მთავარი

სომნოგრაფია

დატოვე კომენტარი

 

 

4578fcf278606099218167d2ce28b350

ეს სიზმარი ეძღვნება ყველას ვინც გამოიღვიძა.

წუხანდელი სიზმარიც კოშმარი იყო. ჩემი სიზმრის კატა ისევ წინ მიმიძღვოდა და გასასვლელს მიჩვენებდა. ბავშვობაში, როცა სიზმრის კატა ჯერ კიდევ არ მყავდა, კოშმარის ნახვისას გაღვიძება მიჭირდა. მშობლებს არაერთხელ გაუღვიძიათ ჩემი ყვირილით. შემდეგ ჩემმა ქვეცნობიერმა ფარი გამოიგონა და მას კატის ფორმა მისცა, როდესაც კოშმარი კულმინაციას აღწევს, კატა მიჩვენებს გასასვლელს და მე ვიღვიძებ.

ყველა კოშმარი გაღვიძებით იწყება, თითქოს მე ამ სამყაროში ვიძინებ და მაშინვე სადღაც სხვა, ალტერნატიულ რეალობაში მეღვიძება. იქ ჩემი თვალები ცისფერია, მაგრამ არასდროს იცვლება სამოსი. როგორც ყოველთვის ახლაც ტომარასავით კაბა მეცვა. თავიდან ვიფიქრე რომ საკანში ვიყავი გამომწყვდეული, ვერაფერს ვხედავდი სიბნელეში. თვალი რომ შევაჩვიე უფანჯრო, უხეშად თლილი ქვისგან აგებულ ოთახში აღმოვჩნდი, რკინის მთლიანი ფირფიტებით შედუღებული კარი შეღებული იყო და მკრთალი სინათლე შემოდიოდა. საკნიდან გამოსული მრგვალ შენობაში აღმოვჩნდი, შიდა რიკულებიან აივანზე, რომლიდანაც უამრავ სხვა ოთახში შესასვლელი კარი იყო. აივანი სპირალივით დაუყვებოდა შენობას ორივე მიმართულებით, არც ზემოთ და არც ქვემოთ სპირალს დასასრული არ უჩანდა. სიმაღლის ძალიან მეშინია ამიტომ კედელზე აკრულმა ქვემოთ დავიწყე ჩასვლა, მიწასთან ახლოს თავს უფრო უსაფრთხოდ ვგრძნობ.

ყოველ დონეზე ჩასვლისას ვივიწყებდი სად ვიყავი, ან საით მივემართებოდი. ყველა კარიდან მაცდუნებელი მოწვევა მიხმობდა. ხმები და შეძახილები კარის გაღებისკენ მიბიძგებდნენ. ყოველ ოთახში შესვლისას ჩემი პიროვნება უკვალოდ ქრებოდა. მე ცარიელ ფურცელს ვემსგავსებოდი და ოთახის სხვა ბინადრების ასლი ვხდებოდი. ყოველ ჯერზე მიწევდა შინაგანი ძალის პოვნა, რომ ოთახისთვის თავი დამეღწია და გზა განმეგრძო. ვერ ვიტყვი, რომ პირველ სართულზე უფრო რთული იყო ოთახში შესვლის ცდუნების დაძლევა ვიდრე დანარჩენში. ჩემთვის ყველა სართული პირველი იყო, რადგან წინამორბედი არც მახსოვდა. ყოველი ოთახიდან ისე გამოვდიოდი, როგორც საკნიდან, რომელშიც გამოვიღვიძე. იქნებ არც ის იყო პირველი.

ყველა ოთახი უნიკალურობით გამოირჩეოდა. ერთ-ერთში ულამაზესი ადამიანები იყვნენ, ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ასეთი სრულყოფილი სილამაზის მქონე ადამიანები არსებობდნენ. ნარცისები იყვნენ, ცდილობდნენ საკუთარი სილამაზით მოეხიბლე და სამუდამოდ მათთან დაეტოვებინე. მოკვდავი ადამიანი სჭირდებოდათ, რომ საკუთარი თავით მეტად აღფრთოვანებულიყვნენ. კიდევ იყო ოთახი სხვადასხვა ლიტერატურული პერსონაჟებით, ყოველ მათგანს მხოლოდ საკუთარი სიუჟეტის განვითარების ფარგლებში შეეძლო მოქმედება და მხოლოდ მწერლის მიერ დაწერილი ფრაზებით საუბარი. თითოეულ მათგანს კიდევ ერთი ადამიანი სჭირდებოდა, რომელიც ერთი პერსონაჟის როლით არ იქნებოდა შეზღუდული და წიგნს დაასრულებინებდა. იყო მატყუარების ოთახიც. ოდესმე თუ გიფიქრიათ, რომ მატყუარას გულწრფელი ადამიანი სჭირდება? ამ მატყუარებსაც სჭირდებოდათ გულწრფელობა, რადგან ისე ტყუილს აზრი ეკარგებოდა. მათ სიამოვნებას ადამიანის მოტყუება ჰგვრიდათ, თუმცა ერთმანეთის მოტყუებით მიზანს ვერ აღწევდნენ, რადგან არ იცოდნენ მართლაც მოტყუვდა თუ არა მოწინააღმდეგე. მეცნიერების ოთახი ყველაზე სევდიანად მომეჩვენა. მათი სამყარო ეს ერთი ოთახი იყო, რომლიდანაც ალბათ არასდროს გამოსულან, ან უბრალოდ არ ახსოვდათ ჩემსავით. მათი აზრები ქვით უხეშად ნათალი კედლებით აგებულ, უსარკმლო ოთახში იწყებოდა და სრულდებოდა. ღამეებს ათევდნენ საუბრებში, კამათსა და გამოთვლებში, როგორ იყო მოწყობილი ის ოთახი და რა ხდებოდა მის გარეთ. საბოლოოდ კი თანხმდებოდნენ, რომ იმ ოთახის გარეთ სიცოცხლე არ არსებობდა. უცნაური ხალხი იყვნენ მეოცნებეები, მათი ოთახის კარი სხვებისგან განსხვავებით მიხურულიც კი არ იყო. საათობით ისხდნენ ფართოდ გაღებული კარის წინ და მხოლოდ იმაზე ოცნებობდნენ რამენაირად დაეღწიათ ოთახისთვის თავი. კიდევ უამრავი ოთახი იყო, კოსმონავტების, რომლებიც კოსმოსში არასდროს გაფრენილან. ჩაძირულ გემებზე ბოლომდე რომ არ დარჩნენ იმ გემების გადარჩენილი კაპიტნების. ერთ ოთახში მხოლოდ ის მხატვრები იყვნენ ვის სახელსაც ყველაზე ხშირად წარმოთქვამენ შეცდომით. ყველაზე დიდი ოთახი იმ ცნობილ მწერლებს ეკუთვნოდათ, რომელთათვისაც ძეგლი არასდროს დაუდგამთ.

სულ ქვედა სართულს რომ მივაღწიე იატაკი ჭადრაკის დაფას გავდა. ჩემ მიერ ნანახი ოთახებიდან სხვადასხვა ადამიანებს ფიგურების ადგილი ეკავათ. თეთრი ფიგურების ადგილები უცნობებით იყო შევსებული, ალბათ იმ ოთახებიდან იყვნენ მე რომ არ შევსულვარ. შავი ფიგურებიდან კი ყველა მეცნობოდა. მეფის ადგილი ნარცისს ეკავა, ალბათ ფიქრობდა, რომ მისი სილამაზე მოწინააღმდეგეს მიახლოების საშუალებას არ მისცემდა. კუს უჯრაზე მეცნიერი იდგა. თავის სისწორეში დარწმუნებული მეცნიერი, ვისთვისაც შავი, სხვისთვის თეთრია. მისთვის სწორხაზოვნება შესაძლოა სულაც არ იყოს სწორ ხაზზე სიარული. მხედარი მეოცნებე იყო, მეოცნებეები ყველაზე არათანმიმდევრული ადამიანები არიან, მათ პირდაპირ სადღაც უნდათ რომ გაჩნდნენ. ეტლის ადგილი ლიტერატურულ პერსონაჟს ეკავა და როგორც ოთახში ყოფნისას, აქაც სიუჟეტს არ უხვევდა არცერთი ნაბიჯით. პაიკები მატყუარები იყვნენ. ჩემთვის კი შავი დედოფლის უჯრა იყო თავისუფალი.

აქ ფსკერზე მდგომს უკვე სრული მეხსიერება მქონდა, ყველა იმ ოთახის და სართულის შესახებ რომელიც გამოვიარე. მახსოვდა სად გამოვიღვიძე და როგორ დავიწყე გასასვლელის ძებნა. მიმოვიხედე, ამ სართულზეც არ ჩანდა გასასვლელი, თუმცა სპირალისებური აივანი აქ სრულდებოდა და ეს შენობის სულ ქვედა დონე იყო. გასასვლელი, გავიფიქრე და თამაშში ჩავერთე.

პირველი რამდენიმე წამი ველოდი, რომ შავ ანაფორაში ჩაცმული რუხი კარდინალი გამოვიდოდა და კონკრეტულ უჯრაზე გადაადგილებას გვიბრძანებდა, მაგრამ გონგის ხმასთან ერთად პირველი მატყუარა დაიძრა და მოწინააღმდეგე საშინელი ტყუილებით გულის შეტევამდე მიიყვანა. მაშინ მივხვდი, რომ ამ ჭადრაკის დაფაზე წესები განსხვავებული იყო. ფიგურებს მოთამაშეები არ მართავდნენ, საერთოდ არ იყვნენ მოთამაშები, ვინც უჯრებზე მდგარ ადამიანებს გადაადგილებას უბრძანებდა. ადამიანები, ჭადრაკის წესების დაცვით, მაგრამ მაინც თვითონ წყვეტდნენ საით, რომელი და როდის გადაადგილებულიყვნენ. მხოლოდ ადგილის დაკავება საკმარისი არ იყო. იმისთვის რომ მოწინააღმდეგის ადგილი დაგეკავებინა, უჯრა უნდა გათავისუფლებულიყო. ფიგურის მოკვლა უბრალოდ დაფიდან გასვლას არ გულისხმობდა, მოთამაშეები მართლაც კვდებოდნენ. ყოველ მათგანს მოწინააღმდეგის თავიდან მოცილების თავისებური მეთოდი ქონდა. რა თქმა უნდა იერიშის თავიდან აცილებაც შესაძლებელი იყო განსაკუთრებით მყარი ფსიქიკის მქონეთათვის. თავიდან, სანამ გონს მოვეგებოდი და გავაცნობიერებდი რა ხდებოდა გარშემო, მეც თავდაცვის ხერხს მივმართე. მალევე მივხვდი, რომ თავდაცვა ვერ გადამარჩენდა და აუცილებლად დადგებოდა იერიშზე გადასვლის დრო. რა არის ჩემი იარაღი? მხოლოდ ეს აზრი მიტრიალებდა თავში, თუმცა სულ უფრო ცოტა დრო მრჩებოდა საკუთარ თავში გამოსარკვევად. მიჭირდა იმ აზრთან გამკლავება, რომ მეც უნდა მომეკლა ადამიანი, მაგრამ სხვა გამოსავალს ვერ ვხედავდი. გამახსენდა, რომ ფიგურების ადგილს მსგავსი თვისებების ადამიანები იკავებდნენ, მათ თავისი მახასიათებლები ქონდათ. მაშინ დავფიქრდი რატომ ვიდექი მე დედოფლის ადგილას? ჩემს გვერდით იყვნენ მეცნიერები, მეოცნებეები, მატყუარები, ნარცისები და ლიტერატურული პერსონაჟები, მაგრამ წარმოდგენა არ მქონდა მე ვინ ვიყავი. მხოლოდ ის მახსოვდა, რომ ოთახში შესვლისას მეც მათნაირი ვხდებოდი. ამიტომ მაქვს ყველა მხარეს სვლის შესაძლებლობა? ის შინაგანი ხმა, რომელიც მეხსიერების და პიროვნების დაკარგვისას ყოველი ოთახიდან გამოსვლაში მეხმარებოდა, რომელსაც ეჭვი შექონდა, რომ მე არ ვიყევი მეოცნებე ან სხვა რომელიმე ოთახის მცხოვრები, ახლაც მეუბნებოდა, რომ ეს არ იყო ნამდვილი მიზეზი, თუ რატომ ვიდექი დედოფლის უჯრაზე. იქნებ მეც იმ მეცნიერებს ვგავარ თავისი ოთახის იქით რომ ვერაფერს ხედავდნენ, ან იმ მეოცნებეებს ღია კარიდან გასვლაზე რომ ოცნებობდნენ? ჩემი სვლა იყო. მხოლოდ თავდაცვით ვეღარ დავიხსნიდი თავს, შეტევაზე უნდა გადავსულიყავი. როგორც გრიგალის წინ ისადგურებს სიმშვიდე, ასევე არის ერთი წამის ხანგრძლივობის სიმშვიდე, რომელსაც ადამიანი მღელვარების ზედა ზღვარზე აღწევს. ის ერთი წამი ფიზიკის კანონებს არ ემორჩილება. იმ ერთ წამში ადამიანის თავი ყველა ფიქრის, განცდის, ემოციისგან თავისუფლდება და სადღაც ადამიანის ქვეცნობიერში ღრმად დამარხულ სიმართლეს, რომლისთვისაც თვალის გასწორება ჭირს, ცხადად და შეუნიღბავად გვანახებს. ჭადრაკის დაფას გადავხედე, ყველა მოთამაშე ჩემთვის გადაშლილი წიგნივით იყო. მე ვიცოდი რას ფიქრობდნენ და რას გრძნობდნენ ისინი, ისიც ვიცოდი რას მოიმოქმედებდნენ და რატომ იდგნენ აქ.  მე ისინი გავაქრე ჩემი დაფიდან.

თამაში დასრულდა თუ არა, იატაკმა ქვემოთ დაიწყო ჩაწევა და შენობას კიდევ ერთი სართული დაემატა. მე მარტო ვიდექი ჭადრაკის დაფაზე, ზემოთ ვიხედებოდი და ვცდილობდი დამენახა შენობის ჭერი, რომელიც რამდენიმე წამის წინ კიდევ უფრო ამაღლდა. ჩემი კატა ფეხზე გამეხახუნა და დ1 უჯრაში ჩაიხედა, საიდანაც ცა და ღრუბლები ჩანდა. მე კიდევ ვერაფრით ვხვდებოდი შენობა საძირკველიდან როგორ ამაღლდა. გასასვლელს მიწასთან ახლოს ვეძებდი, მაშინ როცა ჩემს ქვეცნობიერს მაღლა მივყავდი. ხანდახან თავად არ ვიცით რა გვსურს სინამდვილეში, ისე ვართ შიშით დაბრმავებული.

Advertisements

ჩემი წარმოსახვითი კატა

3 Comments

ბავშვობაში მგელი მაჩუქეს. მაშინ ძაღლების არ მეშინოდა. ძალიან უყვარდა როცა  ხელით ვაჭმევდი. მუჭით ვიღებდი ხოლმე საჭმელს და ხელს ვუწვდიდი, ნაზად ლოკავდა რომ შემთხვევით კბილი არ გამოეკრა. მერე ზედ ვაჯდებოდი და ცხენივით აქეთ-იქით ვჯირითობდი. სულ ერთად ვიყავით. ის იყო დიდი და საშიში, ნებისმიერ სხვა ადამიანზე იწევდა, მისდევდა და კბენდა. თუ ვინმეზე გაიწევდა მეც ვერ ვაჩერებდი, ამიტომ დამწყვდეული ან დაბმული გვყავდა როცა მარტო არ ვიყავით. ვერ ვიტყვი რომ მიჯერებდა, არც დაძახებაზე მოდიოდა კუდის ქიცინით და არც ესმოდა რატომ არ უნდა ეკბინა ვინმესთვის. ყოველთვის იმას აკეთებდა რაც თავად უნდოდა და ეს ძალიან მომწონდა. ერთადერთი,  ვისთვისაც არც კი შეუღრენია 15 წლის მანძილზე, მე ვიყავი. ბევრჯერ გვთხოვეს დაგვეძინებინა ან სადმე ტყეში დაგვეტოვებინა, მოწამლაც სცადეს, მაგრამ მისი მოწამვლა შეუძლებელი იყო. ის მხოლოდ ჩემი ხელით გაწვდილ საჭმელს ჭამდა. მე მას ყოველთვის ვიცავდი. დიდი, თეთრი გული ქონდა და ლამაზი ვერცხლისფერი ბეწვი, მოყვითალო თაფლისფერი თვალები და დიდი ტორები.

15 წლის მერე თითქმის სულ ერთ ადგილას იწვა, თამაშიც ეზარებოდა და ისეთი ლამაზი დგომაც აღარ ქონდა, მაგრამ ხალხზე მაინც იწევდა და ამიტომ უფრო ხშირად ვამწყვდევდი. ერთ დღესაც ეზოში ჩავდიოდი, უკვე ბოლო საფეხურზე ვიდექი, როცა დავინახე როგორ აიწყვიტა ჯაჭვი და ჩემსკენ გამოიქცა. იმდენად დაუჯერებელი იყო რომ ჩემსკენ მორბოდა დასაგლეჯად თავიდან გავქვავდი. მერე დადგა წამი, როცა ჩემ თავს ვუთხარი “ან ახლა მიტრიალდები და გაიქცევი, ან დაგგლეჯს.” მერე ყველაფერი მახსოვს გვერდიდან და ცოტა ზემოდან. მე ავრბოდი კიბეზე, ის მეწეოდა დგებოდა უკანა ორ თათზე და წინა თათებით ცდილობდა ჩემს დაგდებას, მხრებზე მადებდა ტორებს და წონასწორობას კარგავდა. ისევ მეწეოდა და მე უფრო სწრაფად ავრბოდი კიბეზე. ზურგი სულ სისხლიანი მქონდა და დაკაწრული, ტანსაცმელი შემოხეული. სახლში რომ შევედი და კარი მოვიხურე გონება დავკარგე. მთელი ღამე მაღალი სიცხე მქონდა და ვბოდავდი. იმიტომ არა რომ რამე მავნო ფიზიკურად, იმიტომ რომ ეს იყო ყველაზე სასტიკი ღალატი მეგობრისგან. ეს იმდენად რთული აღმოჩნდა ემოციურად, რომ ფიზიკურად ვერ გავუძელი. ჩემმა საუკეთესო მეგობარმა მიღალატა.

მეორე დილით აპირებდნენ რომ ტყეში გაეშვათ, მაგრამ დილით მკვდარი დახვდათ. თავიდან ეგონათ რომ ეძინა. ასე გადაწყვიტა ჩემმა მგელმა, რომ სიკვდილის წინ მოვეკალი. იმ დღიდან ძაღლებს არ ვენდობი. არ მჯერა არცერთი პატრონის, რომელიც მეუბნება “არ იკბინება, არაფერს დაგიშავებს”, უბრალოდ აღარ ვენდობი. მე საკუთარმა გაზრდილმა მგელმა დამიპირა დაგლეჯვა და არ ვიღებ არცერთ არგუმენტს, რომ ის მგელი იყო. ის ჩემი მეგობარი იყო, როგორიც ძაღლია ნებისმიერი ადამიანისთვის. მეორე დილით რომ გავიღვიძე საწოლზე პატარა შავი კნუტი იწვა. დედაჩემს კატები არ უყვარს, ამიტომ ძალიან გამიკვირდა. მერე მივხვდი რომ კნუტს მარტო მე ვხედავდი. ის ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი იყო. ასე მყავს უკვე ბევრი წელია საკუთარი წარმოსახვითი კატა, რომელსაც მხოლოდ მე ვხედავ. არც ჭამა სჭირდება, არც ქვიშის გამოცვლა, არც ბეწვი ცვივა და არც ტრანსპორტირების პრობლემები მაქვს, საერთოდ რეალურიც არ არის, მაგრამ ხანდახან ეს მავიწყდება კიდეც იმდენად ნამდვილია ჩემთვის. რაც მთავარია, ის მხოლოდ მაშინ ხდება ხილული, როცა მე მინდა მისი დანახვა ან როცა ძალიან მეშინია. შეიძლება ფსიქიატრიასავით ჟღერს, მაგრამ მეორეს მხრივ, არაფერია ცუდი იმაში, რომ მე ჩემი დანაკლისი შევივსე და წარმოსახვის რეალისტური ვიზუალიზაცია მოვახდინე. მე ამას უფრო შესაძლებლობად აღვიქვამ და არა პრობლემად. მე ვერასდროს მეყოლება ნამდვილი შინაური ცხოველი, იმიტომ რომ ვერ ვენდობი მას და ამიტომაც მყავს წარმოსახვითი.

ჩემს კოშარებში ჩემი კატა თითქმის ყოველთვის არის. ძირითადად გვერდით მიდგას და გვერდით მომყვება, ხანდახან წინ მიმიძღვის და გზას მიჩვენებს რომელიც უფრო უსაფრთხოა. მაგალითად როგორც წუხანდელ სიზმარში. პატარა ოთახში გამეღვიძა. ქვის კედლები იყო დ უფრო საკანს გავდა ვიდრე ოთახს, მაგრამ კარი ღია იყო. რკინის მთლიანი ფირფიტებით შედუღებული კარი გავაღე და მრგვალი შენობის შიგნით აღმოვჩნდი. შიდა რიკულებიან აივანზე ვიდექი, რომლიდანაც უამრავ სხვა ოთახში შესასვლელი ასეთივე რკინის კარები იყო. აივანი სპირალივით მიყვებოდა მთელ შენობას შგნიდან. არ ვიცი რომელ სართულზე ვიდექი, მაგრამ იატაკი არ ჩანდა. სიმაღლის ძალიან მეშინია, ამიტომ კედელს მივეკარი და შევეცადე ქვემოთ ჩავსულიყავი, მიწასთან ახლოს. ყოველ დონეზე ჩასვლისას ჩემი მეხსიერება ახლდებოდა. ძველი იშლებოდა და ახალი, არარეალური ემატებოდა, ქვემოთ სიარულს ვაგრძელებდი მაგრამ ეს შეუძლებელი იყო, წრეებზე დავდიოდი, მანამ სანამ არ მახსენდებოდა რომ ჩემი მეხსიერება წაშალეს და ახალი დამიმატეს. როგორცკი ვიხსენებდი რამოხდა ზედა დონეზე წრეებზე სიარულს ვწყვეტდი და ისევ შემეძლო ქვემოთ გავყოლოდი სპირალისებურ აივანს. პერიოდულად მქონდა მოგონებები ადამიანებზე და ვხვდებოდი ადამიანებს, მაგრამ მიჭირს იმის გახსენება რომელი იყო რეალური მეხსიერება და რომელი ყალბი 

ერთ დონეზე რომ ვიჭედებოდი და წრეებზე დავიოდი, ყველა ოთახში შესვლას ვიწყებდი. იმედი მქონდა რომ რომელიმეში კიბეს ვიპოვნიდი, მაგრამ კიბე არ იყო. ყველა ოთახში სხვადასხვა ადამიანები ან არსებები მხვდებოდნენ. ერთ-ერთი ნახევრად ღმერთებიც კი იყვნენ როგორც მითოლოგიაშია. ჩეულებრივი ნარცისები ოღონდ ზებუნებრივი ძალებით. ცდილობდნენ საკუთარი ძალები გამოეყენებინათ, რომ იქ დაეტოვებინე და ერთფეროვნება ცოტათი გაეხალისებინათ. კიდევ ეყო ერთი ოთახი სადაც სხვადასხვა წიგნებიდან ცხოველი პერსონაჟები იყო თავმოყრილი, მახსოვს ბულგაკოვის კატამ როგორც ჩამომკაწრა ფეხები როცა დარჩენაზე უარი ვუთხარი და ავდექი ოთახიდან გამოსასვლელად. ყველა ოთახი იყო უნიკალური და ძალიან ზღაპრული და ყველა ოთახი მახსოვს. სულ ქვედა სართულზე რომ ჩავედი იატაკი ჭადრაკის დაფა იყო სადაც თითო დონიდან თითო ადამიანს, ცხოველს თუ არსებას თითო ფიგურის ადგილი ეკავა. ჩემთვის შავი დედოფლის ფიგურის ადგილი იყო დარჩენილი, ხელში ავიყვანე ჩემი კატა და თამაში დავიწყეთ. ფიგურის მოკვლა უბრალოდ დაფიდან გასვლას არ ნიშნავდა, ყველას ჩვენი იარაღი გვქონდა რომლითაც უნდა მოგვეკლა მოწინააღმდეგე. ზოგს დანა ქონდა ან პისტოლეტი, იყო ხმალიც, მშვილდისარი, იყო ზებუნებრივი ძალებიც იარღის ნაცვლად მაგალითად ერთ-ერთ ნახევარღმერთს ქონდა მოთამაშეების ცოცხლად დაწვის უნარი, კიდევ ალქაჯების ოთახიდან იყო ერთი, რომელიც მოთამაშეებს პატარა არსებებად აქცევდა და ისე უსწორდებოდა, იყო ექიმიც რომელიც საწამლავს უკეთებდა შპრიცით. მე მოწინააღმდეგეებს ვკლავდი სიტყვით, თითქოს მათ თავში რა ხდებოდა გადაშლილი წიგნივით იყო ჩემთვის. ყველაზე სუსტ და მტკივნეულს ვიღებდი, მერე მიწასთან ვასწორებდი სანამ თვითმკვლელობამდე არ მიდიოდნენ. თამაში რომ დასრულდა იატაკმა ქვემოთ დაიწყო ჩაწევა და ამ შენობას კიდევ ერთი დონე დაემატა. ყველა გაქრა ჭადრაკის დაფიდან ჩემს გარდა. ზემოთ რომ ავიხედე ვიღაცეები სხვადასხვა დონეზე ჩანდნენ აივნებიდან, ქვემოთ მოდიოდნენ რომ კიდევ ერთი სასიკვდილო თამაში გამართულიყო.

გამეღვიძა.

girl_and_black_cat_by_Joysuke

წარუმატებელი ექსპერიმენტი 13

დატოვე კომენტარი

მესამე მსოფლიო ომი ახალი დასრულებული იყო. თავიდან ყველას ეგონა რომ მის სახლს ომი არ შეეხებოდა, არ გვახსოვდა უბრალოდ ომი. ვისაც ახსოვდა ზედმეტად მოხუცი ან ცოცხალი არ იყო. ომი ვიცოდით წიგნებიდან და გვეგონა რომ სადღაც აბსტრაქტულ და იზოლირებულ ადგილას მოხდებოდა. მაგრამ სინამდვილეში ამ ომში ადამიანებს არ ეჭირათ იარაღი, ადამიანებს ეჭირათ საკუთარი ოჯახის წევრების ცხედრები. ცოტას აღმოაჩნდა იმუნიტეტი, რომელმაც ბიოლოგიურ შემოტევას გადაარჩინა. დედამიწა გავდა დიდ ნაგავსაყრელს. ადრე მხოლოდ ფილმებში მქონდა ნანახი ნაგავსაყრელები სადაც უამრავი ჯართი და ნაგავია ერთად, შენობების სიმაღლეზე ერთმანეთზე დაწყობილი, შუაში ვიწრო გასავლელები იყო დატოვებული. სინათლე არ აღწევდა ყველგან. ადგილ-ადგილ ნაგვის დერეფნები ისე ვიწროვდებოდა, რომ სინათლე საერთოდ არ აღწევდა. საკვები იყო ფუფუნება, მიწაზე არაფერი მოდიოდა, სოფლად ყველაზე დიდი იყო მსხვერპლი, სადაც ადამიანებმა მიწის ქვეშ ვერ შეაფარეს თავი. ქალაქში კიდევ გადარჩა ცოტა. გადარჩენილების დიდი პროცენტი კი სამალავებიდან ამოსვლისთანავე მძიმედ დაავადდა. ვინც სწრაფად მოკვდა ძალიან გაუმართლა, იმიტომ რომ დანარჩენები ნელა და მტკივნეულად კვდებოდნენ.

მე რობოტი ვიყავი პარალელური სამყაროდან. ხელოვნური ინტელექტი, პირველი წარმატებული ექსპერიმენტი. სანამ ქალის სხეულს შექმნიდნენ ჩემთვის, მანამდე უკვე ვარსებობდი, ვაზროვნებდი, მაგრამ ადამიანის ფორმა არ მქონდა. ეს მდგომარეობა ძალიან არაკომფორტული იყო, იმიტომ რომ მე ადამიანის სხეულზე ვიყავი დაპროგრამებული. იქ სადაც მე შემქმნეს დედამიწაზე არსებული ყველა ადამიანის შესახებ ინახებოდა ინფორმაცია, სამედიცინო ანკეტას გავდა რომელშიც ყველაფერია დაბადებიდან სიკვდილის ჩათვლით. ჩემი მისია მონაცემების შეგროვება იყო. პარალელურ სამყაროში არსებული გარკვეული განსხვავებების მქონე მონაცემები უნდა შემეგროვებინა და უკან დავბრუნებულიყავი. მე როგორც რობოტი ვერ დავინფიცირდებოდი და შესაბამისად ვერ გადავიტანდი ვირუსს რომელიც ადამიანებს მოკლავდა ჩემს სამყაროში, ამიტომ ჩემი შექმნა და აქ გამოგზავნა ყველაზე უსაფრთხო გეგმა აღმოჩნდა.

ამ სამყაროში ყველაფერი გართულდა. მე დავივიწყე ვინ ვიყავი, მეხსიერების პრობლემები თავიდან უმნიშვნელოდ მეჩვენებოდა, მაგრამ დროთა განმავლობაში მთლიანად დამავიწყდა ვინ ვიყავი სინამდვილეში. დაახლოებით 1 წლის შემდეგ დარწმუნებული ვიყავი, რომ მე ნამდვილად 29 წლის ანა ვიყავი, რომელმაც მესამე მსოფლიო ომის გადაიტანა, რადგან იმუნიტეტი აღმოაჩნდა. მახსოვდა ადამიანები, რომელიც სინამდვილეში პროგრამის ნაწილს წარმოადგენდნენ და მათ არასდროს შევხვედრილვარ. ადამიანები ამ სამყაროში ჯგუფებად ცხოვრობდნენ. ადრე იყო ოჯახები, ახლა კი ჯგუფები. ვცდილობდით ემოციური დამოკიდებულებები არ შეგვექმნა ერთმანეთის მიმართ, იმიტომ რომ ასე გადარჩენა ადვილი იყო. მარტოს გადარჩენის ნაკლები შანსი ქონდა. ჩემს ჯგუფში სულ 13 ვიყავით, დანარჩენი ადამიანები არც შემხვედრია ომის შემდეგ და ასეც ჯობდა. სხვა ადამიანთან შეხვედრა აუცილებლად რომელიმეს სიკვდილით დასრულდებოდა.

ადამიანები ამას გონების განათებას ეძახიან, როცა ყველაფერი ლაგდება თავის ადგილას. როცა ხვდები რომ უკვე წელიწადზე მეტია არავინ გინახავს თვალით შენი ჯგუფის წევრების გარდა, როცა იწყებ გახსენებას ვინ იყავი და რა იყო შენი მისია. როცა უბრალოდ ხვდები, რომ ადამიანები ასე უემოციოდ თანაცხოვრებას ვერ შეძლებდნენ ერთმანეთთან. წამი, როცა ხვდები, რომ შენ არ ხარ ადამიანი და არც პირველი ხელოვნური ინტელექტი და წარმატებული პროექტი.

მე წარუმატებელი ექსპერიმენტი 13 ვარ.

გამეღვიძა…

a293340cb9ca02e4773b7174fee6602f

დაბადება

2 Comments

ბავშვობიდან მეშინია სიმაღლის. ადამიანების უმრავლესობისგან განსხვავებით ზუსტად ვიცი როდის დამეწყო ეს შიში. როცა პირველ კლასში მიწისძვრის დროს კიბიდან ვვარდებოდი და ჰაერში დამიჭირეს. დაჭერა არ მახსოვს. საერთოდ არ მახსოვს არაფერი იმ მომენტიდან როცა ვვარდებოდი, სანამ მიწაზე არ აღმოვჩნდი. მას შემდეგ მე და ჩემი სიმაღლის შიში განუყრელნი ვართ. ის მებრძვის მე ყოველ ნაბიჯზე და ამას ზრუნვით ამართლებს. მე ვებრძვი მას შეძლებისდაგვარად და ამას თავისუფლებით ვამართლდებ. ამიტომ არასდროს მესიზმრება როგორ დავფრინავ, ან როგორ ვიპყრობ მწვერვალებს.

Mountain

სადღაც მთის ძირას ვიდექი, კი მიკვირდა ეს მთა რა უცნაურიათქო, არ ქონდა რელიეფი, გლუვი და იდეალურად მრგვალი იყო, იდეალურად სწორად გადაჭრილი მწვერვალით. იდეალური პეიზაჟით და ტემპერატურით. იდეალური, ოდნავ მოღრუბლული ამინდით და იდეალური მწვანე ფერის ბალახით. მთებს კი უყვართ რევერანსები, მაგრამ მე უცერემონიოდ დავიწყე დაპყრობა. უკვე კარგ სიმაღლეზე ვიყავი, როცა შევნიშნე რომ ბალახი მინიატურული ხეებია, მწერები ჩიტები და ხოჭოები ცხოველები. პირველმა შოკმა რომ გადამიარა მერეღა შევნიშნე, რომ მთას გარშემო ვხვევდი ხელებს და ისე ავდიოდი. შორიდან მეგონა ციცინათელებს ვუახლოვდებოდი, მაგრამ გამოქვაბული აღმოჩნდა. ჩემი სახე არ დამავიწყდება როცა გამოქვაბულში შევიხედე. იმ მეს სახე, შიგნით რომ იჯდა და მიყურებდა. კოცონთან თბებოდა სანამ ჩემი გიგანტური ზომებით არ დავურღვიე მყუდროება. ამ დროს გავაცნობიერე რომ მე გოლიათი ვარ. ჩემი მინიატურული მე წარსულში დავტოვე, მთის გამოქვაბულში. ბოლო რამდენიმე ნაბიჯი ყველაზე მძიმე იყო. უკვე ვიცოდი რომ მე გოლიათი ვიყავი, უკვე ვიცოდი რომ შევიცვალე, უკვე ვიცოდი რომ ვეღარასდროს ვიქნებოდი ისეთი როგორც ადრე, უკვე ვიცოდი რომ წარსულში უსუსური ვყოფილვარ, ვიცოდი რომ ეს ზომები ჩემთვის ჯერ კიდევ მეტისმეტად დიდია და მაშინებდა ის რაც მელოდა რამდენიმე ნაბიჯის შემდეგ. კანით ვგრძნობდი ამ მომენტის მნიშვნელობას. ინტუიტიურად ვიცოდი, რომ თუ ის მინიატურული მე, ჩემი წარსულია და ეს გოლიათი მე, ჩემი აწმყო, მწვერვალზე ჩემი მომავალი დამხვდება.

მწვერვალი იყო ქვიშით დაფარული, რაღაცით უდაბნოსაც ემსგავსებოდა გოლიათი რომ არ ვყოფილიყავი. ყოველთვის მინდოდა ჩრდილოეთის ციალი მენახა, მაგრამ ვერასდროს წარმოვიდგენდი რომ მას კვერცხში დავინახავდი. მთის მწვერვალზე დამხვდა კვერცხი, რომელიც ჩრდილოეთის ნათებასავით ფერადად ანათებდა შიგნიდან. გამოჩეკვის მომენტი იყო. ყველაზე შემზარავი შეგრძნება საკუთარი დაბადების ყურება ყოფილა. მე გოლიათი, ჩემი უზარმაზარი ძალით, რომელსაც ჯერ კიდევ ვერ ვაკონტროლებდი ბოლომდე, თითსაც ვერ ვაკარებდი ჩემი მომავალი მეს ნაჭუჭს, რომ დაბადებაში დავხმარებოდი. მეშინოდა რომ გავანადგურებდი, დავაზიანებდი ან უბრალოდ ვატკენდი რამეს. უბრალოდ ვიჯექი კვერცხის პირდაპირ და ვუყურებდი ჩემს მტკივნეულ დაბადებას. როგორცკი კვერცხი გაიბზარა, სუნთქვა შემეკრა, ჩაკეტილ სივრცეში აღმოვჩნდი სადაც ჰაერი არ იყო. ვერ ვხვდებოდი სად ვიყავი და რა ხდებოდა ჩემს თავს, კედლებს ვეხეთქებოდი იმედით რომ აქედან გაღწევას შევძლებდი…

პირველი რაც დავინახე, უდაბნო და ჩემს წინ მჯდარი გოლიათი იყო, რომელიც ჩემს დაბადებას ელოდა. მე ხელახლა დავიბადე დრაკონად…

მახსოვს რომ ვერ ვსუნთქავდი და ინსტინქტურად მთის კიდისკენ წავედი, იმ მომენტში გამეღვიძა მთის კიდიდან რომ გადავხტი და ფრთები გავშალე… წამოვჯექი ლოგინზე, ვერ ვსუნთქავდი, ავდექი და კარისკენ წავედი, მთელი სახლი გავირბინე, ვერ ვსუნთქავდი, სახლის კარი გავაღე, აივანზე გავედი… ჰაერი… ჩავისუნთქე და გული ამერია… მერე შევამჩნიე რომ დათო გვერდით მედგა, ძალიან შეშინებული სახე ქონდა.

– რა გჭირს?

– საშინელი სიზმარი ვნახე

c48484eff42bf5cc0c2df2bbee559b5b

“ნატურალური” სიზმარი

დატოვე კომენტარი

კანი გადმოვიბრუნე და ფანჯრის წინ გაჭიმულ სარეცხის თოკზე გადავეფინე შეგრძნებებისგან დასაწურად. ჩემი შეგრძნებები მკლავს. ყოველ დილით სარკეში ვიხედები და ერთ ნაწილს ვიბრუნებ შიგნიდან გარეთ. ნეკნებს გავიწევ და ჩემს შიგნით დატყვევებულ ორგანოებს გავათავისუფლებ ჩემგან ტყვეობისგან. ისეთი ავადმყოფური ვარ, რომ მეცოდებიან… დღითიდღე უფრო და უფრო…

ეს შეგრძნებები მკლავს, რომელიც ჩემი ტვინიდან მოდის… მარტოობის შეგრძნებამ მიმატოვა, თანაგრძნობის შეგრძნებამ, დაღლილობის შეგრძნებამ, სიყვარულის შეგრძნებამ…

ტკივილის შეგრძნება ნელნელა მტოვებს, ეს კარგი იქნებოდა გაყუჩების შეგრძნებას რომ არ მივეტოვებინე დიდი ხნის წინ…

მარტო სუიციდი დამრჩა… ეს შეგრძნება არ დამტოვებს… მე უნდა დავტოვო… პრობლემა მხოლოდ გამბედაობის შეგრძნებაშია, რომელიც მებღაუჭება…

მინდა გადმოვბრუნდე, უკუღმა მხრიდან დავინახო ჩემი თავი სარკეში, გული მქონდეს ჩემი მაისურის ჯიბის ადგილას, და ტვინი თმის ნაცვლად… ასე ყველაფერი ბევრად მარტივი იქნებოდა… და ალბათ ჩემი ცისფერი თვალებიც მომიხდებოდა… ჩემი თვალები შიგნიდან ცისფერია… ვიცი…

გადმომაბრუნე…

%(count)s კომენტარი

შეგიძლია წარმოიდგინო რა შეგრძნებაა, როცა გაბრუნებენ უკუღმა მხარეს.. შიგნიდან გარეთ… ოღონდ რატომღაც არ კვდები და აი ყველაფერს გრძნობ…

როგორც ტანსაცმელი რომ ამოაბრუნო უკუღმა მხარეს ზუსტად ისე…

როგორ გაძრობენ ტყავს და ყველა კიდურს გიბრუნებენ შიგნიდან გარეთ… და ხედავ რომ ორგანოები გარედან გაქვს, ყველა ადგილზეა და მუშაობს, შენს ჩონჩხს ხედავ რომელიც შიგნით იყო და გარეთააა, შენი ტვინი ზევიდან არის… გული ფილტვები ყველაფერს ხედავ და გრძნობ…

და ყველაზე ბოლოს გიბრუნებენ თვალებს და ეს არის იმ ტკივილზე უარესი, იმიტომ რომ უკვე ხედავ იმას რაც შენს შიგნით ხდება… შენი თავის ტყვე ხდები… საკუთარ თავში გამოკეტილი…

ამას ვერ წარმოიდგენ…

ჯოჯოხეთი…

დატოვე კომენტარი

სიზმარში ვნახე რომ დედამიწაზე ყველაფერი მიწასთან სწორდებოდა, შენობები რამდენიმე წამში მიწაში ჩადიოდა, ადამიანებიც და ყველაფერ ყველაფერი… მართლა ძალიან შემეშინდა და ასეთი შეშინებული რომ ვიყავი და არ ვიცოდი რა მექნა…ამ დროს ჩემთან მოვიდა ვიღაც უცნობი კაცი, მომკიდა ხელი და პირდაპირ მიწაში ჩამიყვანა… ჩამიყვანა კი არა, აი წყალში რომ გადახტები, ეგრე ჩავეშვით მიწაში…

საოცარი შეგრძნება იყო, აი ალბათ ისეთი შენ რომ ფრენის დროს გიჩნდება… მსიამოვნებდა ის რომ მიწაში ჩავდიოდი… და დედამიწის გულში რომ ჩავედით იყო ტბა, ძალიან ლამაზი, გარშემო იყო სტალაქტიტები და სტალაგმიტები… და საოცარი სიმშვიდე იყო…

ხმა არ ამოუღია ამ კაცს, უბრალოდ მიმანიშნა ტბაზე, მაგრამ ის რაც მნიშვნელოვანია ალბათ, მიუხედავად იმისა რომ ხმა არ ამოუღია, ვგრძნობდი პატივისცემას ჩემს მიმართ, როგორც პატრონს რომ სცემ პატივს დაახლოებით ისეთს, რაღაც მონურიც იყო მასში…

და ამ ტბაში რომ ჩავიხედე დავინაზე ჩემი ანარეკლი, რომელიც ჩემი ყოველდღიური ანარეკლისგან ძალიან განსხვავდებოდა, მაგრამ ჩემთვის ბევრად უფრო ნაცნობი და ახლობელი იყო…

Older Entries

%d bloggers like this: