მთავარი

8 დღე დარჩა

2 Comments

ერთი წელია ველოდები ამ დღეს… 8 დღის შემდეგ ჩემი შვილის დაბადებისდღე იქნებოდა…

ყოველ დღე ვიხსენებ და ვერაფერს ვერ ვაკეთებ რომ არ გავიხსენო… სულ ვფიქრობ ნეტა ეხლა როგორი იქნებოდა, რას გააკეთებდა, სიარულს ისწავლიდა, ლაპარაკს, პირველ სიტყვას რას იტყოდა, რა ფერის თმა ექნებოდა, როგორი ხმა…

ჯოჯოხეთში ვარ… ეს არის ჯოჯოხეთი… საერთოდ ამაზე არ ვსაუბრობ… საერთოდაც პირველად ვწერ იმაზე, რომ გამუდმებით მასზე ვფიქრობ… დღეში რამდენიმეჯერ არა, ათჯერ ან უფრო მეტჯერ, შეიძლება ითქვას სულ…

ჩემი მდგომარეობა იმას მაგონებს დაღმართზე დიდი გაქანებით რომ მორბიხარ, ვეღარ ჩერდები, კონტროლს კარგავ და ბოლოს ვარდები… მეც დავვარდები ალბათ ასე თუ გავაგრძელე… ოღონდ ხანდახან ისე მიჭირს, რომ ვფიქრობ ნეტა მალე დავვარდე, იმიტომ რომ ამ დაღმართზე სირბილით უკვე ძალიან დავიღალე…

ეს პოსტი 6 დეკემბრისთვის მქონდა შემონახული, მაგრამ ვერ მოვითმინე… საერთოდ რაც დრო გადის უფრო ნაკლებს იფიქრებო დამამშვიდეს და მე პირიქით ვარ უფრო მეტს ვფიქრობ, უბრალოდ უფრო ნაკლებს ვსაუბრობ ამაზე… ერთმა ქალმა მითხრა სხვა გეყოლება არ ინერვიულოო, ტირილი ვერ შევიკავე მაშინ, სხვა სხვაა მე ეს აღარ მყავს უკვე… თან რამდენიმე ხნის წინ შევნიშნე რომ მომწონს კიდეც მასზე უფრო ხშირად რომ ვფიქრობ… მგონია რომ ასე მარტო არ გრძნობს თავს, მაგრამ არ ვიცი საერთოდ თუ გრძნობს რამეს…

აი ამ აზრამდე რომ მივდივარ მერე ვცდილობ საერთოდ აღარ ვიფიქრო არაფერზე… სულ აქ ვჩერდები…

ისტერიკა მაქვს 8 დღეში ჩემი შვილი ერთი წლის გახდებოდა …

Advertisements

HAG SHOW…

6 Comments

ჩემს საკუთარ საავტორო რადიო გადაცემას ვაკეთებ, “HAG SHOW”…

2 კვირაში პილოტი და ახალი წლებიდან გადაცემა იქნება…

გადაცემა იქნება ქალებზე და ქალებისთვის, ყველა პრობლემაზე და უბრალოდ ამბებზეც…

მთლიანად პირად ისტორიებზე აგებული…

არანაირი სტუმარი მე ვიქნები და ჩემი მსმენელი პირისპირ და ვისაუბებთ…

არანაირი დაყენებული ხმა და “პოზა”… უბრალოდ ვისაუბრებთ როგორც ორი ადამიანი მე და მსმენელი…

მე HAG და ჩემი მსმენელი… 🙂

HAG იმიტომ რომ HAG ვარ… 🙂

ჩემი გადაცემა არავის და არაფერს გავს, ჩემია, ჩემი შვილია… მე შევქმენი და მიყვარს…

ბლოგი მინდა ქონდეს გადაცემას, მინდა კიდევ მეტი ადამიანი გავიცნო, მესაუბროს მომიყვეს თავისი ისტორიები და საერთოდ ქონდეს საშუალება ხმა მიაწვდინოს ადამიანებს, არა მარტო რადიო ეთერის საშუალებით, არამედ მსოფლიოს მიაწვდინოს ხმა 🙂

არც რჩვევების მიცემას ვაპირებ ვინმესთვის, არც ჭკვიანური სახით და დაყენებული ხმით მაღალ მატერიებზე საუბარს…

უბრალოდ ვიქნები ადამიანი რომელსაც ღამით 12 საათზე დაურეკავ და მოგისმენს…

ეს იდეა საერთოდ მაშინ გამიჩნდა, როდესაც მქონდა მძიმე პერიოდი ჩემს ცხოვრებაში და ძალიან მინდოდა უბრალოდ ვინმეს მოესმინა… ტელეფონი რომ ავიღე მივხვდი რომ დასარეკი არ მქონდა არავისთან…

კი მქონდა მაგრამ არ მინდოდა მოსმენა რჩევების და არ მინდოდა ჭკუის დარიგების მორიგი სერია… უბრალოდ მოსმენა მინდოდა…

რადგან ეს გადაცემა კი გადაცემაა, მაგრამ მთლიანად მხოლოდ ჩემთან იქნება ასოცირებული ანუ HAG-თან… ვფიქრობ ახალი ბლოგი შევქმა გადაცემისთვის თუ უბრალოდ ჩემს ბლოგზე ვწერო ამ თემებზეც…

რა ვქნა?? რას ფიქრობთ???

ძალიან გამოუცდელი ვარ ბლოგინგში, ჩემზე ბევრად გამოცდილები ხართ ბევრი… რჩევა მინდა უბრალოდ…

13 ნაბიჯი მარტოობისკენ

5 Comments

1. დაიჯერე რომ სამყარო შენს გარშემო ტრიალებს და ყველაფერი რაც დედამიწაზე არსებობს მხოლოდ და მხოლოდ შენთვისაა და შენ რომ არ არსებობდე არაფერი რის შესახებაც შენ იცი არ იარსებებდა

2. მოიქეცი ზუსტად ისე როგორც შენ გსურს, როცა შენ გსურს და სადაც შენ გსურს და არასდროს გაუწიო ანგარიში სხვებს, იმათაც ვინც შენთვის ძვირფასია

3. შეგიძლია ზიანი მიაყენო სხვას და აწყენინო, ჩაერიო მის ცხოვრებაში და საეროდ რაც გინდა ის აკეთო თუ ამის ხასიათზე ხარ, თუ არა ცოტა ხნით გადადო და სხვა რამით გაერთო 🙂

4. შენი ემოციები, სათქმელი, გრძნობები და ამბები შეინახო შენთვის, არავის გაუზიარო, როცა ცუდად იქნები მარტო დარჩე და ხმამაღლა განაცხადო რომ არავის მხარდაჭერა, თანაგრძნობა და გამხნევება არ გჭირდება… შეგიძლია სახლიდანაც გაყარო ან რამე ისეთი უთხრა რომ ეწყინოთ და თვითონ წავიდნენ.

5. როცა ცუდ ხასიათზე ხარ შეგიძლია თამამად უთხრა ძვირფას ადამიანებს პირველი რაც ენაზე მოგადგება, გული ატკინო, მთელი უარყოფითი ემოცია მათზე გადმოანთხიო და გაგიკვირდეს რატომ ეწყინათ, გაუღიმო და ურჩიო რომ დაიკიდოს, იმიტომ რომ შენ გკიდია და რა თქმა უნდა ბოდიშის მოხდაზე არც იფიქრო.

6. იშვიათად დაურეკო და მოიკითხო მეგობრები, იმიტომ რომ მარტო ყოფნა გიყვარს და ამიტომ შენს მარტოობას არ შეაწუხებ ძვირფასი ადამიანის გამოც კი… რაც მთავარია რომ მოგიკითხავენ ამის პირდაპირ და შელამაზების გარეშე თქმა არ უნდა დაგავიწყდეს… ოღონდ ისეთი ტონით რომ ეს ასეც უნდა იყოს…იმიტომ რომ ეს ასეა…

7. თუ გადაწყვეტ რომ ამ ადამიანთან ყოფნა არ გინდა ვერავინ და ვერაფერმა ვერ უნდა შეძლოს შენი აზრის შეცვლა… შენ ხარ მთავარი, შენ იღებ გადაწყვეტილებას… შენ არასდროს არავის სთხოვ რჩევას იმიტომ რომ რჩევები გადაწყვეტილების დამოუკიდებლად მიღებაში ხელს შეგიშლის და შედეგებიც წარმატება/წარუმატებლობაც, დიდი შანსია სხვისი დამსახურება ან დანაშაული აღმოჩნდეს… ამიტომ ადამიანებს შეგრძნებებს და ამბებს მხოლოდ მაშინ გაუზიარებ როდესაც გადაწყვეტილება მიღებული და განხორციელებული იქნება… ესეც იმ შემთხვევაში თუ არ დაგეზარება საუბარი…

8. გირჩევნია იურთიერთო ადამიანებთან რომლებთანაც მარტივია დისტანციის დაჭერა, მაგალითად საქმიანი ურთიერთობები, ვირტუალური ურთიერთობები, ზედაპირული ურთიერთობები, რომელიც გრძნობებით არ გაკავშირებს… საერთოდ მეგობრების შეძენაზე არ ზრუნავ და პირიქით ხელსაც კი უშლი ვინმესთან დამეგობრებას…

9. ხარ გაწონასწორებული, მაგრამ გაწონასწორებულ მდგომარეობაშიც კი შეიძლება ადამიანებს გული ატკინო და ეს მოგწონს კიდეც… ასე განაგრძე…

10. ყველა და ყველაფერი შეგიძლია გააჩუმო, თუ ხელს გიშლის, მაგალითად ფიქრში, დაავალდებულო რომ ჩუმად იყვნენ და ხმადაბლა ისაუბრონ, ან პირიქით ნერვები მოუშალო ადამიანს მხოლოდ იმიტომ რომ ნუ უბრალოდ ასე გინდა…დაურეკო მეგობარს საქმიანი შეხვედრის დროს 100-ჯერ, საშინლად ეხუმრო, უღალატო საყვარელ ადამიანს იმიტომ რომ ნუ რავიცი 1000 მიზეზი არსებობს ღალატისთვის… :)))) როდესაც შეატყობ ადამიანს რომ რაღაც განსაკუთრებით აღიზიანებს, შეგიძლია ანგელოზის სახით ხშირად გააკეთო ის :))) საშინლად ჟღერს მაგრამ ასევე საშინლად აზარტულია…

11. ყველაფერი ამ ცხოვრებაში დროის გასაყვანად კეთდება, იმიტომ რომ ერთ მშვენიერ დღეს ყველა მოვკვდებით, მანამდე კი თავს ვირთობთ, ამიტომ ცხოვრებას ისე უნდა უყურო როგორც თამაშს, სადაც წესებს შენ აწესებ, შენ ცვლი და თუ საჭიროდ ჩათვლი საერთოდ არანაირ წესს არ დაემორჩილები, მოკლედ როგორც შენ გულს გაეხარდება ისე იქცევი

12. არასდროს ნერვიულობ ადამიანების დაკარგვას… იმიტომ რომ ეს ჩვეულებრივი მარტივი პროცესია ის მიდის და შენ აგრძელებ იმის კეთებას რაც გინდა… ეჩვევი იმას რომ შენ ვერავინ გიძლებს და ნელ-ნელა უფრო ნაკლები ადამიანი რჩება ვისაც შენი ატანა შეუძლია… მაგრამ ესეც ჩვეულებრივია, ეს ასეც უნდა იყოს… არასდროს ნერვიულობ ადამიანის დაკარგვას, იმიტომ რომ სხვა 6 მილიარდია რომელიც შეიძლება მის ადგილას აღმოჩნდეს მეორე დღეს…

13. ყველა ადამიანთან ერთად რომელიც შენს გარშემოა და ვისი ყურებაც ყოველდღიუერად უბრალოდ გბეზრდება და ნერვებსაც კი გიშლის ხანდახან, გამონაკლისი არც შენი საკუთარი თავია… წარმოიდგინე ადამიანი რომელსაც ვერ აგდებ, ვერ აწყენინებ, თუ მოგბეზრდება ვერ მიატოვებ და ვერაფერს გააკეთებ ისეთს რასაც ვერ აპატიებ… ამიტომაც მისი ყურება ყოველდღე სარკეში რომ არ მოგბეზრდეს, ხან ვარცხნილობას, ხან თმის ფერს შეიცვლი, ხან პირსინგს გაიკეთებ, ტატუს რავიცი რამეს მოიფიქრებ და ესე 2 კვირაში ერთხელ განაახლებ თავს რომ საკუთარი თავი მაინც აიტანო, რადგან სხვა გზა არც გაქვს…

პ.ს. ყველაზე საოცარი ისაა რომ კიდევ არიან ჩემს გვერდით ადამიანები ვისაც ვუყვარვარ…

და კიდევ უფრო საოცარი ისაა რომ ამ 13 ნაბიჯის სრულად და წარმატებით განხორციელებისა და რაც მთავარია, მას შემდეგ რაც განახორციელებ, ნამოქმედარის სრულად გაცნობიერების შემთხვევაში, შეიძლება მარტო არ დარჩე, მაგრამ იმაში დარწმუნდე რომ შენც მონსტრი ხარ…

უშენოდ

დატოვე კომენტარი

უშენოდ… ვარ…

კარგად…

არა…

ვარ…

უშენოდ…

მიყვარდე მაინც…

უბრალოდ უშენოდ ვარ…

და მომწონს…

ცოტა…

დანარჩენი ბევრი, უშენოდ…

მისი უდიდებულესობა მარტოობა

დატოვე კომენტარი

my dishonest_heart_audrey kawasaki ჩემი სისუსტე ჩემი მარტოობაა…

უსაყვარლესი და უძვირფასესი…

ერთადერთი რის წინაშეც ქედს ვიხრი…

და ერთადერთი რის გამოც სულ პრობლემა მაქვს ადამიანებთან…

9 დღის მერე პირველად ვწერ…

უბრალოდ საშინლად ვარ…

როცა საშინლად ვარ ყოველთვის მარტო ვრჩები…

იმის თქმა მინდა რომ ჩემს 9 დღიან სიჩუმეს მიზეზი აქვს, რომ მე ხანდახან მარტო ყოფნა და სიჩუმე ყველაზე მეტად მჭირდება…

ყოველგვარი კონტაქტის შეწყვეტა გარესამყაროსთან… არანაირი საუბარი, არანაირი ემოცია, უბრალოდ გაჩერება…

ბავშვობაში როცა ესე ვიყავი ბნელ ოთახში ვჯდებოდი და საათობით სიჩუმეში გაუნძრევლად შემეძლო ყოფნა…

ერთადერთი რაც რეალურად მამშვიდებს მარტოობაა…

ჩემი ცხოვრების სიყვარულია…

ყველაფერს, მაგრამ მარტოობას ვერ დავთმობ…

ბავშვობაში ადვილი იყო მარტო დარჩენა… ეხლა სამსახური, ოჯახი, მეგობრები, თანამშრომლები და ათასი ადამიანი, ეს ბლოგიც დამემატა…

თავს ვიკლავ… ნერვებს მიშლიან… ჩემს მარტოობას ეხებიან…

რა უფლებით???

გამხნევება არ მჭირდება! უბრალოდ გაბრაზებული ვარ და ამოვთქვამ…

მყუდროება დაგვირღვიეს მე და ჩემს დემონებს…

პ.ს. და მერე კიდევ ვწუწუნებ ადამიანებს რომ ვკარგავ…

ძია ფროიდის ტესტი – ტეგ თამაში

2 Comments

ბატონი პიკასოს 😀 თხოვნა შევასრულე და სათაური ხელუხლებელი დავტოვე. ბევრს არ ვისაუბრებ და პირდაპირ გადავალ კითხვა პასუხზე, რომლის შედეგიც თამაშიც ავტორის თქმით 110%-ით ამართლებს…

2218866489_ac38c05f08

1. წარმოიდგინეთ რომ უდაბნოში ხართ და დაინახეთ კუბი (გეომეტრიული ფიგურა) რაც შეიძლება ვრცლად აღწერეთ თუ როგორია (ცაშია თუ მიწაზეა) ფორმა ფერი რისგან არის დამზადებული. რომ ხედავ რაზე ფიქრობ?რისი სურვილი გიჩნდება????

დავიწყებ იქიდან რომ ჩემი უდაბნო არის კანიონი… არის მრავალფეროვანი რელიეფით, სადაც ქანები სულ სხვადასხვა ფერისაა, სადაც ძალიან ცხელა რა თქმა უნდა, მაგრამ შეგიძლია თავი ჩრდილს შეაფარო (თანაც გაშლილი სივრცის მეშინია) ცაზე რამდენიმე დიდი პლანეტა მოჩანს, დღისით და მზისით, მაგრამ ძალიან ახლოს თითქოს, თანაც სხვადასხვა ფერისა, ღრუბლები ჩემი ფიქრების მიხედვით იცვლიან ფორმებს…

გადავედით კუბზე. ჩემი კუბი არის ე.წ. კუბიკ რუბიკი… ანუ თავსატეხი, რომელიც ერთ-ერთ კანიონშია ჩაჭედილი. არის ხისგან დამზადებული… აი ძველი საღებავით შეღებილი სხვადასხვა ფრად და ზოგ ადგილას ეს საღებავი რომ ამძვრალია ისეთი… მიჩნდება სურვილი, ისევე როგორც ყველა სხვა ამოცანაზე და თავსატეხზე რომ ამოვხსნა… და აღმოვაჩენ რომ ჩემი ფიქრით შემიძლია ამ კუბიკ რუბიკის სხვადასხვა ნაწილების ამოძრავება. ვიწყებ კუბიკ რუბიკის აწყობას, მაგრამ ყველა მოძრაობა პატარა მიწისძვრას გავს, რომელიც კანიონს ანგრევს… ვიცი რა უნდა შევცვალო რომ ერთი ფერი ავაწყო, მერე მეორე და ამოვხსნა თავსატეხი… შეპყრობილივით ვაწყობ კუბიკ რუბიკს რაც საბოლოოდ ანადგურებს იმას რაც ჩემს გარშემოა…

Rubik_cube_colorfull

2. გააგრძელე გზა და დაინახე წყლით სავსე დოქი . როგორია? რას გრძნობ? რას ფიქრობ რას აკეთებ????

დოქი აუცილებლად არის რკინის ორნამენტებიანი და სავსე… თავიდან დავინახე რაღაც შავი ლაქა, მერე ახლოს რომ მივედი დოქი იყო და ხელი რომ მოვკიდე ცივი… სულმოუთქმელად დავლევ და თავზეც დავისხავ… შეიძლება ოთხითაც მივფორთხდე და ჩასუნთქვაც გამიჭირდეს იმხელა ყლუპებით დავლიო… ვიგრძნობ რომ ამდენი ხნის მოწყურების, დაღლილობის, სიცხისა და სიარულის შემდეგ არაფერი მომკლავს… და იმ მომენტში ვიფიქრებ რომ ყველაზე ბედნიერი ვარ და გადავრჩი… ვიფიქრებ რომ ეს უდაბნო ჩემი სახლია, აი როგორ ავხსნა ეგ შეგრძნება, როცა ფიქრობ რომ ირგვლივ ყველაფერი შენ გეკუთვნის და შენს გარშემო ტრიალებს, ამ დროს აღმოვაჩენ რომ დოქში წყლის გარდა კიდევ პატარა ლიფსიტებიც იყვნენ, რომლებიც ალბათ მალე დაიხოცებიან იმიტომ რომ მე მთელი წყალი რაც დოქში იყო ან დავლიე ან თავზე დავისხი და საშინლად დამნაშავედ ვიგრძნობ ამის გამო თავს… პირველი რაც თავში აზრად მომივა ის იქნება რომ ხელს ვიჭრი და ჩემს სისხლს ვასხამ დოქში… არ ვიცი თევზი სისხლში კვდება თუ ცოცხლობს, მაგრამ სხვას ვერაფერს ვფიქრობ… ხელს მოვკიდებ დოქს და თან წავიღებ… იქნებ წყალი შემხვდეს გზაზე და გადარჩნენ პატარა თევზები…

jonathan-adler-jug-460

3. აგრძელებ გზას და ხედავ კიბეს ამიღწერე როგორია რამდენად მყარია.მიწაშია თუ ცაში ადის? რას აკეთებ რისი სურვილები გიჩნდება

კიბე არის ქვის, ძველი, ცოტა ჩამომტვრეული ნაპირებით, მაგრამ მყარი, იმიტომ რომ მიწაშია მყარად ჩადებული ყველა ფილა, კიბე მაღლა ადის ერთ ერთ კანიონზე და შედის შიგნით ამ გამოქვაბულში, ნაპრალებიდან მცენარეები და ბალახი ამოდის. აი საუკუნეების წინაა ჩაშენებული მიწაში და ცოცხალივითაა, თითქოს ამ დედამიწის განუყოფელი ნაწილია როგორც რომელიმე მთა. ქვის ფილები მოუპირკეთებელია… სურვილი მიჩნდება რომ ავიდე… მიუხედავად იმისა რომ სიმაღლის ძალიან მეშინია და ეს კიბე მაღლა მიყვება კანიონს, მაინც ჩემი ცნობიმოყვარეობა ძალიან ძლიერი და თანაც ეს კიბეც საკმარისად მყარი და ფართე… ამიტომ კანიონს მივეკრობი და ასე ავყვები კიბეს, რომ იქ მოვხვდე სადაც მთავრდება…რამდენიმე წუთის შემდეგ აი შიშისგან რომ დავბნუჟდები და მივხდები რომ სხვა გზა არაა და უკან დაბრუნებას აზრი აღარ აქვს, მაგრამ სიმაღლის შიში და გულისრევის შეგრძნება ძნელად გასარჩევი გახდება ერთმანეთისგან, დავინახავ რომ ყველა ღრუბლიდან მიწამდე დაშვებულია თოკის კიბეები… უამრავი თოკის კიბე ციდან და ისევ ეს საშინელი არჩევანი… გადავხტე და დავეკიდო ამ თოკის კიბეს რომელიც არც ვიცი გამიძლებს თუ არა და დავბრუნდე მიწაზე, თუ განვაგრძო ამ ქვის კიბით იმ მიმართულებით მოძრაობა რომელიც არ ვიცი სად მიმიყვანს… მოკლედ არჩევანი ასეთია, ან არამყარი კიბე და გარკვეული დანიშნულების ადგილია… ან მყარი კიბე და გაურკვეველი მიმართულებით მოძრაობა… რაც მთავარია იმაზე არ ვფიქრობ ეს კიბეები ციდან რომ ეშვება საიდან გაჩნდა, იმიტომ რომ ეს ჩემი გამოგონილი სამყაროა და სადაც რა მინდა და როგორი ისე იქნება… მაგრამ ჩემს თავსაც არ ვენდობი იმდენად რომ ამ თოკის კიბით დავბრუნდე უკან… ესეც რომ არა ქვევით ჰო ვიყავი უკვე და ჯობია რამე ახალი ვნახო თუნდაც ცუდი, საშინელი და საერთოდაც უკანასკნელი რასაც ვნახავ, მაგრამ ახალი…

Miami_Landscape_Earth_2a_Faux_Turf_With_Natural_Stone

4. გააგრძელე გზა და დაინახე მუსტანგი(მოუთვინიერებელი ცხენი) როგორია????რას გრძნობ რომ დადიხარ რისი სურვილი გიჩნდება?რას აკეთებ

შავია, ლამაზი და ძლიერი… მაგრამ საშინლად კეთილი გამოხედვით… სურვილი მიჩნდება რომ შევჯდე და ვიჯირითო, მაგრამ ვიცი რომ ესე არ გამოვა, იმიტომ რომ ველურია და მე მისთვის უცხო ვარ და რაღაც ახალი, ამიტომ ჯერ მივალ ახლოს და შევეცდები რომ მივუახლოვდები არ გამექცეს, ალბათ რამეთი მოვიტყუებ, მერე მოვეფერები და ცოტას მივიჩვევ… რომ ვიგრძნობ რომ ჩემთან მშვიდადაა და შემეჩვია, შევჯდები და მასთან ერთად გავაგრძლებე გზას…ჩემს არაჩვეულებრივ და პარანოიდულ სამყაროში, ჩემი მუსტანგი ყველაზე ჩვეულებრივი და არაფრით გამორჩეულია, რის გამოც ასე მომწონს…

blak

5. დაინახე ზღვა მუსტანგთან ერთად გააგრძელებ გზას თუ მარტო????შენზეა დამოკიდებული.ზღვას რომ დაინახავ რას გრძნობ??? და შიგ შესვლის სურვილი თუ გაქვს.ამიღწერე რას აკეთებთ იმ მომენტიდან რაც ზღვას დაინახავთ

ზღვა არა ოკეანე, როცა ნაპირთან მივალ აღმოვაჩენ რომ კუნძულზე ვარ… ოკეანე არის მშვიდი… გარშემო კლდეებით… ნაპირზე რომ გავალთ ზუსტად შუადღე იქნება… მზე ზენიტში… მივხვდები რომ სადღაც უკაცრიელ ადგილზე ვარ და ბედნიერი ვიქნები რომ ზუსტად აქ მოვხვდი და ზუსტად ამ დროს… საშინლად ბედნიერი ვიქნები და ალბათ ვიფიქრებ რომ ამისთვის უკვდავებასაც დავთმობდი… იმ წამისთვის… ჩემი მუსტანგიდან ჩამოვალ, გვერდზე დავუდგები და შევიყვან ოკეანეში, ჯერ მას დავასველებ და გავწმენდ კარგად და მადლობას გადავუხდი, რომ ამდენი ხანი მატარა მთელი უდაბნო ამ სიცხეში, მერე მეც გავცურავ… რომ ჩავყვინთავ წლის ქვეშ ქალთევზებს და ზღვის დრაკონებს დავინახავ, რომელლებიც წყლის ქვეშ მონაცრისფრო მომწვანო ფერის ალს უშვებენ… ამოვყვინთავ და მზე სანამ ჩავა კოცონსაც დავანთებ ნაპირზე…

crane_beach_1_20080525-thumbs

10 მიზეზი უკვდავებისთვის

5 Comments

1. ტურისტული ვიზიტით გავემგზავრო მარსზე
2. ვნახო ატომური ბომბის აფეთქება
3. გადმოვხტე ცათამბჯენიდან და ვიგრძნო როგორია ნამდვილი დაცემა
4. ყველა ქვეყანაში 100-100 წელი მაინც ვიცხოვრო
5. საკმარისი დრო მექნება გადავწყვიტო როგორ ტატუს ვიკეთებ
6. ავიხდინო ჩემი მარტოობის ოცნება
7. ერთი კვირა გადაბმულად არ დავიძინო და არ მოვკვდე
8. შევძლებ თუთიყუში, ჩემს გალიაში ყვავით შევცვალო
9. შევძლებ აფთიაქში ვიყიდო ერთი აბი ნიუსი
10. გავხდე ყველაზე წარმატებული ბლოგერი გალაქტიკაში 😀

Older Entries

%d bloggers like this: