Home

ვინ არის დოლი პარტონი

1 Comment

დოლი პარტონი ჩემი ძაღლის სახელია. დღემდე ვერ გავარკვიე სუფთა ჯიშისაა თუ მეტისია, მაგრამ დიდად არც მაინტერესებს. მე დარწმუნებული ვარ, რომ ძაღლების ჯიშის მიხედვით გარჩევა ჩვეულებრივი რასიზმია. როგორც ადამიანს არ ირჩევ მეგობრად კანის ფერით, ისევე არ ირჩევ ძაღლს გენეალოგიით თუ ნამდვილ მეგობარს ეძებ. ძაღლსაც აქვს ხასიათი და ეს ჯიშზე სრულიად არ არის დამოკიდებული, ეს მხოლოდ მასზეა დამოკიდებული, მის უნიკალურ თვისებებზე.

დოლი პარტონი ალბათ იანვრის დასაწყისში დაიბადა. მე პირობითად მის დაბადებისდღედ 1 იანვრად ვთვლი, რადგან ზუსტი თარიღი არ ვიცი. ჩემი ქუჩის ბოლოს მაღაზიაა, სადაც მომიყვნენ რომ დოლი და მისი ძმა სადღაც ერთი თვისები იქნებოდნენ იანვრის ბოლოს მანქანა რომ გაჩერდა, გადმოსვა და წავიდა. გახსოვთ წელს როგორი ზამთარი იყო? მე მახსოვს კარგად. იმ დღეს გვიანობამდე მქონდა ლექციები, სადღაც ღამის 11 საათზე გავთავისუფლდი, ლესელიძედან თავისუფლების მოედანზე რომ ამოვედი სლომოუშენით მოძრაობდა მთელი ქალაქი. ყველას გვაქვს ის ვიდეოები ნანახი მანქანები რომ ვერ ამუხრუჭებდნენ და ერთმანეთს ეჯახებოდნენ. ზუსტად ეგ დღე იყო 31 იანვარი, ჩემი მეგობრის დაბადებისდღე, როცა თოვლი დადო და ქალაქი გაჩერდა. 31 იანვარს დოლი პარტონი დაახლოებით 1 თვის იქნებოდა, წარმოდგენა არ მაქვს სად იყინებოდა, რომელი ქუჩის, რომელ კუთხეში. თებერვალში ყინვები დაიჭირა და სადღაც შუა თვეში ერთი ღამით -20 გრადუსამდეც ჩამოვიდა ტემპერატურა. იმ დრო დოლი პარტონი მაქსიმუმ 6 კვირის იქნებოდა. მერე უკვე წვიმების სეზონი გაიხსნა მთელი 4 თვით.

არაერთხელ მითქვამს რამდენად მაღიზიანებს პირადი სივრცის დარღვევა, შეხება და როგორ მეშინია ძაღლების. მე არ ვთვლიდი რომ ძაღლები მიყვარდა, არც მძულდა, მაგრამ ძაღლების მოყვარულად არ ვთვლიდი არასდროს თავს და ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ოდესმე ჩემი ძაღლი მეყოლებოდა. არც იმ ადამიანების რიცხვში ვარ, ვისაც შეუძლია მიუსაფარი ცხოველი ისე შეეცოდოს, რომ უბეში ჩაისვას და სახლში წამოიყვანოს. ინდეფერენტული არასდროს ვყოფილვარ, მეცოდებოდნენ, მაგრამ თან ძალიან, ძალიან მეშინოდა ცხოველების და უფრო მეტად იმის, რომ ისინი შემეხებოდნენ. როცა სერიოზულ დისკომფორტს გიქმნის პირადი სივრცის დარღვევა და შეხება, მნიშვნელობას კარგავს ვინ ან რა აკეთებს ამას.

მარტის მიწურული იყო, ძალიან დაღლილი და მშიერი დავბრუნდი სახლში გვიან ღამით. ალბათ თორმეტს გადაცილებულიც იქნებოდა და ამიტომ ცოტა მზა საჭმელი წამოვიყოლე. მანქანიდან რომ გადმოვედი და ჩემი სახლის კიბეს მივუახლოვდი სიბნელიდან გამომავალი საშუალო ზომის ძაღლის ლანდი დავინახე, სადღაც მუხლამდე მწვდებოდა. ისე შემეშინდა რომ მანქანაში შებრუნება გადავწყვიტე. მე მჯერა, რომ ძაღლები გრძნობენ შიშს, რადგან ყველა ძაღლის მეშინია და ყველა ძაღლი ცდილობს უფრო ახლოს მოვიდეს სწორედ იმიტომ რომ მეშინია. ასეთივე რეაქციას ველოდი ამ ძაღლისგან. მაგრამ სრულიად მოულოდნელად მოხდა სრულიად ჯადოსნური ფაქტი, ძაღლმა თვალებში შემომხედა, ავადმყოფურად გამხდარი იყო, სველი და ძალიან, ძალიან მშიერი. ცოტახანი მიყურა ასე თვალებში, მე გაშეშებული ვიდექი და ისევ მანქანაში შებრუნებაზე ვფიქრობდი, მერე თავი ჩაღუნა და უკანსვლით დაიხია სიბნელეში. ვერაფრით გადავუშვი ლუკმა ყელში, იმ ძაღლის მშიერი თვალები მახსენდებოდა, ხელში ცხელი ბურგერებით სავსე პარკით რომ ამომატარა კიბეზე და რომელმაც ჩემი პირადი სივრცე არ დაარღვია. ორი ნაჭერი პური ავიღე და ეზოში ჩავბრუნდი. ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ ამის გაკეთებას შევძლებდი და სრულიად უცხო ძაღლის დაპურებას კი არა მასთან მიახლოებას გადავწყვეტდი, მაგრამ მან ამომატარა და უნდა დამეპურებინა. კიბის ქვეშ იწვა. ვფიქრობდი რომ აუცილებლად მეცემოდა ხელებში პურის დანახვაზე, მაგრამ არ განძრეულა. მე დისტანცია მეკავა დაახლოებით 1 მეტრის დაშორებით, პური შუაში დავდე, არ განძრეულა, ხელისკანკალით მივუწიე ცოტა ახლოს, არანაირი რეაგირება, უბრალოდ მიყურებდა ქვემოდან. მთელი ჩემი სიმამაცე მოვიკრიბე და პური პირთან მივუტანე, ისე მეშინოდა, მეგონა ადგილზე მოვკვდებოდი. ძაღლმა თავი წამოწია, თვალებში შემომხედა და თავი ჩემგან საპირისპირო მიმართულებით მიატრიალა. მაშინ ვიფიქრე რომ მე ვიყავი სულელი, რადგან ვიფიქრე რომ ამომატარა, უბრალოდ ავად არის და კვდება ალბათთქო. შემოვბრუნდი თუ არა ჭამის ხმა გავიგე. მოტრიალებაც ვერ მოვასწარი ისე ქონდა გადასანსლული პურის ნაჭრები. მეორე დილით კიბის ბოლოში დამხვდა. შემეშინდა, დღისით უფრო დიდი ჩანდა, მეგონა რომ ზრდასრული ძაღლი მედგა წინ. სახლში აბრუნებაზე დავიწყე ფიქრი, მაგრამ ვერ მოვასწარი რომ შეტრიალდა და ეზოს მეორე ბოლოში დადგა, კედელს აეკრა და შორიდან დამიწყო ყურება. თან პირდაპირ თვალებში მიყურებდა და დარწმუნებული ვარ გრძნობდა, როგორ მეშინოდა. ამ ძაღლმა მხოლოდ თვალებში შეხედვით გააკეთა ის რასაც ადამიანები ჩემს გარშემო ხშირად ახსნის შემდეგაც ვერ იგებენ. დისტანცია დაიცვა, არ მომიახლოვდა და არ შემეხო სანამ ეს მე არ გავაკეთე. დაახლოებით 10 დღე ასე დისტანციურად ვურთიერთობდით, სანამ ერთ დღესაც სახლში დაბრუნებულმა თავზე არ დავადე ხელი. სრულიად გაუცნობიერებლად და ბუნებრივად მოხდა. მას შემდეგ როცა ვუახლოვდები თავს მიშვერს რომ ხელი დავადო და მოვეფერო.

20140409_124112_ახალციხის ქუჩა

თავიდან გაჩუქებაზე ვფიქრობდი, ერთი ძალიან კეთილი გოგო გავიცანი, რომელიც დადის და უსახლკარო ძაღლებს უვლის, კვებავს და ზრუნავს მათზე, ცდილობს პატრონი მოუძებნოს. დოლისთვისაც მოქონდა ხოლმე საკვები პერიოდულად და გაჩუქებაში მეხმარებოდა. არავის უნდოდა მეტისი, რომელსაც საშინელი ბეწვი ქონდა და რახიტის ნიშნები ეტყობოდა. ნელ-ნელა ვხვდებოდი, რომ არავის აინტერესებდა საერთოდ რამდენად თბილი ან ჭკვიანი იყო. უმეტესობისთვის ის უჯიშო მეტისი იყო, მაწანწალა, რომელშიც 800 დოლარს ვერ გადაიხდიდნენ საკუთარი ეგოს დასაკმაყოფილებლად. ჩვენ ჰო საკუთარი თავისთვის მხოლოდ საუკეთესო გვინდა და ყველაფერი კარგი ძვირია, მაგრამ ძაღლი არ არის ბოლო მოდელის მანქანა ან სმართფონი, ის ცოცხალი არსებაა, უნიკალური ხასიათით, რომელიც საერთოდ არანაირ კავშირში არ არის მის წარმომავლობასთან. ისევე როგორც ადამიანების თვისებები, უნარი, ნიჭიერება არაა კავშირში მათ წარმომავლობასთან და რასასთან.  აქამდე ამაზე არ მქონდა ნაფიქრი, იმიტომ რომ ამაზე ფიქრი არ მჭირდებოდა, მაგრამ არც ძალისხმევა დამიხარჯავს ამის მისახვედრად. გავაცნობიერე რომ მე ჩემს ძაღლს ვერ გავაჩუქებდი, იმიტომ რომ ამ ძაღლს ვერავინ ვერასდროს შეიყვარებდა და გაუგებდა ისე როგორც მე.

დოლი პარტონს მუცელზე თიაქარი აღმოაჩნდა, სავარაუდოდ ცემისგან. როგორც მოგვიანებით გავიგე მთელი ქუჩა იცნობდა. სანამ ჩემს ეზოში შემოვიდოდა, ყველგან შესულა და ყველა ეზოდან გამოუგდიათ. იყვნენ ცალკეული ადამიანები, რომლებიც კვებავდნენ და ცდილობდნენ თავშესაფარი მიეცათ, მაგრამ ეზოში არ აჩერებდნენ მეზობლები და ცემდნენ. დაახლოებით 3 თვის იყო ოპერაცია რომ გავუკეთეთ. ჩემს გარშემო ერთეულების გარდა ყველას უკვირდა, რატომ ვუვლიდი უპატრონო ძაღლს, მე კიდევ მიკვირდა რატომ ეძახდნენ ჩემს ძაღლს უპატრონოს. დოლი მალე მომჯობინდა. წონაში მოიმატა, ბეწვი გამუსწორდა, დაივარცხნა და გალამაზდა. ქუჩაში რომ ვასეირნებდი იგივე ადამიანები ვინც მანამდე ეზოებიდან აგდებდნენ გაკვირვებით აქებდნენ მის გარეგნობას, ჯიშიანი იქნება ეტყობაო, რამდენჯერმე მთხოვეს რომ მეჩუქებინა, მერე ფულიც კი შემომთავაზეს რომ მიმეყიდა, ერთხელ მეჩხუბნენ კიდეც არ უვლი და ჩვენ წავიყვანთო. ერთ დღეს კი მომპარეს.

წვიამიანი ამინდი იყო და ავუშვი რომ გაესეირნა. ქუჩაში ყველა იცნობდა და შორსაც არ მიდიოდა ხოლმე, ამიტომ მაშინ ჯერ კიდევ ვუშვებდი თავისუფლად. არ დაბრუნდა, მთელი უბანი შემოვიარე ფეხით და გვერდით უბნებზე გადავედი, მთელი დღე ვეძებე და ყველას ვკითხე ჰომ არ ყავდათ ნანახი ჩემი ძაღლი. ღამის 10 საათი იყო, უკვე დავრწმუნდი რომ მოიპარეს და სახლში ატირებული მოვბრუნდი. დოლი პარტონს ყელზე ჟეტონები ეკეთა ტელეფონის ნომრებით. სადღაც თერთმეტის წუთები იყო რომ დამირეკეს, თქვენი ძაღლი ვიპოვნეთ და მოდით წაიყვანეთო. არც მიკითხავს ვინ იყო, სად იპოვნა ან რა უნდოდა, ერთი ის ვიცი რომ ნავთლუღში უნდა მიმეკითხა. ეზოში რომ შევედი, თუ შეიძლება იმ ადგილს ეზო ვუწოდო, სამი ჩაფსკვნილი ტიპი შემომეგება. ძაღლი სად არისთქო და აი იქ კუთხეშია არ გამოდისო. რომ მივუახლოვდი კუთხეში იყო შეკუჭული, საწყალი თვალებით მიყურებდა და არ იძვროდა ადგილიდან. როგორცკი დავუძახე ჰაერში სალტო გააკეთა და ჩემს ფეხებს შორის დადგა. იქ დიდხანს არ გავჩერებულვარ და არც საუბარი გამიბავს, როგორც ჩემს ძაღლს მეც ერთი სული მქონდა იქიდან სწრაფად წავსულიყავი. როგორც მომიყვნენ ჩემს სახლთან “უპოვნია” ერთ-ერთის ბავშვს, მერე ჩაუსვამთ მანქანაში და წაუყვანიათ ნავთლუღში. დოლის ეშინია მანქანაში ჩაჯდომის, მეც კი ძლივს ვსვამ, წარმოდგენაც არ მინდა რამდენი ადამიანი ტენიდა ჩემს ძაღლს ძალით მანქანაში. ჟეტონი სადაც სახელი და ჩემი ნომერი ეწერა სულ დაღუნული მომცეს. ბავშვიც არსად იყო ახლომახლო, რომელმაც “იპოვნა”. ვერაფრით ამოვხსენი რატომ დამიბრუნეს უკან. მთელი ღამე წყალს სვამდა და კანკალებდა ნერვიულობისგან. მაშინ ჯერ კიდევ ეზოში მყავდა დაბმული.

10385493_10152498525068586_2280807246231346729_n

დოლი სულ უფრო ლამაზდებოდა და უფრო მეტი ადამიანის ყურადღებას იქცევდა ქუჩაში სეირნობისას. ფეხით მოსიარულეების, ბირჟის გამმაგრებლების, აივნიდან გადმოყუდებული უსაქმურების და მანქანის ცნობისმოყვარე მძღოლების ყურადღებას იქცევდა, რომლებიც ხმაურიანად ამუხრუჭებდნენ და ეეე რა ჯიშიანი ძაღლია კომენტარებით მაჯილდოვებდნენ, ისე ამაყად თითქოს მე ამ სიტყვების გამო ცხოვრების ბოლომდე მათი მადლიერი უნდა ვყოფილიყავი. Leave us alone ვფიქრობდი გულში, მე რომ არ ვუვლიდე ალბათ დაუფიქრებლად გადათელავდი. დოლი ეზოში იყო დაბმული. მას მხოლოდ მე ვაჭმევდი, მე ვუვლიდი, ვვარცხნიდი, აცრებს ვუკეთებდი, ვასეირნებდი. ეზოში იყო დაბმული, მაგრამ ყველამ იცოდა, რომ მისი პატრონი მე ვარ. ეს გრძელდებოდა, მანამდე სანამ ჩემი ერთი მეზობელი არ “შეაწუხა” ეზოში ძაღლის არსებობამ, სიტუაცია იმდენად დაიძაბა რომ პატრულში დავრეკე. ის ღამე გავათენე, დარწმუნებული ვიყავი, რომ ადრე თუ გვიან აუცილებლად მოკლავდა ჩემს ძაღლს, მოწამლავდა. ამიტომ დოლი სახლში ამოვიყვანე. თავიდან ძალიან გამიჭირდა, რთულია 30 კილოგრამიანი ლეკვის დამორჩილება როცა არ გიჯერებს, ტრენერიც კი ვეძებე, მაგრამ სათანადო ვერ მოიძებნა. ძალიან მალე სულ რაღაც ერთ თვეში ძაღლმა ყოველგვარი გაწვრთნის გარეშე ისწავლა როგორ უნდა დაჯდე, დაწვე, როცა გასეირნება უნდოდა პირით მოქონდა თავისი “პავადოკი” და ფეხებთან მიგდებდა. გასეირნებისას დინჯად მომყვებოდა გვერდით, კიბეზე ჩასვლისას ნაბიჯს არ გადადგამდა სანამ მე არ გადავდგამდი, იდეალურ ძაღლად იქცა, დაჭკვიანდა დადინჯდა და გახდა 40 კილოგრამი.

10563014_10152654201698586_1725658399939635020_n

1 კვირის წინ ხასიათი გაუფუჭდა, სულ ეძინა, მერე ჭამას მოუკლო და რამდენჯერმე ქუჩაში ფეხი ჩაეკეცა, ერთ დღესაც უკანა ფეხები მოეკეცა და ქუჩაში წაიქცა. კიბემდე რაღაცნაირად მოვიყვანე, მაგრამ კიბეზე ვეღარ ამოდიოდა, რადგან უკანა ფეხებზე მოდის მაგ დროს ყველაზე მეტი დატვირთვა, ის კი ვერც დგებოდა ფეხზე. წინა თათებით წამოიწევდა და დახოხავდა. იმ დღეს ყველაზე უსუსურ ადამიანად ვიგრძენი თავი რადგან მე ჩემივე წონის ძაღლს ხელში ვერ ავიყვანდი, კიბეზე ვიჯექი და ვტიროდი. მეზობელი დაგვეხმარა ამოყვანაში. მეორე დღესვე წავიყვანე ექიმთან. სახსრების მწვავე ანთება აღმოაჩნდა. წამლები რომ გამოუწერეს გულწრფელად მეგონა ვეტერინარულ კლინიკაში უნდა მეყიდა, მაგრამ ამიხსნეს რომ საქართველოში ასეთი ტიპის ცხოველების მედიკამენტები არ იშოვება, რის გამოც ადამიანების წამლებს უწერენ ძაღლებსაც. ვუთხარი რომ 1 თვეში მივდიოდი ამერიკაში და შემეძლო იქიდანაც ჩამომეტანა თუ რაიმე განსაკუთრებული საჭიროების იყო ამ მედიკამენტების გარდა, თუმცა იქ ურეცეპტოდ ვერ მომცემენ წამალს, აქაური რეცეპტს კი იქ არ ცნობენ. მოკლედ ადამიანის წამალი ერთადერთი გამოსავალი იყო ჩემი დოლისთვის რომ ისევ გაევლო.

ახლა უკეთაა, უკვე აღარ კოჭლობს, ცოტა კიბეზე ამოსვლა უჭირს, მაგრამ ამოდის. ვფიქრობ როგორ გამიმართლა ამჯერად, რომ ჩემი ძაღლი ფეხზე დადგება, რადგან ჯერ 1 სექტემბერი არ არის. არ ვიცი რა იქნება მერე, ჯერ სულ რვა თვისაა, უკვე ამდენი სტრესი გადაიტანა, სახსრების ანთებაც საკმაოდ ძველი ტკივილია, რომელიც ქუჩაში გატარებულმა ზამთარმა დაუტოვა, მაგრამ წარმოიდგინეთ რომ ერთ დღესაც, როცა უკვე მოსული იქნება პირველი სექტემბერი ჩემი დოლი გახდეს ავად. რა უნდა ვქნა მერე? ვეტერინარის გამოწერილი რეცეპტით ადამიანის წამალს მე არავინ მომყიდის აფთიაქში, ადამიანების ექიმი კი ძაღლისთვის წამალს ვერ გამომიწერს. ძაღლების მედიკამენტები კი საერთოდ არ იშოვება ჩვენს ქვეყანაში. რატომ? იმიტომ რომ ჩვენს ქვეყანაში ადამიანებს არ უყვართ ადამიანები და არც ცხოველები. ჩვენ არ ვართ საზოგადოება სადაც ზრუნავენ ერთმანეთზე, ყველაფერი მოჩვენებითია 15 ლარიანი საკვები იყიდება ძაღლისთვის და 120 ლარიანი საწოლიც, მაგრამ წამალი არა. პანდუსები კეთდება რომელზეც გამოცდილი კასკადორი თუ გაბედავს ჩასრიალებას. ვზივარ სასოწარკვეთილი და ვფიქრობ, რა მოხდება 1 სექტემბრის შემდეგ ჩემი ძაღლი ავად რომ გახდეს.

ჩემი დიდი გული

Leave a comment

არაფერია იმაზე მტკივნეული ადამიანი იმედს რომ გაგიცრუვებს. განა რამეს გააფუჭებს, ან გაწყენინებს, უბრალოდ შენს მოლოდინს ოდნავადაც ვერ მიწვდება. ვერაფრით ვისწავლე, რომ ადამიანების არ მჯეროდეს, უფრო სწორად მათი ადამიანურობის დოზების მიმართ მოლოდინი შევამცირო. ვერ ვისწავლე, რადგან მე ვირჩევ გამიცრუვდეს იმედი, მაგრამ მჯეროდეს ადამიანების ადამიანურობის. ადამიანურობის ცნებაც როგორი სუბიექტურია. ჩემთვის ადამიანურობა არის იზოლირებულად ყოფნა და დოზირებულად კომუნიკაცია. არსებობს სამი შედეგი ნებისმიერ ურთიერთობაში, გაგება, მიღება ან იგნორირება. სხვა შედეგები არის დროებითი და ამ სამიდან რომელიმეს უტრირებული ვერსია.

მე ზომაზე ორჯერ დიდი გულით დავიბადე. ბავშვობაში სანამ მკერდი შემეტყობოდა ჩემს გულის ცემას დაინახავდით. დიახ, სრულიად შეუიარაღებელი თვალით. ყველა მე მაშტერდებოდა ხოლმე გულზე და რა მოძრაობსო მეკითხებოდნენ, ან ჩემს მშობლებს ეკითხებოდნენ. დღემდე, განსაკუთრებით ემოციურ მდგომარეობაში, როდესაც გულისცემა მატულობს, ჩემი გულისცემის დანახვა შესაძლებელია.

ეს საერთოდ არ არის სახალისო ან საინტერესო. დიდგულა ხარო იფიქრებს ვინმე ახლა კითხვისას ხუმრობით, არადა ფიზიოლოგიაა მხოლოდ, კუნთია, რომელიც ზედმეტად განვითარდა. სინამდვილეში ძალიან მშიშარა ვიყავი ყოველთვის. ჩემს შეშინებაზე ადვილი ალბათ არაფერია დედამიწის ზურგზე.

ბავშვობაში საკმაოდ უცნაური ვიყავი. არ მომწონდა შეხება, არ ვიცინოდი, არ ვკონტაქტობდი, ან იშვიათად, მეშინოდა ყველაფრის, ვკითხულობდი დაძალების გარეშე და 3 წლიდან, ვიგონებდი ჩემს ენას და ვწერდი დღიურებს, ვმედიტირებდი მაშინ როცა არ ვიცოდი რა იყო მედიტაცია, საათობით ვიჯექი ბნელ ოთახში რომ დავმშვიდებულიყავი და ჩემი ემოციები მომეთოკა. ემოციური ვარ და მიჭირს დაწყნარება თუ ავღელდი. ერთადერთი რაც დღემდე მშველის ბნელი ოთახი და მარტოობაა. ამ და კიდევ სხვა მიზეზების გამო, რასაც ჩემი ფიზიოლოგიაც ემატებოდა, მე მომიწია ადაპტაცია. ადაპტაცია არის ის უნარი რომელიც ასევე თანდაყოლილი მაქვს ალბათ, რადგან ყველაზე ბუნებრივად და მარტივად გამომდიოდა ყოველთვის. სოციუმში სადაც მე ვიზრდებოდი ჩემი უცნაური ჩვევების გამო აუცილებელი იყო რაღაც უნარების გამომუშავება, იმისთვის რომ მე უცნაურად სასაცილო გოგოს ნაცვლად, უბრალოდ უცნაური გოგო ვყოფილიყავი. მაშინ აგრესია იყო ყველგან, სახლებში, ქუჩაში, სკოლაში. ყველა გაღიზიანებული და აგრესიული იყო, არც კი ვიცი როგორ ჩამოვყალიბდით იმ გარემოში პიროვნებებად, ალბათ უბრალოდ გადავრჩით თაობის რაღაც ნაწილი.

ასე გავხდი მანიპულატორი. მანიპულაცია არის ის თვისება, რომელიც საკმაოდ ადრეულ ბავშვობაში გარემოსთან ადაპტაციის დროს იძულებით გამოვიმუშავე, ეს ჩემი თავდაცვის უმთავრესი მექანიზმი იყო და საკმაოდ ეფექტური. თავდაჯერებულობა, დარწმუნება, მანიპულირება. ერთხელ როცა 6 წლის ვიყავი ჩემზე 4 წლით უფროს ბიჭებს, მხოლოდ იმიტომ რომ წინა დღეს გამაბრაზეს, ეზოში ორმო ამოვათხრევინე, იქამდე თხრიდნენ სანამ უფროსებმა არ შენიშნეს როცა ქვაფენილის ფენაზე ჩავიდნენ და რიყის ნათალი ქვების ამოლაგება დაიწყეს. ეგონათ რომ განძს ეძებდნენ, რადგან მე დავარწმუნე. არ ვამაყობ, ოდნავადაც. ხშირად ვფიქრობ იყო თუ არა ეს ძალადობა.  უფრო ძალის დემონსტრირება იყო, რომ მეორედ აღარ ეწყენინებინათ.

მქონდა პერიოდი, როცა მანიპულაცია მსიამოვნებდა. ეს იყო სიბრაზის ეტაპი ჩემ ცხოვრებაში. სინამდვილეში საკუთარ თავზე ვბრაზობდი, მაგრამ მაშინ ვერ ვხვდებოდი ამას. როგორც ადამიანების უმეტესობა იზამდა, მეც სიბრაზის ობიექტის მოძებნა ყველაზე ბოლოს საკუთარ თავში ვცადე.

იცით როდის იტყუები ყველაზე უკეთ? როცა არ იტყუები. ამას რომ მივხვდი 10 წლისაც არ ვიქნებოდი. საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, კარგად განვითარებული წარმოსახვა მაქვს. ყველაფრის ვიზუალიზაცია შემიძლია მომენტალურად და ყოველგვარი ძალისხმევის გარეშე, ეს გავს მეხსიერებას, თავისი ყველა დეტალით, კედელზე დაკიდებული ძველი საათის ჩარჩოს ჩათვლით, ვიღაცის უკანა ფონზე, რომელზეც მე მოგიყვებით ამბავს და საათს საერთოდ არ ვახსენებ, მაგრამ ის ჩემს წარმოსახვაში მაინც იქნება. მე ამ წლების განმავლობაში ისე გავიწაფე ტყუილსა და მანიპულაციაში, რომ ნებისმიერი სიტუაციის სრულყოფილად ვიზუალიზაცია შემიძლია უკანასკნელ დეტალამდე, თითქოს ეს ნამდვილი მოგონებაა და მე ამას ვიჯერებ. ეს იმდენას სწრაფად და პარალელურ რეჟიმში ხდება, თითქოს წინსწრებითაც, რომ მე მართლაც ვიხსენებ იმას რასაც ვყვები. ყველაზე უნიკალური რაც ჩემს ტყუილებს ახასიათებს ისაა, რომ მე მავიწყდება მათი მცდარობა წლების შემდეგ. სერიოზულად უნდა დავძაბო გონება და დავხარჯო ძალისხმევა იმისთვის, რომ გავიხსენო ტყუილია თუ არა ესა თუ ის მოვლენა ჩემი მოგონებებიდან.

ერთხელ ჩვენთან შორეული ნათესავი გადმოვიდა დროებით საცხოვრებლად. ძალიან მავნე და რთული ხასიათის გოგონა იყო. რამეს რომ გააფუჭებდა მაშინვე გარბოდა და ამბობდა რომ ეს მე სპეციალურად გავაფუჭე. არადა ბოროტი არ ვიყავი, რომ ეთხოვა მერიდება შენების და არ უთხრა რომ მე ვიყავიო, შეწინააღმდეგების გარეშე დავიბრალდებდი, თავადაც კი შევთავაზებდი, მაგრამ ის მავნებლობდა. მოთმინება რამდენიმე კვირას მეყო. მე მაშინ ვცეკვავდი, ის კი საკმაოდ მოუქნელი და ჩაფსკვნილი იყო. ერთი დღეც არ ქონდა ნავარჯიშები, ისეთი აი მყესები რომ 10 წლის ასაკშივე ქვასავით აქვთ. ერთ დღესაც წინ დავისვი და დავარწმუნე, რომ ყველაფერი შეეძლო რასაც მოინდომებდა თუნდაც ეს შპაკატში ჩაჯდომა ყოფილიყო და ის ჩაჯდა, ზუსტად ერთი ცდით. იცით როგორ ტკიოდა? არ იცით, რადგან მისის სახე არ გინახავთ, მაგრამ მაინც ბოლომდე ჩაჯდა.  რამდენიმე წუთის შემდეგ ისევე როგორც სხვებს მასაც გამონათება ქონდა სახეზე. ესეც ერთ-ერთი ნიუანსია. დარწმუნების შემდეგ, რომლის დროსაც ფაქტობრივად ჰიპნოზის მდგომარეობაში არიან, ადამიანებს სახეზე გამონათება აქვთ ხოლმე, ის წამია როცა მიყურებენ და ხვდებიან მე რა გავაკეთე, მაგრამ იციან რომ თქმას არანაირი აზრი არ აქვს. მარცხდებიან და აღარასდროს არღვევენ ჩემს პირად სივრცეს.

მანიპულაცია დამღლელია და საერთოდ არ არის სასიამოვნო. რთულია იყო გარემოცული ადამიანებით, რომელთა გამოსწორების დაუოკებელი სურვილი გაქვს და საკუთარ თავს ამის უფლებას არ აძლევ, პარალელურად კი უძლებდე მათით მანიპულაციის და დარწმუნების მცდელობებს. საერთოდ არ ვაპირებ რომ ამ სიტუაციაში საკუთარი თავი გამოვიყვანო ტანჯულისა და მსხვერპლის როლში. მე არც ერთი ვარ და არც მეორე და ეს ვიცი. უბრალოდ მოსაბეზრებელია გქონდეს სათამაშო, რომლითაც თამაშს არასწორად მიიჩნევ და სინდისი გქენჯნის. უფრო სწორად გიკვირს რომ გაქვს.

 

დასასრული

Leave a comment

მე ჩემი ვარგისიანობის ვადა ამოვწურე. აღარაფერი მახარებს და მაბედნიერებს. მე არსებობაზე გადავედი და ბოსტნეულად ვიქეცი. მე სიცოცხლის სურვილი დავკარგე. დავიხარჯე და დავცარიელდი. ერთ დღეს უბრალოდ მივხვდი რომ არანაირი აზრი არ აქვს რამდენ წელს იცოცხლებ თუ ბოლოს მაინც უნდა მოკვდე. მნიშვნელობას კარგავს დეტალები რამდენი შვილი გეყოლება, რა გამოცდილებას მიიღებ, როგორი იქნება შენი მოგონებები და რამდენად დაბერდება შენი კანი, თუ ბოლოს მაინც უნდა მოკვდე. მე ვცდილობდი გამეღიმა შეკითხვების თავიდან ასაცილებლად, ვცდილობდი გამომენახა გზები ბედნიერებისთვის, მაგრამ ეს აბსოლუტურად აზრს მოკლებულია, რადგან მე აუცილებლად მოვკვდები ისევე როგორც ყველა. ჩვენგან აღარაფერი დარჩება ამ სამყაროში ატომების გარდა. მე არ ვფიქრობ სუიციდზე, ეს ცხოვრების კანონზომიერების დარღვევა იქნება. უბრალოდ გული მწყდება, რომ ყოველდღე ამდენი ბედნიერი და სიცოცხლით სავსე ადამიანი კვდება, როცა ჩემთვის ერთი უბედური შემთხვევაც კი არ მოიძებნა.

სომნოგრაფია

Leave a comment

 

 

4578fcf278606099218167d2ce28b350

ეს სიზმარი ეძღვნება ყველას ვინც გამოიღვიძა.

წუხანდელი სიზმარიც კოშმარი იყო. ჩემი სიზმრის კატა ისევ წინ მიმიძღვოდა და გასასვლელს მიჩვენებდა. ბავშვობაში, როცა სიზმრის კატა ჯერ კიდევ არ მყავდა, კოშმარის ნახვისას გაღვიძება მიჭირდა. მშობლებს არაერთხელ გაუღვიძიათ ჩემი ყვირილით. შემდეგ ჩემმა ქვეცნობიერმა ფარი გამოიგონა და მას კატის ფორმა მისცა, როდესაც კოშმარი კულმინაციას აღწევს, კატა მიჩვენებს გასასვლელს და მე ვიღვიძებ.

ყველა კოშმარი გაღვიძებით იწყება, თითქოს მე ამ სამყაროში ვიძინებ და მაშინვე სადღაც სხვა, ალტერნატიულ რეალობაში მეღვიძება. იქ ჩემი თვალები ცისფერია, მაგრამ არასდროს იცვლება სამოსი. როგორც ყოველთვის ახლაც ტომარასავით კაბა მეცვა. თავიდან ვიფიქრე რომ საკანში ვიყავი გამომწყვდეული, ვერაფერს ვხედავდი სიბნელეში. თვალი რომ შევაჩვიე უფანჯრო, უხეშად თლილი ქვისგან აგებულ ოთახში აღმოვჩნდი, რკინის მთლიანი ფირფიტებით შედუღებული კარი შეღებული იყო და მკრთალი სინათლე შემოდიოდა. საკნიდან გამოსული მრგვალ შენობაში აღმოვჩნდი, შიდა რიკულებიან აივანზე, რომლიდანაც უამრავ სხვა ოთახში შესასვლელი კარი იყო. აივანი სპირალივით დაუყვებოდა შენობას ორივე მიმართულებით, არც ზემოთ და არც ქვემოთ სპირალს დასასრული არ უჩანდა. სიმაღლის ძალიან მეშინია ამიტომ კედელზე აკრულმა ქვემოთ დავიწყე ჩასვლა, მიწასთან ახლოს თავს უფრო უსაფრთხოდ ვგრძნობ.

ყოველ დონეზე ჩასვლისას ვივიწყებდი სად ვიყავი, ან საით მივემართებოდი. ყველა კარიდან მაცდუნებელი მოწვევა მიხმობდა. ხმები და შეძახილები კარის გაღებისკენ მიბიძგებდნენ. ყოველ ოთახში შესვლისას ჩემი პიროვნება უკვალოდ ქრებოდა. მე ცარიელ ფურცელს ვემსგავსებოდი და ოთახის სხვა ბინადრების ასლი ვხდებოდი. ყოველ ჯერზე მიწევდა შინაგანი ძალის პოვნა, რომ ოთახისთვის თავი დამეღწია და გზა განმეგრძო. ვერ ვიტყვი, რომ პირველ სართულზე უფრო რთული იყო ოთახში შესვლის ცდუნების დაძლევა ვიდრე დანარჩენში. ჩემთვის ყველა სართული პირველი იყო, რადგან წინამორბედი არც მახსოვდა. ყოველი ოთახიდან ისე გამოვდიოდი, როგორც საკნიდან, რომელშიც გამოვიღვიძე. იქნებ არც ის იყო პირველი.

ყველა ოთახი უნიკალურობით გამოირჩეოდა. ერთ-ერთში ულამაზესი ადამიანები იყვნენ, ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ასეთი სრულყოფილი სილამაზის მქონე ადამიანები არსებობდნენ. ნარცისები იყვნენ, ცდილობდნენ საკუთარი სილამაზით მოეხიბლე და სამუდამოდ მათთან დაეტოვებინე. მოკვდავი ადამიანი სჭირდებოდათ, რომ საკუთარი თავით მეტად აღფრთოვანებულიყვნენ. კიდევ იყო ოთახი სხვადასხვა ლიტერატურული პერსონაჟებით, ყოველ მათგანს მხოლოდ საკუთარი სიუჟეტის განვითარების ფარგლებში შეეძლო მოქმედება და მხოლოდ მწერლის მიერ დაწერილი ფრაზებით საუბარი. თითოეულ მათგანს კიდევ ერთი ადამიანი სჭირდებოდა, რომელიც ერთი პერსონაჟის როლით არ იქნებოდა შეზღუდული და წიგნს დაასრულებინებდა. იყო მატყუარების ოთახიც. ოდესმე თუ გიფიქრიათ, რომ მატყუარას გულწრფელი ადამიანი სჭირდება? ამ მატყუარებსაც სჭირდებოდათ გულწრფელობა, რადგან ისე ტყუილს აზრი ეკარგებოდა. მათ სიამოვნებას ადამიანის მოტყუება ჰგვრიდათ, თუმცა ერთმანეთის მოტყუებით მიზანს ვერ აღწევდნენ, რადგან არ იცოდნენ მართლაც მოტყუვდა თუ არა მოწინააღმდეგე. მეცნიერების ოთახი ყველაზე სევდიანად მომეჩვენა. მათი სამყარო ეს ერთი ოთახი იყო, რომლიდანაც ალბათ არასდროს გამოსულან, ან უბრალოდ არ ახსოვდათ ჩემსავით. მათი აზრები ქვით უხეშად ნათალი კედლებით აგებულ, უსარკმლო ოთახში იწყებოდა და სრულდებოდა. ღამეებს ათევდნენ საუბრებში, კამათსა და გამოთვლებში, როგორ იყო მოწყობილი ის ოთახი და რა ხდებოდა მის გარეთ. საბოლოოდ კი თანხმდებოდნენ, რომ იმ ოთახის გარეთ სიცოცხლე არ არსებობდა. უცნაური ხალხი იყვნენ მეოცნებეები, მათი ოთახის კარი სხვებისგან განსხვავებით მიხურულიც კი არ იყო. საათობით ისხდნენ ფართოდ გაღებული კარის წინ და მხოლოდ იმაზე ოცნებობდნენ რამენაირად დაეღწიათ ოთახისთვის თავი. კიდევ უამრავი ოთახი იყო, კოსმონავტების, რომლებიც კოსმოსში არასდროს გაფრენილან. ჩაძირულ გემებზე ბოლომდე რომ არ დარჩნენ იმ გემების გადარჩენილი კაპიტნების. ერთ ოთახში მხოლოდ ის მხატვრები იყვნენ ვის სახელსაც ყველაზე ხშირად წარმოთქვამენ შეცდომით. ყველაზე დიდი ოთახი იმ ცნობილ მწერლებს ეკუთვნოდათ, რომელთათვისაც ძეგლი არასდროს დაუდგამთ.

სულ ქვედა სართულს რომ მივაღწიე იატაკი ჭადრაკის დაფას გავდა. ჩემ მიერ ნანახი ოთახებიდან სხვადასხვა ადამიანებს ფიგურების ადგილი ეკავათ. თეთრი ფიგურების ადგილები უცნობებით იყო შევსებული, ალბათ იმ ოთახებიდან იყვნენ მე რომ არ შევსულვარ. შავი ფიგურებიდან კი ყველა მეცნობოდა. მეფის ადგილი ნარცისს ეკავა, ალბათ ფიქრობდა, რომ მისი სილამაზე მოწინააღმდეგეს მიახლოების საშუალებას არ მისცემდა. კუს უჯრაზე მეცნიერი იდგა. თავის სისწორეში დარწმუნებული მეცნიერი, ვისთვისაც შავი, სხვისთვის თეთრია. მისთვის სწორხაზოვნება შესაძლოა სულაც არ იყოს სწორ ხაზზე სიარული. მხედარი მეოცნებე იყო, მეოცნებეები ყველაზე არათანმიმდევრული ადამიანები არიან, მათ პირდაპირ სადღაც უნდათ რომ გაჩნდნენ. ეტლის ადგილი ლიტერატურულ პერსონაჟს ეკავა და როგორც ოთახში ყოფნისას, აქაც სიუჟეტს არ უხვევდა არცერთი ნაბიჯით. პაიკები მატყუარები იყვნენ. ჩემთვის კი შავი დედოფლის უჯრა იყო თავისუფალი.

აქ ფსკერზე მდგომს უკვე სრული მეხსიერება მქონდა, ყველა იმ ოთახის და სართულის შესახებ რომელიც გამოვიარე. მახსოვდა სად გამოვიღვიძე და როგორ დავიწყე გასასვლელის ძებნა. მიმოვიხედე, ამ სართულზეც არ ჩანდა გასასვლელი, თუმცა სპირალისებური აივანი აქ სრულდებოდა და ეს შენობის სულ ქვედა დონე იყო. გასასვლელი, გავიფიქრე და თამაშში ჩავერთე.

პირველი რამდენიმე წამი ველოდი, რომ შავ ანაფორაში ჩაცმული რუხი კარდინალი გამოვიდოდა და კონკრეტულ უჯრაზე გადაადგილებას გვიბრძანებდა, მაგრამ გონგის ხმასთან ერთად პირველი მატყუარა დაიძრა და მოწინააღმდეგე საშინელი ტყუილებით გულის შეტევამდე მიიყვანა. მაშინ მივხვდი, რომ ამ ჭადრაკის დაფაზე წესები განსხვავებული იყო. ფიგურებს მოთამაშეები არ მართავდნენ, საერთოდ არ იყვნენ მოთამაშები, ვინც უჯრებზე მდგარ ადამიანებს გადაადგილებას უბრძანებდა. ადამიანები, ჭადრაკის წესების დაცვით, მაგრამ მაინც თვითონ წყვეტდნენ საით, რომელი და როდის გადაადგილებულიყვნენ. მხოლოდ ადგილის დაკავება საკმარისი არ იყო. იმისთვის რომ მოწინააღმდეგის ადგილი დაგეკავებინა, უჯრა უნდა გათავისუფლებულიყო. ფიგურის მოკვლა უბრალოდ დაფიდან გასვლას არ გულისხმობდა, მოთამაშეები მართლაც კვდებოდნენ. ყოველ მათგანს მოწინააღმდეგის თავიდან მოცილების თავისებური მეთოდი ქონდა. რა თქმა უნდა იერიშის თავიდან აცილებაც შესაძლებელი იყო განსაკუთრებით მყარი ფსიქიკის მქონეთათვის. თავიდან, სანამ გონს მოვეგებოდი და გავაცნობიერებდი რა ხდებოდა გარშემო, მეც თავდაცვის ხერხს მივმართე. მალევე მივხვდი, რომ თავდაცვა ვერ გადამარჩენდა და აუცილებლად დადგებოდა იერიშზე გადასვლის დრო. რა არის ჩემი იარაღი? მხოლოდ ეს აზრი მიტრიალებდა თავში, თუმცა სულ უფრო ცოტა დრო მრჩებოდა საკუთარ თავში გამოსარკვევად. მიჭირდა იმ აზრთან გამკლავება, რომ მეც უნდა მომეკლა ადამიანი, მაგრამ სხვა გამოსავალს ვერ ვხედავდი. გამახსენდა, რომ ფიგურების ადგილს მსგავსი თვისებების ადამიანები იკავებდნენ, მათ თავისი მახასიათებლები ქონდათ. მაშინ დავფიქრდი რატომ ვიდექი მე დედოფლის ადგილას? ჩემს გვერდით იყვნენ მეცნიერები, მეოცნებეები, მატყუარები, ნარცისები და ლიტერატურული პერსონაჟები, მაგრამ წარმოდგენა არ მქონდა მე ვინ ვიყავი. მხოლოდ ის მახსოვდა, რომ ოთახში შესვლისას მეც მათნაირი ვხდებოდი. ამიტომ მაქვს ყველა მხარეს სვლის შესაძლებლობა? ის შინაგანი ხმა, რომელიც მეხსიერების და პიროვნების დაკარგვისას ყოველი ოთახიდან გამოსვლაში მეხმარებოდა, რომელსაც ეჭვი შექონდა, რომ მე არ ვიყევი მეოცნებე ან სხვა რომელიმე ოთახის მცხოვრები, ახლაც მეუბნებოდა, რომ ეს არ იყო ნამდვილი მიზეზი, თუ რატომ ვიდექი დედოფლის უჯრაზე. იქნებ მეც იმ მეცნიერებს ვგავარ თავისი ოთახის იქით რომ ვერაფერს ხედავდნენ, ან იმ მეოცნებეებს ღია კარიდან გასვლაზე რომ ოცნებობდნენ? ჩემი სვლა იყო. მხოლოდ თავდაცვით ვეღარ დავიხსნიდი თავს, შეტევაზე უნდა გადავსულიყავი. როგორც გრიგალის წინ ისადგურებს სიმშვიდე, ასევე არის ერთი წამის ხანგრძლივობის სიმშვიდე, რომელსაც ადამიანი მღელვარების ზედა ზღვარზე აღწევს. ის ერთი წამი ფიზიკის კანონებს არ ემორჩილება. იმ ერთ წამში ადამიანის თავი ყველა ფიქრის, განცდის, ემოციისგან თავისუფლდება და სადღაც ადამიანის ქვეცნობიერში ღრმად დამარხულ სიმართლეს, რომლისთვისაც თვალის გასწორება ჭირს, ცხადად და შეუნიღბავად გვანახებს. ჭადრაკის დაფას გადავხედე, ყველა მოთამაშე ჩემთვის გადაშლილი წიგნივით იყო. მე ვიცოდი რას ფიქრობდნენ და რას გრძნობდნენ ისინი, ისიც ვიცოდი რას მოიმოქმედებდნენ და რატომ იდგნენ აქ.  მე ისინი გავაქრე ჩემი დაფიდან.

თამაში დასრულდა თუ არა, იატაკმა ქვემოთ დაიწყო ჩაწევა და შენობას კიდევ ერთი სართული დაემატა. მე მარტო ვიდექი ჭადრაკის დაფაზე, ზემოთ ვიხედებოდი და ვცდილობდი დამენახა შენობის ჭერი, რომელიც რამდენიმე წამის წინ კიდევ უფრო ამაღლდა. ჩემი კატა ფეხზე გამეხახუნა და დ1 უჯრაში ჩაიხედა, საიდანაც ცა და ღრუბლები ჩანდა. მე კიდევ ვერაფრით ვხვდებოდი შენობა საძირკველიდან როგორ ამაღლდა. გასასვლელს მიწასთან ახლოს ვეძებდი, მაშინ როცა ჩემს ქვეცნობიერს მაღლა მივყავდი. ხანდახან თავად არ ვიცით რა გვსურს სინამდვილეში, ისე ვართ შიშით დაბრმავებული.

გამარჯობა, მე ბულინგის მსხვერპლი ვიყავი ანუ ბავშვობაში მაჩმორებდნენ

Leave a comment

პოსტის სათაური უცვლელი დავტოვე. სკოლა რომ დავამთავრე, გულუბრყვილოდ მეგონა ბავშვები ერთმანეთს აღარ ჩაგრავდნენ. დარწმუნებული ვარ ჩემი თაობიდან და არა მარტო, ბევრია ვისაც მსგავსი გამოცდილება აქვს. სტუდენტობისას ახალი მეგობრები შევიძინე, რომლებიც ჩემნაირად ფიქრობდნენ, ბევრი საერთო გვქონდა, მსგავსი ინტერესები, მეტნაკლებად მსგავსი შეხედულებები და ამიტომაც მოვწყდი იმ გარემოს. გარკვეული დროის განმავლობაში ვფიქრობდი, რომ თაობა შეიცვალა და შეხედულებებიცა და დამოკიდებულებებიც განსხვავებული იყო. ვცდებოდი თავისთავად, იმიტომ რომ საზოგადოებაში სადაც სიყვარული სძულთ და ღმერთის სახელით ძალადობენ, სადაც ერთს სქესის გამო ამცირებენ და ხოლო მეორეს ამავე მიზეზით ამართლებენ, არაფრით განსხვავდება 15 წლის წინანდელი საზოგადოებისგან.

მე მინდა მოვყვე რა მოხდა ჩემს თავს, იმიტომ რომ დარწმუნებული ვარ დღეს ეს თემა განსაკუთრებით აქტუალურია. ერთი ჩვეულებრივი გოგო ვიყავი. მუსიკაზე დავდიოდი, კარგად ვსწავლობდი, წესიერად ვიქცეოდი და ზრდილობაც არ მაკლდა. ისე მოხდა, რომ სკოლაში ერთ-ერთ პოპულარულ გოგოდ ვიქეცი, საიდან დაიწყო ეს ყველაფერი არც ვიცი. უბრალოდ ყოველთვის მქონდა ჩემი შეხედულება, არ ვიყავი ტიპური ხუთოსანი მიუხედავად იმისა, რომ კარგი ნიშნები მყავდა, მეგობრული და კომუნიკაბელური ვიყავი. ჩემს სკოლაში კალათბურთი იყო პოპულარული სპორტის სახეობა. ყველაფერი იმით დაიწყო, რომ ყველაზე სიმპათიურ, კალათბურთელ ბიჭს შევუყვარდი, რომელზეც სკოლაში ყველა გოგო დნებოდა. ჩემი პირველი შეყვარებული იყო სკოლაში. გოგონების ნაწილი მაშინვე ჩამომშორდა. კი, ბევრი მეგობარი მყავდა, ყველა მემეგობრებოდა მანამდე. პრობლემები მაშინ დაიწყო, როცა ჩემმა შეყვარებულმა ყველა ბიჭის ჩაგვრა დაიწყო ვინც შემომხედავდა, ან შემეხებოდა, ან შეეცდებოდა მეგობრობას. რამდენჯერმე გავიგე, რომ ჩემი სახელით ცემა ბიჭი, მაგალითად გამომართმევდა რამე ნივთს ნებისმიერი მიზეზით და მერე ამბობდა რომ აი ანამ მითხრა ეგ ტიპი მომაშორეო. ნელ-ნელა ყველას თვალში წესიერი გოგოდან, მოძალადედ ვიქეცი. ჩემს სიტყვებს არანაირი ფასი არ ქონდა, არც ჩემს შეყვარებულთან არც ჩემს ძველ მეგობრებთან. ამიტომაც გადავწყვიტე გავშორებოდი, მაგრამ გვიანი იყო. ჩემი შეყვარებული თავის საკუთრებად მთვლიდა, რომელიც აუცილებლად მისი ცოლი უნდა გამხდარიყო. ვერაფერს ვაკეთებდი, რომ ასე არ ეფიქრა. ყველა ჩემი ნაბიჯისთვის წინასწარ მზად იყო. უამრავი მეგობრიდან ზუსტად 2 დამრჩა ამ დროისთვის და იმათაც გავურბოდი, გამოვიკეტე, განვმარტოვდი, მაშინ მივხვდი, რომ სერიოზული პრობლემა მაქვს, რომელსაც ჩემს გარდა ვერავინ გადაჭრიდა.

ერთ დღესაც სკოლაში მივედი და ჩემს შეყვარებულს მოვუყევი, თითქოს დაწყებით კლასებში ვერაზე სწავლის დროს, შეყვარებული მყავდა, რომელსაც ვაკოცე. გულწრფელად ვთვლიდი, რომ უბრალოდ გამშორდებოდა. გამშორდა, მაგრამ შემდეგი 2 წელიც ჯოჯოხეთად მექცა. ყველაფერი დაიწყო იქიდან, რომ სკოლაში ყველას მოუყვა, რომ ბოზი ვარ, იმიტომ რომ 7 წლის ასაკში ბიჭისთვის მქონდა ნაკოცნი. ყველა მე მადანაშაულებდა. დავიწყე აღიარება, ვუთხარი რომ ეს ყველაფერი ტყუილი იყო და უბრალოდ მასთან დაშორების გამო მოვიგონე. მინდოდა, რომ უბრალოდ დავშორებულიყავით. ამის მერე უფრო დარწმუნდა, რომ ნამდვილად ნაკოცნი მქონდა ბიჭისთვის და შეიძლება მეტიც.

პირველი 6 თვე არავინ არ მელაპარაკებოდა სკოლაში, დერეფანში გასვლისას მესმოდა კომენტარები და შეძახილები, საკმარისი იყო მასწავლებელი არ ყოფილიყო, რომ რაც ხელში ქონდათ მესროდნენ. რამდენჯერმე მისი მეგობრები ხელით შემეხნენ. ვაპროტესტებდი, დირექტორთანაც ჩავდიოდი, მაგრამ ბიჭების მშობლებს ყოველთვის ქონდათ არგუმენტი “როგორც იმსახურებს, ისე ექცევიანო.” თანასკოლელები კი ამბობდნენ აუ “ნასეტკაც” ყოფილაო. მე კიდე არ ვიცოდი, როგორ დამეცვა თავი. ჩემმა მშობლებმა სხვა სკოლაში გადასვლა შემომთავაზეს, მაგრამ მე არ დავთანხმდი, მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, რომ პრობლემა უნდა გადამეჭრა. მაშინ 13 წლის ვიყავი და პირველად დავფიქრდი იმაზე, რომ ამ საზოგადოებაში უნდა იყო კაცი, იმისთვის რომ გაგამართლონ. პირველად მაშინ გამიჩნდა პროტესტის გრძნობა, რომ ჩემი სიტყვები ნაკლებ ფასობდა და ჩემთვის არ შეიძლებოდა ის, რაც მათთვის მისაღებად ითვლებოდა. ხანდახან ვფიქრობ, ეს ყველაფერი რომ არა, ნუთუ დღეს ქალზე ძალადობის ფაქტის გაგებისას მეც ვიტყოდი “ოჯახის საქმეა, არავის ეხება” ან “ალბათ დაიმსახურა”.

რამდენიმე თვის იგნორირებამ, თავდაცვამ და დირექტორთან საჩივრებმა არანაირი შედეგი რომ არ გამოიღო, უკვე დანებების პირას ვიყავი მისული. ყოველ ღამე რომ ტირილით იძინებ, იმიტომ რომ მეორე დილა უნდა გათენდეს და სკოლაში უნდა წახვიდე. აღარ მახსოვს რომელიღაც ფილმში მოვისმინე ფრაზა, როცა ფსკერს მიაღწევ ყველაზე მომგებიან მდგომარეობაში მაშინ ხარ, იმიტომ რომ იმის ქვემოთ ვეღარ დაეცემი, ფსკერიდან გზა მხოლოდ ერთი მიმართულებითაა, ზემოთ. ზუსტად ამ ფორმულირებით ვერ, მაგრამ დაახლოებით ამ შინაარსის გამონათება მქონდა ერთ დილას. იმ დილას წითელი კოლგოტი ჩავიცვი, კაბა დავიმოკლე, თმა გავიჩეჩე და მკვეთრი მაკიაჟი გავიკეთე. უკვე მასწავლებლებსაც არ მოვწონდი, მაგრამ მეკიდა. უფრო სწორად არ მეკიდა, მაგრამ ასეთი იმიჯი მქონდა. იგნორირებას დამატებული ფეხებზე დაკიდების დემონსტრირება იყო გამოსავალი, რომელიც ვიპოვნე. ჩემი ჩაცმულობით და ქცევით ჩემს თანასკოლელებს ის მივეცი რასაც მთხოვდნენ. ის ანა მივეცი, რომელიც ვეგონე სინამდვილეში, რომლადაც მთვლიდნენ. ყველა ფეხებზე დავიკიდე, აღარავის ვეკონტაქტებოდი, ისევ კარგად ვსწავლობდი, უფრო კარგადაც. ერთ დღესაც გაკვეთილიდან გამოვედი და ტუალეტში ჩემი თანაკლასელი ბიჭი შემომყვა. მაშინ პირველად და უკანასკნელად ამოვარტყი ყვერებში მუხლი კაცს, ამის გამო დირექტორთან დამიბარეს და საყვედური გამომიცხადეს, მას არაფერი უთხრეს, იმიტომ რომ მე წითელი კოლგოტი მეცვა და ჩემი ბრალი იყო ყველაფერი. სხვა დროს თავს ვიმართლებდი და თვალცრემლიანი გამოვდიოდი ხოლმე კაბინეტიდან. ამჯერადაც მთელი ხმით ვიტირებდი, მაგრამ ინდეფერენტულ სახეს ვინარჩუნებდი და ვიმეორებდი, რომ რადგან არავინ არ მიცავს, საკუთარ თავს დღეიდან მე დავიცავდი. ჩემი ყოფილი შეყვარებული და მისი ძმაკაცები იმავე თვეში გადიყვანეს სხვა სკოლაში, როგორც გავიგე მშობლების ინიციატივით. მომდევნო 2 წლის განმავლობაში კიდევ ბევრ ბიჭს ვუყვარდი, მაგრამ ჩემი შეყვარებული ყველაზე არაპოპულარული ახალგადმოსული გახდა, ჩემს მეგობრებად ის ორადორი ადამიანი დარჩა.

სკოლაში მივხვდი, რომ ადამიანების სჭირდებათ ავტორიტეტი, 90-იანების გაგებით არა, მისაბაძი პიროვნებები და ამ ავტორიტეტს არავინ ანიჭებს, მხოლოდ საკუთარი თავი და თავდაჯერებულობა. ნებისმიერი ადამიანი შეიძლება გახდეს ვინმესთვის მისაბაძი, როგორც ის კალათბურთელი გახდა და შემდეგ უკვე მე. იმიტომ რომ მე არავის არ ვგავდი, ვაკეთებდი, ვიცვამდი და ვიქცეოდი ისე როგორც მსურდა, იმიტომ რომ მე ძალის დემონსტრირებას ვახდენდი. არ ვაღიარებდი წესებს. დიახ, მეათსე კლასიდან როცა უკვე ყველაფერი ჩაწყნარდა და მე აღარ ვიყავი ჩაგვრის ობიექტი, დირექტორის ორი გაკვეთილი დაგვინიშნეს დილაობით და მე ყოველ დილით მის პირველ გაკვეთილს ვაცდენდი და ყოველ დილით ვეუბნებოდი რომ მეძინა, მაგრამ კარგად ვსწავლობდი ისტორიას და ამასთან შეგუება უწევდა. ეს იყო ჩემი სამაგიერო, ან უფრო ძალის, ნების და დაუმორჩილებლობის დემონსტრირება, მისი ავტორიტეტის შესარყევად. მას ყოველ დღე, ბოლო 2 წლის განმავლობაში უწევდა იმასთან გამკლავება, რომ მე მის ავტორიტეტს ვლახავდი კლასის წინაშე, არ ვემორჩილებოდი. გაკვეთილებიდან მივდიოდი როცა მინდოდა, მოვდიოდი როცა მომესურვებოდი. ვსწავლობდი, კონფერენციებზე გავდიოდი და იძულებული იყვნენ შემგუებოდნენ ასეთს. ვერ ვიტყვი, რომ ეს ნამდვილად მე ვიყავი, ეს ჩემი იმიჯი იყო, რომელიც გადარჩენაში დამეხმარა. ჯერ კიდევ მაშინ მივხვდი, რომ ადამიანები ზუსტად ისე გექცევიან, როგორც შენ აძლევ უფლებას მოგექცნენ. ისე აღგიქვამენ, როგორც გინდა რომ აღგიქვან. თუ გინდა იყო ძლიერი, უბრალოდ უნდა იყო. რთულია, მაგრამ შეუძლებელი არ არის. სკოლა რომ დავასრულე დირექტორმა ხუთოსნის ატესტატის გადმოცემისას მითხრა, იმედია აღარასდროს შევხვდებით ერთმანეთსო. იქ დასრულდა დაუმორჩილებელი გოგონას ამბავი და იმიჯი, იმიტომ რომ მე მივიღე მისგან აღიარება.

წინასწარგანწყობების ტყვეობაში

2 Comments

სტუდენტობისას ერთ ქუჩის მუსიკოსს ვხვდებოდი. მეექვსე კორპუსის მიწისქვეშა გადასასვლელში უკრავდა, სამსახური არ ქონდა, მუსიკა უყვარდა და ისიც რასაც აკეთებდა. ძალიან კარგი ადამიანი იყო და მე ძალიან პატარა ასეთი მამაცი ნაბიჯისთვის. მაშინ მეუბნებოდნენ, რომ ადამიანების ცნობა არ ვიცოდი. ადამიანი რომელიც არ მუშაობს, ქუჩაში უკრავს და ამით შოულობს ფულს ძალიან არასერიოზულია და უკეთესს ვიმსახურებდი, მაგრამ მე ის ადამიანი მომწონდა. მაშინ პატარა ვიყავი იმისთვის, რომ სრულად გამეაზრებინა, რამდენი სიმამაცე იყო საჭირო და საღი აზრი წინასწარგანწყობების გარეშე დამენახა მასში პიროვნება. ჩვენ ჰო სტატუსების ტყვეობაში ვცხოვრობთ. დღეს ყველაფერს წყვეტს როგორ გამოიყურები, ვისთან მეგობრობ და რით ხარ დაკავებული. ფანტასტიკურად კარგი პიროვნებაც კი უმრავლესობისთვის სრულიად უჩინარია, მხოლოდ სათანადო სტატუსს ძალუძს ის ადამიანების დიდი ნაწილისთვის ხილულად აქციოს. მერე რამდენიმე წელი გავიდა და ის ბიჭი ერთ ძალიან პოპულარულ ქართულ ჯგუფში უკრავდა, რომლის სიმღერებიც დღემდე დარწმუნებული ვარ ყველას გახსოვთ. მერე ყველას უყვარდა ეს ბიჭი და აღარ ამბობდნენ, რომ მე მეტს ვიმსახურებდი, უბრალოდ აღარ იხსენებდნენ ამ ფაქტს, ალბათ იმიტომ, რომ ცდებოდნენ და აღიარება არ სურდათ.

ყველაფერი წინასწარგანწყობებით იწყება. ერთხელ მაღაზიიდან გამოსულს თვალში მომხვდა მოხუცი ქალი რომელსაც მიახლოებისთანავე იშორებდნენ თავიდან. ეს ქალი იწყებდა “რაღაც უნდა გთხოვო შვილო, ძალიან მერიდება.” მაშინვე აწყვეტინებდნენ, მერე ერთმა ბებო აი ლარიანიო. ამ ქალს ფერი დაეკარგა სახეზე და არ გამოართვა. ვკითხე რა აწუხებდა და თურმე ორიენტაცია დაკარგვია. ქუჩის სახელი ახსოვდა სადაც ცხოვრობდა, მაგრამ სად იყო ვერ იხსენებდა. ასე მივდივართ წინასწარგანწყობებიდან გულგრილობამდე, გულგრილობიდან ინდეფერენტულობამდე. მერე კარგებად და ცუდებად ვყოფთ სტატუსების მიხედვით, მერე გამორჩენაზე გადავდივართ, ვალდებულებები რომელიც ჩვენს გარდა ყველას გააჩნია და ბოლოს ამ ყველაფრის კულმინაცია სიძულვილი ხდება. ასე ბოროტდებიან ადამიანები. ადამიანები რომლებიც საკუთარ პიროვნებებს არ უფრთხილდებიან, არ უვლიან, არ ზრუნავენ საკუთარ თავზე როგორც ადამიანზე, ბოროტდებიან.

სამყაროში სადაც სულ უფრო იშვიათად ხდება საჭირო ვინმეს შეეხო ან უბრალოდ მასთან 2 მეტრზე ახლოს იდგე რომ გული გადაუშალო ან გაამხნევო, მოეხვიო, უსიტყვოდ ამოიკითხო მის სახეზე რა აწუხებს. სამყარო სადაც ადამიანებს დღემდე სიკვდილით სჯიან, რატომ უნდა შეეცადო ადამიანს მეორეზე ზრუნვა და გაბედნიერებაში ხელი შეუშალო, იმიტომ რომ ის ჰომოსექსუალია? ბოროტი ადამიანები უბედურები არიან, ამიტომ აღიზიანებთ ბედნიერები, ისინი ვისაც სხვა ადამიანები ჯერ კიდევ სჭირდებათ ბედნიერებისთვის.

რამდენიმე კვირის წინ ჩემს ეზოში მაწანწალა მეტისის ლეკვი შემობოდიალდა. არანაირი პირობა არ მქონდა მის მოსავლელად, ძაღლების მეშინია, ვერ ვეხები, მაგრამ ვერ გავაგდე, თვითონ არ წავიდა. რამდენიმე კვირა ვეძებე მისთვის პატრონი უშედეგოდ. დარწმუნებული ვარ სპანიელი, ლაბრადორი ან რომელიმე ჯიშიანი ძაღლი რომ ყოფილიყო მეორე დღესვე გაჩუქდებოდა. მაგრამ დღეს ჩემთვის არ არის დედამიწაზე ამ ძაღლზე ძვირფასი არცერთი, იმიტომ რომ ეს ყველაზე ჭკვიანი ძაღლია სამყაროში. ჩემი ძაღლის ისტორიის შემდეგ რამდენჯერმე უშედეგო მცდელობა მქონდა შიში დამეძლია. ხან დობერმანი მაჩუქეს, ხან ლაბრადორი, მაგრამ ვერცერთ ვეკარებოდი, მეშინოდა, არ ვენდობოდი. ეს ძაღლი აღმოჩნდა ერთადერთი, რომელიც გამიფრთხილდა, რომელმაც ჩემი პირადი სივრცე არ დაარღვია როცა მეშინოდა, არ შემეხო სანამ მე არ გავუწოდე ხელი. ეს მეტისი ყველაზე ჭკვიანი და მზრუნველია სინამდვილეში, მაგრამ ჩემს გარდა არავის სჭირდება, იმიტომ რომ სპანიელად არ დაიბადა.

ახალი ნივთის მილოცვა არ მიყვარს, არასდროს ვულოცავ ადამიანს ნივთის შეძენას გულით, განა მისი ბედნიერება არ მიხარია? უბრალოდ ვერ ვხვდები, როგორ შეუძლიათ ადამიანებს ნივთებით გაბედნიერება. თვითონ ფაქტი შეიძლება იყოს სასიამოვნო, როცა ადამიანისგან საჩუქარს იღებ, მაგრამ არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს საჩუქარი რა იქნება, იმიტომ რომ ის ბედნიერად ვერასდროს გაქცევს, უბრალოდ ბედნიერების ილუზიის შექმნაში დაგეხმარება. ვიცი რომ ბევრი არ დამეთანხმება, ამიტომაც როგორც ზრდილობიანი ადამიანი ვულოცავ.

რას გააკეთებდი ისეთ სამყაროში რომ ვცხოვრობდეთ სადაც ადამიანები ერთმანეთს იგრძნობდნენ, ან სკეპტიკოსებისთვის ადამიანის შესახებ ყველაფერი გეცოდინებოდა გაცნობისთანავე? რას გაუზიარებდით ან რაზე ისაუბრებდით ერთმანეთთან? აბსურდია, მაგრამ წარმოდგენადი გონებას თუ დაძაბავ და წარმოსახვას ჩართავ. ისევ იმ ადამიანებთან იმეგობრებდი ან ისევ იქ იმუშავებდი? შენთვითონაც ასეთივე იქნებოდი? არავითარი არგუმენტი, რომ ეგრე ჰომ ისედაც სხვაგვარად იქნებოდა ყველაფერი არ მიიღება. არაფერ არ იქნებოდა სხვაგვარად, იგივენაირად არის ახლაც. დღეს ყველაფერი რეკლამაა, როგორც 2 ლარიან წვენში იხდი 6 ლარს იმიტომ რომ უკეთესი შეფუთვა აქვს ან სანდო ბრენდის სახელი აწერია. ყიდულობ ტანსაცმელს რომელიც სინამდვილეში საერთოდ არ გჭირდება. ადამიანს არსებობისთვის თითო ხელი ტანსაცმელიც ჰო ეყოფა რეალურად და თითო წყვილი ფეხსაცმელი სეზონზე. ტელეფონი რომელსაც ყველანაირი თუნდაც ფუნქცია აქვს, მაგრამ უკანასკნელი მოდელის არ არის. ჩანთა რომელსაც დიზაინერის სახელი არ აწერია შიგნიდან. რამდენი რამეა გარშემო რაც საერთოდ არაფერში გვჭირდება, მაგრამ მათ მისაღებად იმ დროს ვხარჯავთ, რომელიც შეგვიძლია ახალი საინტერესო ადამიანის გასაცნობად დავხარჯოთ. მე მაინც ვფიქრობ, რომ ადამიანები უნდა გვიყვარდეს, უცნობი ადამიანებიც. ყველას აქვს შანსი იყოს გაცნობილი, გაგონილი და შეყვარებული.

 

პერფექციონისტის ფიქრები, ყველა ბედნიერი ვიქნებით

Leave a comment

გამარჯობა, დღეს მე პერფექციონისტი ვარ ვარდისფერი სათვალით. რთული ბავშვობა მქონდა, ყოველთვის მკაცრად ვსჯიდი საკუთარ თავს, ყოველი წარუმატებლობისთვის. თავად ვდგებოდი კუთხეში და საათობით, ფეხების დაბუჟებამდე არ გამოვდიოდი, სანამ დგომა შემეძლო, მხოლოდ იმიტომ რომ ჩემი ნახატი არ მომეწონა და უკეთესის დახატვა შემეძლო. წიგნის კითხვას რომ ვიწყებდი ისე უნდა დამესრულებინა რომ არ დამეხურა, თუ რაიმე საჭიროების გამო წიგნის დახურვა ან თავის აწევა მომიწევდა, წიგნს ვხურავდი და თავიდან ვიწყებდი კითხვას, თუნდაც სულ ბოლო აბზაცი მქონოდა დარჩენილი. ეს არ მაღიზიანებდა, გულწრფელად ვთვლიდი, რომ წიგნი ერთი ამოსუნთქვით შემეძლო წამეკითხა. მერე გავიზარდე და მივხვდი, რომ ფრაზა “ერთი ამოსუნთქვით იკითხება” საერთოდ სხვა მნიშვნელობის მატარებელი ყოფილა და სანიშნი შევიძინე. სათამაშოების კუთხეს რომ ვალაგებდი სახაზავით ვასწორებდი ხოლმე ჩამწკრივებულ მანქანებს, თუ რომელიმე სიმეტრიას არღვევდა ძირს ვყრიდი და თავიდან ვიწყებდი დალაგებას. ბაღში სიარულისას, როცა ჯერ კიდევ დედა მაცმევდა ტანსაცმელს, რეიტუზზე ან მასში ჩატანებულ მაისურზე ერთი ნაკეციც არ უნდა ყოფილიყო. იქამდე ვიტირებდი, სანამ ყველა ნაკეცს არ გაასწორებდნენ ტანსაცმელზე და ყველა ფერს არ შეუხამებდნენ ერთმანეთს. ბაღში ჩემს თანატოლებს რომ ვუყურებდი მუხლზე გაკეთებული ნაკეცებით, ფეხზე ასიმეტრიულად დახვეული რეიტუზის ზოლებით და ჩაბრუნებული საყელოებით, მივდიოდი და სულ ვუსწორებდი, სანამ ყველა ზოლი აბსოლუტურად არ გასწორდებოდა, ფეხზე და ყველა საყელო არ ამოტრიალდებოდა. ახლაც ასე ვარ, ნებისმიერი არასწორი ნიუანსი გამაღიზიანებელია, უბრალოდ ამის კონტროლი ვისწავლე. კომუნიკაციისას გაღიმება და საკუთარი თავისთვის იმის გამეორება, რომ ეს მე არ მეხება. არ მშველის საერთოდ, უბრალოდ მაკავებს. ახლა არასდროს ვაუთოვებ ტანსაცმელს. ჯობია მეცვას დაკუჭული, ვიდრე დაუთოვებულს გაუჩნდეს თუნდაც ერთი ნაკეცი. ეს ნამდვილი კატასტროფა იქნება. სამაგიეროდ ვიცი, რომ დაკუჭულია და ნაკეცებს ბუნებრივ მოცემულობად ვიღებ.

ნერვებს მიშლის კარადის ოდნავ გამოღებული კარი, ან ნახაზზე დასმული ზედმეტი წერტილი.  დღემდე ვსჯი საკუთარ თავს თუ არ ვარ საკმარისად ლოიალური ან დამთმობი. ვიცი, რომ ჩემთან მუშაობა და ცხოვრება იქნებოდა რთული საკმარის ძალისხმევას რომ არ ვხარჯავდე ჩემთან თანაარსებობის შესამსუბუქებლად, მაგრამ ჩემი ძალისხმევა არასდროს არის საკმარისი, მუდმივი შეგრძნება მაქვს, რომ გარკვეულ სიტუაციებში ზედმეტი მომდის, როგორც საბავშვო ბაღში, როცა თანატოლებს საყელოებს ვუტრიალებდი და რეიტუზის ზოლებს ვუსწორებდი. მგონია რომ ზედმეტად წნეხის ქვეშ ვაქცევ, პირად სივრცეში ვიჭრები ან არჩევანს ვუზღუდავ გარშემომყოფებს, იმის გამო რომ სრულყოფლებად ვაქციო ან სურვილი გავუღვიძო ასეთებად იქცნენ. საკუთარ თავში ვიკეტები და კედლებს ვაგებ გარშემო, რომ იზოლაცია მოვახდინო საკუთარი აზრების და ადამიანები ჩემგან გავათავისუფლო. ოქროს შუალედის დაჭერა მიჭირს, უფრო ზუსტი ოქროს შუალედის, სრულყოფილი ოქროს შუალედის.

მთელი ცხოვრება მტანჯავს საშინლად დაბალი თვითშეფასება. უფრო სწორად მჯერა, რომ მე შემიძლია გავაკეთო ყველაფერი რასაც მოვისურვებ, მაგრამ ნებისმიერი შედეგი, მაინც სიცარიელეს მიტოვებს და მუდმივად იმედგაცრუებული ვარ საკუთარი თავით, იმიტომ რომ ყოველ ჯერზე იყო შესაძლებელი უკეთესი შედეგი. დაუსრულებელ დევნას გავს, მაგრამ ვერც ვჩერდები. შემიძლია გავათენო ღამეები, თუ მაქვს მიზანი როგორ გავაკეთო ან ვაქციო რაიმე სრულყოფილად. საშინელებაა მუდმივ იმედგაცრუებაში ცხოვრება. არავინ არ არის ისეთი როგორიც შეუძლია, რომ იყოს. რთულია იმის გაცნობიერება რამხელა პოტენციალი აქვს ადამიანს გახდეს უკეთესი, ისწრაფვოდეს სრულყოფისკენ და ამისთვის არაფერს აკეთებდეს. საშინელებაა, არასდროს მოგწონდეს შენი თავი სარკეში, არასდროს გაკმაყოფილებდეს შენი წონა, შენი მეტყველება, მანერები, შენი ცოდნა, გამოცდილება, შენი შესაძლებლობები, შენი აზრებიც კი. ფიქრობდე, რომ შენ შეგიძლია იყო უკეთესი და ეს არასდროს მთავრდებოდეს.

ჩემი ერთ-ერთი იდეაფიქსია, რომ ყველა გარშემომყოფის ბედნიერად ქცევა შემიძლია. რეალურად შესაძლებელია, მუდმივად აკეთო რაღაცეები, რაც გარშემომყოფებს გააბედნიერებს. ჩემს სრულყოფილ სამყაროში ყველა ადამიანი ბედნიერია და მუდმივად ცდილობს, რომ გახდეს უკეთესი და ისწრაფვის სრულოფისაკენ. ამიტომაც მესმის პაციფისტების, ვერ ვიტყოდი, რომ ვარ, მაგრამ არაფერია ომზე არასწორი სამყაროში. ომი არის, ტანსაცმელზე გაკეთებული ნაკეცების, წიგნის კითხვისას გაფანტული გონების გამო გამოტოვებული ფრაზების, წარუმატებელი სამუშაო დღის, კაფეში ნათითურიანი კედლის, ჭამისას გამოცემული პირის მწლაკუნი, მოუვლელი, საკუთარ თავზე ხელჩაქნეული ადამიანების , შეუსრულებელი სამუშაოს და ბევრი სხვა ნიუანსის კუბში აყვანილ ერთობლიობაზე ბევრად უარესი. თუნდაც ომი სადღაც კუალა ლუმპურში იყოს. ის, რომ ომი სამყაროში არსებობს, უკვე უკარგავს მას სრულყოფილებას.

ჩემს სრულყოფილ სამყაროში ადამიანები ქუჩაში იღიმიან, ულოცავენ ერთმანეთს ყოველ დღეს და ცდილობენ იყვნენ უკეთესები, უფრო კეთილები, გაუწოდონ დახმარების ხელი ნებისმიერს, აჩუქონ საჩუქარი, ისევე როგორც დღესასწაულებზე ხდება ხოლმე. ვიცი, რომ მათი უმეტესობა სინამდვილეში არც ბედნიერია, არც კეთილი, არც თანამგრძნობი და არც გულუხვი. მაგრამ დღესასწაულებზე მე პერფექციონისტი ვარ ვარდისფერი სათვალით და ამ ყველაფრის მჯერა.

Older Entries

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 566 other followers

%d bloggers like this: