსენი თვალსახვევი, ვერასდროს გაიგებ შეძლებდი თუ არა დაგეკრა იდეალურად ნებისმიერ პირობებში. საკუთარი თავის ერთგულებაც ასევეა, შეცდომებს არასდროს უნდა მისცე უფლება დაგაკარგვინონ მიზანი.

ერთი მოხუცებული მხატვარი იყო, რომელსაც შემთხვევით, გამოფენისთვის სამზადისისას მივაგენი. პატარა სარდაფი ქონდა სახელოსნოდ გადაკეთებული, სკულპტურებით და ნახატებით იყო სავსე. გამოფენის შემდეგაც ხშირად მივდიოდი ხოლმე მასთან, ჩაის ვსვამდით და ვსაუბროდით ხელოვნებაზე. ხანდახან უბრალოდ საათობით ვიყავით 10 კვადრატულ ოთახში ისე, რომ ხმასაც არ ვიღებდით და უბრალოდ ვხატავდით საერთო ნახატს. ერთ მშვენიერ დღეს მივხვდი, რომ არასდროს აღარ ვნახავდი. ამ ურთიერთობამ მასწავლა, რომ აუცილებელი არ არის ურთიერთობები განისაზღვროს სახელებით, კლიშეებით და სტანდარტებით. შესაძლებელია ურთიერთობას არაფერი არ ერქვას და ხანდახან ვერბალურიც კი არ იყოს, ან უფრო ზუსტად ურთიერთობაც კი არ იყოს. ორი უცნობი ადამიანის შეხვედრები ჩაიზე და უბრალოდ ხატვა საერთო ფურცელზე. ხანდახან ყველაფერი მარტივი და დროებითია, რითაც შეგიძლია დატკბე.

ჩემი მეგობრებისგან ვისწავლე, რომ მაგრად უნდა ჩავეჭიდო ყველა ახალ ადამიანს, ვინც ჩემში ახლობელი სულის შეგრძნებას აღძრავს, იმიტომ რომ ის შეიძლება ჩემი ნამდვილი და ყველაზე ახლო მეგობარია, უბრალოდ ჯერ არ ვიცნობ კარგად. ქიმიასავით არის რომელიც ვნების დროს გიჩნდება, მაგრამ თვისობრივად განსხვავებული, უფრო გაელვებაა გონების დონეზე და ვნება არ ახლავს თან. ყველა მეგობართან მქონდა ეს გაელვება და არცერთი მომავალი მეგობრის დაკარგვა არ მინდა ისე, რომ შანსიც არ მივცე იგრძნოს იგივე, თუნდაც მან ეს ჯერ არ იცოდეს.

ჩემი დიდი სიყვარული, მან შემქმნა ადამიანად, რომელიც არასდროს ამბობს არასდროს. არასდროს ვიფიქრებდი, რომ მე კიდევ შევქმნიდი ოჯახს. ვფიქრობდი, რომ მარტოხელა ტიპის ადამიანი ვიყავი. ვფიქრობდი, რომ არასდროს მომეწონებოდა ბიჭი პირველივე ნახვით, არასდროს ვიმოგზაურებდი უცხო ადამიანთან ქვეყნის ერთი ბოლოდან მეორემდე და არ მექნებოდა რომანტიკული პირველი კოცნა ზღვის სანაპიროზე მოგზაურობის დასასრულს. ყოველთვის მეგონა, რომ რომანტიკაზე გადაჭარბებული წარმოდგენა ქონდათ და “ნამდვილი” სიყვარული არ არსებობს. რთულად, მაგრამ ყველაზე მთავარი რაც მასწავლა არის ადამიანი შენს ზურგში, რომელსაც ბოლომდე შეგიძლია ენდო და დარწმუნებული იყო, სამყაროს დასასრულსაც კი შენს გვერდში იქნება, ყველაზე დიდი დამნაშავეც რომ იყო სიტუაციის. მასწავლა, რომ არასდროს იცი როგორ იფიქრებ ან რას გააკეთებ ხვალ :)

Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 506 other followers

%d bloggers like this: