მთავარი

რაც არ მკლავს, ის მაძლიერებს

5 Comments

მოკლედ ვაგრძელებ. ვცდილობ თავს ძალა დავატანო და ვიყო გულახდილი, ამიტომ ისევ ვწერ მორიგ პოსტს და ვყვები იმას რაზეც არ მომიყოლია. შეიძლება ბევრს გაუჩნდეს კითხვა თუ არ გინდა რას ყვებიო? ნუ მე გამიჩნდებოდა . მაგრამ იმდენი წელი არ ვიყავი გულახდილი და იმდენხანს ვიყავი ზედაპირული, რომ ინდეფერენტულობის პიკს მივაღწიე და როგორც არ უნდა შევნიღბო ჩემი უემოციობა, უკვე მე შევწუხდი. კი ეგოისტი ვარ, საშინლად. ამას მარტო ჩემთვის ვაკეთებ, იმიტომ რომ მე არ მინდა ვიყო უგრძნობი, მაგრამ იყო დრო როცა მიუხედავად ჩემი ჩაკეტილი ხასიათისა ასეთი არ ვიყავი. რთულია აღიარო, რომ ყველაფერს რასაც ამბობ შენიღბვის საშუალებაა, უბრალოდ იმიტომ რომ კითხვებისგან დაიცვა თავი, ან ყურადღება არ მიიქციო. დღეს მოვყვები ერთ ცუდ ამბავს ჩემი ცხოვრებიდან, უფრო სწორად მტკივნეულს.

2008 წელი ყველაზე საშინელი წელი იყო ჩემს ცხოვრებაში. საერთოდ ბევრი წლის განმავლობაში ბავშვი საერთოდ არ მინდოდა, მიუხედავად იმისა, რომ დათოსთან თავს კარგად ვგრძნობდი. არც ვიცი ზუსტი მიზეზი, ან შეიძლება იმდენად საშინელი მიზეზია რომ ჩემი ქვეცნობიერი მიფრთხილდება, მაგრამ ამ სურვილის მიზეზს დღემდე ვერ ვაცნობიერებ.

ისტორია უბანალურესად დაიწყო, რამდენიმედღიანი გადაცდენა, ცოტა ნერვიულობა, მაღაზიაში პურზე ჩასვლა, რომელიც ისედაც გვქონდა და ჩუმად ტესტის გაკეთება, რომელმაც 2 ხაზი აჩვენა. აი ასე გავიგე რომ ორსულად ვიყავი. გამიხარდა, მიუხედავად იმისა რომ ბავშვი არ მინდოდა, ვაღიარებ რომ გამიხარდა. ვიცოდი, რომ ბევრს ლამის გაჩენამდე უჭირდათ გაცნობიერება, ამ ემოციის განცდა. მე არ გამიჭირდა, მაშინვე ვიგრძენი, აღვიქვი, გავაცნობიერე და უბედნიერესი გავხდი, რაღაც ერთ წამში, ზუსტად ასე იყო. მერე იყო კონსულტაცია ექიმთან, მეგობრების მოლოცვები და ბედნიერი რამდენიმე დღე, სანამ ერთ მშვენიერ დღეს არ დამეწყო პანიკა, აი ასე უბრალოდ გადავწყვიტე რომ ცუდად ვარ, თან ძალიან ცუდად, ისე რომ დავწექი და აღარ ვდგებოდი ლოგინიდან, ვამტკიცებდი რომ ცუდად ვიყავი. არაფერი არ მტკიოდა, არაფერი მაწუხებდა, მაგრამ აი ვგრძნობდი რომ ძალიან ცუდად ვიყავი.

საერთოდ ჩემს ორგანიზმს აქვს ერთი კარგი თვისება, უფრო ჩემს ტვინს, ყოველთვის სანამ ავად გავხდები, გაციების წინაც კი, სიმპტომების გამოვლენამდე, ჩემი ორგანიზმი განგაშს წევს და აი ყოვლად აუხსნელად ვგრძნობ რომ ცუდად ვარ, უფრო სწორად ცუდად ვხდები. ამჯერადაც დავუჯერე. მაგრამ ჩემი ოჯახის წევრებს ტიპიური ისტერიჩკა ორსული ვეგონე და ეს არც დაუმალავთ :დ მეწყინა. რთულია როცა იცი რომ ცუადად ხარ, ამას ვერ ამტკიცებ და კაციშვილს არ ჯერა შენი. მახსოვს როგორ დავურეკე ჩემს მეგობარს, რომელსაც ქმარი ქირურგი-გინეკოლოგი ყავს, კვირა დღე იყო და ლამის ტირილით ვუთხარი რომ კონსულტაციაზე მივიდოდი ორშაბათს ირაკლისთან, იმანაც კარგა გვარიანად გამომლანძღა რა განერვიულებს არაფერი გაწუხებს, ემოციებში ხარო და ასე დავიძინე როგორც იქნა.

ორშაბათი რომ გათენდა, მახსოვს რომ გადმოვტრიალდი დათოსკენ, გავაღვიძე სამსახურში უნდა წასულიყო და ვუთხარი რომ ეს ბავშვი არ გაჩნდებათქო. გაბრაზდა, ნერვებზე ხარო და წავიდა. პირველივე ტაქსი გავაჩერე დილაუთენია. დანგრეულმა შესტმა გამოიარა და ისე იარა, გზაში ვფიქრობდი აქამდე თუ არაფერი მჭირდა ახლა დამემართებათქო.

შევედი ეხოზე, იცი კი ვიყავი მართლა განერვიულებული იმით რასაც ვგრძნობდი და იმით რომ ჩემი არავის ჯეროდა, მაგრამ იმედის რაღაც მარცვალიო რომ ამბობენ მქონდა ჯერ კიდევ. მქონდა სანამ ეხოსკოპისტს სახე არ შეეცვალა და ირაკლის არ დაურეკა შემოდიო.

მერე მახსოვს ირაკლის სიტყვები რომ არ უნდა მენერვიულა, ძალიან მარტივი ოპერაცია იყო, რომ პროცესი უკვე დაწყებული იყო და თუ ვინერვიულებდი ან ზედმეტ მოძრაობას გავაკეთებდი ნაყოფის მდებარეობის გამო, უარეს შემთხვევაში სისხლისგან დავიცლებოდი სანამ საოპერაციომდე მიმიყვანდნენ და უკეთეს შემთხვევაში უშვილო დავრჩებოდი, რადგან შინაგანი სისხლდენა კაი ხნის დაწყებული იყო და ბევრი სისხლი მქონდა დაკარგული.

მერე ბუნდოვნად მახსოვს როგორ ამიყვანეს საკაცეთი. სადღაც შუალედში დათოს დავურეკე და მოვიდა, უკვე პალატაში ვიყავი, მახსოვს ვეუბნებოდი რომ ძალიან მეშინოდა და მეგონა რომ ვერ გადავრჩებოდი, რომ არც მინდოდა გადარჩენა და ცხოვრებაში პირველად მინდოდა რომ მქონოდა არჩევანის გაკეთების საშალება, მინდოდა მქონოდა არჩევანი რომ ბავშვს ეცოცხლა და არა მე, მაგრამ ასეთი არჩევანი არ იყო. მახსოვს რომ ტელეფონზე სტაიანშიკმა დაურეკა მანქანა გადააყენეო და მე ვეხვეწებოდი ახლა შემიყვანენ არ წახვიდე, შემიყვანენ და მერე ჩადითქო, 2 წუთში ამოვალო, გავიდა და შემიყვანეს. ამას ვერასოდეს ვაპატიებ, რომ მაშინ ჩემს გვერდით არ იყო. ჰო სწორად დავწერე ვერ ვაპატიებ, უბრალოდ ამით ცხოვრება ვისწავლე მის გვერდით.

მერე მახსოვს ქალის ხმა, ანა თითი გაამოძრავე, ანა გესმის თითი გაამოძრავე, საჩვენებელი, აი ასე ახლა ხელი აწიე, ახლა ხელი მიიტანე ცხვირთან. მესმოდა, მაგრამ ჩემს სხეულს ვერ ვგრძნობდი, თითქოს ფორმა არ მქონდა, არც ვიცოდი სად მქონდა ხელი, სად ცხვირი, მაგრამ ჩემი ტვინი რაღაცნაირად ხვდებოდა. ხელის მიტანა რომ ვცადე ცხვირთან და მუცელზე დამივარდა მაშინ ვიგრძენი სხეულის ფორმა პირველად. ანი თვალები გაახილე, გესმის თვალები გაახილე, გავახილე და დავინახე როგორ იდგა ჩემს თავთან ქალი და მირტყამდა სახეში, ოღონდ ვერ ვგრძნობდი, ვხედავდი. ახლა ამას ამოვიღებ და უნდა დაახველო რომ ჩაისუნთქოო, ამოიღო და ვიგუდებოდი, მერე რაღაცეები შემიერთეს, აპარატი. გამომიყვანეს გვერდით ოთახში, ამ ქალმა ვინც მაფხიზლებდა რაღაცეების შევსება დაიწყო. სხვა მომიახლოვდა ნემსით. არ მახსოვს გავიფიქრე თუ ვუთხარი, “სედატიურებზე რეზისტენტული ვარ” ეტყობა გავიფიქრე, იმიტომ რომ გამიკეთა და გადმომიყვანეს პალატაში. მახსოვს ორ ქალს გადავყავდი საწოლზე. ამწიეს ზეწრით და ვინ შემოვიდესო მკითხეს, ვინ არიანთქო გარეთ, დედა და ქმარიო. ქმარი შემოვიდესთქო, არასდროს დამავიწყდება იმ ქალის სახე ფეხებთან რომ ეჭირა ზეწარი როგორ დამახეთქა, რა დღეში ჩაგაგდო და კიდე ქმარი გინდაო? უსუსურობისგან ტირილი დავიწყე.

დათო რომ შემოვიდა ერთი სიტყვაც ვერ ვუთხარი მგონი, არც მახსოვს ზუსტად ეს ეპიზოდი ემოციებისგან. მერე მახსოვს რომ შემოვიდა ირაკლი და მომილოცა რომ ცოცხალი და ჯანმრთელი ვიყავი. მითხრა რომ შინაგანი სისხლდენა მქონდა და რამდენიმე წუთიც რომ დამეგვიანა გვიანი იქნებოდა. მერე მახსოვს ვიღაც ექიმები შემოდიოდნენ და შენ ის ხარ თავისი ფეხით რომ მოვიდაო.

კიდევ ის მითხრეს რომ ნაყოფი 2 თვეზე მეტის იყო, სქესიც კი ქონდა, გინდა გითხრათ გოგო იყო თუ ბიჭიო. დღემდე არ ვიცი სწორი პასუხი გავეცი თუ არა მაგრამ მაშინ ვთქვი “არა”. ხანდახან ვფიქრობ რომ ეს ყველაზე ეგოისტური საქციელი იყო ჩემს ცხოვრებაში, მაგრამ გამბედაობა არ მეყო უფრო მეტი გამეგო ვიდრე ვიცოდი.

პალატა იყო ნაცრისფერი, ჟალუზებით, სუფთა და დალაგებული. მე ვიწექი ფანჯარასთან, იყო 14 აპრილი. ორივე ხელში წვეთოვნები მედგა და მუცელში დრენაჟი, მობილურზეც კი გაჭირვებით ვპასუხობდი რომ მირეკავდნენ. ძილის საშუალებები არ მოქმედებდა და ემოციებისგან კიდე ვერ ვიძინებდი.

მთელი ორშაბათი ვიწექი და ვტიროდი, ვერ ვმოძრაობდი, მერე დაღამდა და ვერ დავიძინე, გათენდა, იგივე იყო, ცარიელი ოთახი და უამრავი დრო იმისთვის რომ მეფიქრა, ყველაზე ნაკლებად ამის კეთება მინდოდა. ფიქრი, სადღაც მეორე დღე რომ დაღამდა მაგ დროისთვის, მივხვდი, უფრო სწორად იმ კონდიციამდე მივედი, რომ აი ცოტაც და უბრალოდ გავგიჟდებოდი, ამიტომ გადავწყვიტე რომ არ მეფიქრა. ლოგინი ჩავაწევინე რამდენადაც შესაძლებელი იყო, დავწექი ვარსკლავის პოზაში და დავიწყე მედიტაცია. არაფერზე აღარ ვფიქრობდი. უბრალოდ ვიწექი ცარიელ ოთხში და ვარსებობდი. ეს იყო ის მომენტი, როცა პირველად გავაცნობიერე, რა შემიძლია თურმე არ ვიგრძნო თუ არ მინდა. ძლიერი ვარ? არა, მშიშარა და ცუდი ადამიანი ვარ. მერე გამომწერეს.

იმ წელს კიდევ ომი იყო, დათო ერაყში წავიდა, მერე ომში, მერე ჯიპას გამოსაშვები მქონდა. წლის ბოლოს კიდევ ტუბერკულიოზის დიაგნოზი დამისვეს, თანაც იმ ფორმის რომელიც იმდენად გადამდებია რომ დისპანსერში უნდა დავწოლილიყავი, მაგრამ საავადმყოფოს ოთხი ნაცრსიფერი კედლის ბოლო გამოცდილებით უარი ვთქვი და ხელწერილით გამომიშვეს, იმ პირობით თუ ორ თვეს სრულიად იზოლირებული ერთ ოთახში გავატარებდი. დათოს ვნახულობდი დღეში ერთხელ ხუთი წუთით ნიღაბში. დედას დღეში სამჯერ ნიღაბში, საჭმელი როცა შემოქონდა.

ორი თვე ვიყავი გამოკეტილი, ოთხ კედელში, ტელევიზორით და კომპიუტერით. ჯერ კიდევ ბავშვის ემოციებიდან არ ვიყავი გამოსული და ალბათ ეს იყო ბოლო წვეთი.

არსებობს მართლაც ზღვარი, იმის იქით რომ ვეღარ გრძნობ. არ ვიცი როგორ, მაგრამ ჩემი ემოციები სადღაც ჩავტენე რომ გადავრჩენილიყავი, აი ის ემოციები ახლა რომ ვცდილობ ამოთხრას.  არ ვიცი რამდენად სწორად გაიგებს ბევრი იმას რასაც ახლა დავწერ, მაგრამ დავმშვიდდი, იმიტომ რომ ვეღარ ვგრძნობდი. ან შეიძლება ვგრძნობდი, მაგრამ დავაჰაიდე ჩემი გრძნობები, სადღაც იყო, მაგრამ თავისთვის. უფრო მეტად სულერთი გახდა ყველაფერი. შევიცვალე. ჰოდა ახლა აქ ვარ, სრულიად ინდეფერენტული და ვფიქრობ რომ ჩემი ემოციები ისევ მჭირდება, მაგრამ ახლა ისეთი დარწმუნებული არ ვარ რომ სწორად ვიქცევი, როგორც მაშინ როცა ისინი გამოვრთე.

 

Advertisements

ფაქტობრივად სტრიპტიზი

4 Comments

დიდი ხანია მოდღიურო არაფერი დამიწერია.  სურვილი მქონდა როცა დრო არ მქონდა და პირიქით, ხანდახან მეგონა, რომ დასაწერიც არაფერი იყო და როცა ასე მეგონა ვწერდი ასტროლოგიაზე, შაბაშებზე, ტატუებზე და ყველაფერზე ჩემს გარდა. ახლა რომ ვხედავ იმ პოსტს მაიას ტომის კალენდარზე მაჟრიალებს, რამ დამაწერინა ამდენი :დ

არადა ვკითხულობ ხოლმე სხვების ბლოგებს და ვფიქრობ, აი ამაზე ჰომ მეც შემეძლო დამეწერა, ნუ შემეძლო, მაგრამ ვიღაცას გამოსდის კარგად და ადვილად წეროს საკუთარ თავზე, მე პირიქით. მარტო ვწერო კი არა, ისე რომ დავფიქრდე საუბარიც მიჭირს ჩემს გრძნობებზე და ემოციებზე. ავიღოთ ყოველდღიური განცდები და უბრალოდ აზრები, გაზიარების დონეზეც კი მიჭირს ამაზე საუბარი ყველაზე ახლობელ ადამიანებთანაც კი. მგონი ფსიქოლოგი მჭირდება.

ჰოდა დღეს გადავწყვიტე რომ დამეწერა, ოღონდ არ ვიცი თუ შენიშნეთ, რთული არ იქნებოდა, დღესაც არ ვიცი კონკრეტულად რა დავწერო. ავხსნი. აი წარმოიდგინეთ ადამიანი რომელიც თავის განცდებს, აზრებს არ უზიარებს არავის, უფრო სწორად რაღაც ნაგლეჯებს კი, მაგრამ სიღრმისეულად, რამეს, ძალიან პირადს არასდროს და ეს გრძელდება წლები. მერე უცბად ხასიათზე მოდის რომ გააზიაროს და ხვდება იმდენი აქვს მოსაყოლი, რომ აზრი არ აქვს. მოკლედ არც ვიცი საიდან დავიწყო. თავიდან.

თავიდან იყო, როცა ჯერ კიდევ არ მახსოვს, მოყოლით ვიცი, რომ ბავშვობაში არ ვიღიმოდი, არც კი ვიცინოდი ასე 5 წლამდე. ზუსტად მახსოვს პირველად როდის, როგორ, რა ვითარებაში და რაზე გამეცინა.  მე და ჩემი მეგობარი ვთამაშობდით ეზოში. ბავშვობაში ჭიანჭველებს ვაგროვებდი, პატარა ლაბირინთებს ვაკეთებდი, მერე ამ ჭიანჭველებს ვსვამდი ამ ლაბირინთში და ვაკვირდებოდი. ერთ-ერთი ასეთი დაკვირვებისას ჩემს მეგობართან ერთად, ჭიანჭველა ამ ლაბირინთში გაჩერდა, ჰოდა ჩემმა მეგობარმა წამოიძახა ჰო არ დაეძინაო. არ ვიცი ახლა ძალიან სულელურად ჟღერს, მაგრამ ზუსტად მახსოვს როგორ გადავიხარხარე და მერე მახსოვს ნინომ, ჩემმა მეგობარმა როგორ წამოიძახა ანა იცინისო და რაღაც წამებში ყურადღების ცენტრში აღმოვჩნდი, მოკლედ ასე გავიცინე პირველად. ახლა რომ ვფიქრობ, ბავშვობიდან რამდენად არ მიყვარდა გაზიარება ემოციის, რომ არც კი ვიცინოდი. ალბათ ამიტომ არ ვიცინოდი.

მერე მახსოვს ბავშვებთან რომ მბეზრდებოდა ხოლმე თამაში და მარტო ვჯდებოდი და ერთ წერტილს ვაკვირდებოდი, როგორც წესი სიჩუმეში, მარტო და ნუ თუ სიბნელე იყო ჰო მთლად იდეალური. ჰოდა მახსოვს რომ ვუყურებდი რამე საგანს და ვცდილობდი წარმომედგინა რას გრძნობდა ის, უფრო სწორად გავმხდარიყავი ის საგანი. იდეალური შედეგი იყო ქვაზე. ზუსტად მახსოვს ის შეგრძნება, როცა პირველად გამომივიდა გავმხდარიყავი ქვა. არასდროს დამავიწყდება და ვერც გადმოვცემ როგორი გრძნობაა, უფრო სწორად რა არ არის. არაფერია. არაფერზე ფიქრობ, ვერაფერს გრძნობ, არაფერი ხარ, უფრო სწორად არ იცი. რთულია მოკლედ ეს გადმოსცე. ჰოდა ასე გამომივიდა პირველად მედიტაცია და მას შემდეგ ვმედიტირებ, ოღონდ ამაზეც ხშირად არ ვსაუბრობ.

კიდევ მახსოვს როგორ დამეწყო სიმაღლის შიში, პირველ კლასში ვიყავი, სკოლაში გაკვეთილზე ჩემთვის წყნარად ვიჯექი და ასოები გამომყავდა რომ დაიწყო მიწისძვრა, მასწავლებელმა ოთახიდან გამოგვიყვანა და ტალღამ რომ წამიღო სადღაც კიბიდან აღარ მახსოვს რა ხდებოდა, ასე 15 წუთი ამოშლილია მეხსიერებიდან. ამ დღის მერე მეშინია სიმაღლის. საერთოდ 1 წელი კიბის საფეხურს ვერ ვუახლოვდებოდი და დიდი მუშაობა დამჭირდა საკუთარ თავზე, იმისთვის რომ დღეს საერთოდ შემიძლია ავიდე კიბეზე. აი პატარა ბავშვი რომ თავიდან სწავლობს სიარულს ისევე ვისწავლე კიბეზე ასვლა, მაგრამ პირველ ჯერზე მაინც მიჭირს ხოლმე ახალი კიბის დაძლევა, მერე ვეჩვევი კი არადა ვძლევ. ისე გამოდის, რომ ყოველ ახალ კიბეზე ახლიდან ვსწავლობ ასვლას, მაგრამ ამას იმდენად შენიღბულად ვაკეთებ მგონი ვერავინ ამჩნევს :დ ყოველშემთხვევაში მთელი სიმძაფრით ეს არ იგრძნობა.

ზოგადად ჩაკეტილი ადამიანი ვარ, კი. მიუხედავად იმისა რომ ალბათ ასე არ დამახასიათებენ, ვერ ვიტან როცა მეკითხებიან რა მაწუხებს, რა მჭირს, როგორ ვარ და ა.შ. ამიტომ არ ვაძლევ კითხვების საბაბს. თავს იმით ვიმართლებ რომ თუ მომინდება მე თვითონ მოვყვები, მაგრამ ასე მგონი არასდროს ხდება :დ

კიდევ მაქვს ბევრი ჩვევა, მათი ნაწილი დავძლიე. მაგალითად ერთი, რომელიც დავძლიე ასე 15 წლის წინ. კითხვა ვისწავლე 3 წლის ასაკში და იმ დღიდან როცა დამოუკიდებლად შევძელი პირველი ზღაპრის წაკითხვა მქონდა ასეთი ჩვევა. თუ რამე ან ვინმე შემაწყვეტინებდა კითხვას, წიგნს ვხურავდი, ვშლიდი თავიდან და ვიწყებდი კითხვას ახლიდან. იმიტომ არა რომ არ მახსოვდა, არც იმიტომ რომ ვბრაზდებოდი და ა.შ. უბრალოდ ასე მინდოდა,  რატომ? არ ვიცი. თანაც არც ნერვები მეშლებოდა, არც მაღიზიანებდა ეს ფაქტი, აი უბრალოდ ასე მინდოდა და მორჩა. მერე გავიდა ბევრი წელი და მივხვდი რომ ეს ჩვევაა და გადავეჩვიე. რთულად.

როდის დავიწყე დღიურების წერა? ესეც უსიამოვნო პერიოდია. ალბათ ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე უსიამოვნო. ასე 17 წლის ასაკში დამისვეს ეპილეფსიის დიაგნოზი, როგორც მითხრეს ეს არ იყო ეპილეფსიის გავრცელებული ფორმა ანუ ტიპიური კრუნჩხვებით, უფრო იშვიათი ფორმა იყო, მაგრამ მაინც ეპილეფსია. დამინიშნეს საკმაოდ ძლიერი ფსიქოტროპული წამლები, რომელიც 2 წელი და 6 თვე ვსვი. ბოლო 1 წელი კი საერთოდ არ მახსოვს. უფრო სწორად ნაგლეჯებად. აღმოჩნდა რომ ამ წამალს რამდენიმე უკუჩვენება ქონდა, აქედან ერთ-ერთი იყო მეხსიერების დაკარგვა. მაგრამ ეს არ იყო ტიპიური მეხსიერების დაკარგვა “ვაიმე სად ვარ, ვინ ვარ?” სხვა იყო.

წამალს ვიღებდი დღეში 2-ჯერ, დილას საუზმის შემდეგ და საღამოს ვახშმის შემდეგ. და მახსოვდა მხოლოდ ეს პერიოდი, დილას წამლის მიღებამდე და საღამოს რაღაც მონაკვეთი ვახშმამდე. ეს გავდა პორტირებას. მაგალითად: დგახარ გაჩერებაზე ელოდები მარშუტკას უნივერსიტეტში რომ წახვიდე და უცბად ღამეა და ხარ მეგობრებთან ერთად, თითქოს შუაში არაფერი ყოფილა, თითქოს დრო შეიკუმშა და მიეწება, თითქოს უცბად გაჩნდი ერთი ადგილიდან მეორე ადგილას. მეგობრები მეუბნებოდნენ რომ დღისით ჩეულებრივად ვიქცეოდი. ჰოდა ამ დღიდან დავიწყე დღიურების წერა. ვიწერდი ყველა ჩემს ნაბიჯს და სიტყვას მგონი, ყველა აზრს, იმიტომ რომ საღამოს და არასდროს, დღესაც კი ისინი არ მახსოვს. თითქოს ჩემი არ არის და სხვის დღიურებს ვკითხულობ.

მოკლედ 1 წლის მერე უბრალოდ მივატოვე ეს წამალი და უკუჩვენებამაც გაიარა, მაგრამ ეს პირველი ფაქტია, როცა ვინმეს ამის შესახებ მოვუყევი. მგონი ესეც დავძლიე.

%d bloggers like this: