აბრეშუმის ჭია მყავს და შენი სახელი ქვია. მზის ჩასვლიდან მზის ამოსვლამდე ვქსოვ ძაფს, რომ მამლის პირველ ყივილამდე მოვასწრო შენთან მორბენა და შენს სულში ჩაქსოვა. უკვე კვირაზე მეტია ძაფებს გვიჭრიან და ჩემი ღამეებიც უფრო გრძელი გახდა. ჩემი ხელები დაჭრილია ძაფის ქსოვით, რადგან შენ მათ ალერსით აღარ ახორცებ.