მთავარი

პერფექციონისტის ფიქრები, ყველა ბედნიერი ვიქნებით

დატოვე კომენტარი

გამარჯობა, დღეს მე პერფექციონისტი ვარ ვარდისფერი სათვალით. რთული ბავშვობა მქონდა, ყოველთვის მკაცრად ვსჯიდი საკუთარ თავს, ყოველი წარუმატებლობისთვის. თავად ვდგებოდი კუთხეში და საათობით, ფეხების დაბუჟებამდე არ გამოვდიოდი, სანამ დგომა შემეძლო, მხოლოდ იმიტომ რომ ჩემი ნახატი არ მომეწონა და უკეთესის დახატვა შემეძლო. წიგნის კითხვას რომ ვიწყებდი ისე უნდა დამესრულებინა რომ არ დამეხურა, თუ რაიმე საჭიროების გამო წიგნის დახურვა ან თავის აწევა მომიწევდა, წიგნს ვხურავდი და თავიდან ვიწყებდი კითხვას, თუნდაც სულ ბოლო აბზაცი მქონოდა დარჩენილი. ეს არ მაღიზიანებდა, გულწრფელად ვთვლიდი, რომ წიგნი ერთი ამოსუნთქვით შემეძლო წამეკითხა. მერე გავიზარდე და მივხვდი, რომ ფრაზა “ერთი ამოსუნთქვით იკითხება” საერთოდ სხვა მნიშვნელობის მატარებელი ყოფილა და სანიშნი შევიძინე. სათამაშოების კუთხეს რომ ვალაგებდი სახაზავით ვასწორებდი ხოლმე ჩამწკრივებულ მანქანებს, თუ რომელიმე სიმეტრიას არღვევდა ძირს ვყრიდი და თავიდან ვიწყებდი დალაგებას. ბაღში სიარულისას, როცა ჯერ კიდევ დედა მაცმევდა ტანსაცმელს, რეიტუზზე ან მასში ჩატანებულ მაისურზე ერთი ნაკეციც არ უნდა ყოფილიყო. იქამდე ვიტირებდი, სანამ ყველა ნაკეცს არ გაასწორებდნენ ტანსაცმელზე და ყველა ფერს არ შეუხამებდნენ ერთმანეთს. ბაღში ჩემს თანატოლებს რომ ვუყურებდი მუხლზე გაკეთებული ნაკეცებით, ფეხზე ასიმეტრიულად დახვეული რეიტუზის ზოლებით და ჩაბრუნებული საყელოებით, მივდიოდი და სულ ვუსწორებდი, სანამ ყველა ზოლი აბსოლუტურად არ გასწორდებოდა, ფეხზე და ყველა საყელო არ ამოტრიალდებოდა. ახლაც ასე ვარ, ნებისმიერი არასწორი ნიუანსი გამაღიზიანებელია, უბრალოდ ამის კონტროლი ვისწავლე. კომუნიკაციისას გაღიმება და საკუთარი თავისთვის იმის გამეორება, რომ ეს მე არ მეხება. არ მშველის საერთოდ, უბრალოდ მაკავებს. ახლა არასდროს ვაუთოვებ ტანსაცმელს. ჯობია მეცვას დაკუჭული, ვიდრე დაუთოვებულს გაუჩნდეს თუნდაც ერთი ნაკეცი. ეს ნამდვილი კატასტროფა იქნება. სამაგიეროდ ვიცი, რომ დაკუჭულია და ნაკეცებს ბუნებრივ მოცემულობად ვიღებ.

ნერვებს მიშლის კარადის ოდნავ გამოღებული კარი, ან ნახაზზე დასმული ზედმეტი წერტილი.  დღემდე ვსჯი საკუთარ თავს თუ არ ვარ საკმარისად ლოიალური ან დამთმობი. ვიცი, რომ ჩემთან მუშაობა და ცხოვრება იქნებოდა რთული საკმარის ძალისხმევას რომ არ ვხარჯავდე ჩემთან თანაარსებობის შესამსუბუქებლად, მაგრამ ჩემი ძალისხმევა არასდროს არის საკმარისი, მუდმივი შეგრძნება მაქვს, რომ გარკვეულ სიტუაციებში ზედმეტი მომდის, როგორც საბავშვო ბაღში, როცა თანატოლებს საყელოებს ვუტრიალებდი და რეიტუზის ზოლებს ვუსწორებდი. მგონია რომ ზედმეტად წნეხის ქვეშ ვაქცევ, პირად სივრცეში ვიჭრები ან არჩევანს ვუზღუდავ გარშემომყოფებს, იმის გამო რომ სრულყოფლებად ვაქციო ან სურვილი გავუღვიძო ასეთებად იქცნენ. საკუთარ თავში ვიკეტები და კედლებს ვაგებ გარშემო, რომ იზოლაცია მოვახდინო საკუთარი აზრების და ადამიანები ჩემგან გავათავისუფლო. ოქროს შუალედის დაჭერა მიჭირს, უფრო ზუსტი ოქროს შუალედის, სრულყოფილი ოქროს შუალედის.

მთელი ცხოვრება მტანჯავს საშინლად დაბალი თვითშეფასება. უფრო სწორად მჯერა, რომ მე შემიძლია გავაკეთო ყველაფერი რასაც მოვისურვებ, მაგრამ ნებისმიერი შედეგი, მაინც სიცარიელეს მიტოვებს და მუდმივად იმედგაცრუებული ვარ საკუთარი თავით, იმიტომ რომ ყოველ ჯერზე იყო შესაძლებელი უკეთესი შედეგი. დაუსრულებელ დევნას გავს, მაგრამ ვერც ვჩერდები. შემიძლია გავათენო ღამეები, თუ მაქვს მიზანი როგორ გავაკეთო ან ვაქციო რაიმე სრულყოფილად. საშინელებაა მუდმივ იმედგაცრუებაში ცხოვრება. არავინ არ არის ისეთი როგორიც შეუძლია, რომ იყოს. რთულია იმის გაცნობიერება რამხელა პოტენციალი აქვს ადამიანს გახდეს უკეთესი, ისწრაფვოდეს სრულყოფისკენ და ამისთვის არაფერს აკეთებდეს. საშინელებაა, არასდროს მოგწონდეს შენი თავი სარკეში, არასდროს გაკმაყოფილებდეს შენი წონა, შენი მეტყველება, მანერები, შენი ცოდნა, გამოცდილება, შენი შესაძლებლობები, შენი აზრებიც კი. ფიქრობდე, რომ შენ შეგიძლია იყო უკეთესი და ეს არასდროს მთავრდებოდეს.

ჩემი ერთ-ერთი იდეაფიქსია, რომ ყველა გარშემომყოფის ბედნიერად ქცევა შემიძლია. რეალურად შესაძლებელია, მუდმივად აკეთო რაღაცეები, რაც გარშემომყოფებს გააბედნიერებს. ჩემს სრულყოფილ სამყაროში ყველა ადამიანი ბედნიერია და მუდმივად ცდილობს, რომ გახდეს უკეთესი და ისწრაფვის სრულოფისაკენ. ამიტომაც მესმის პაციფისტების, ვერ ვიტყოდი, რომ ვარ, მაგრამ არაფერია ომზე არასწორი სამყაროში. ომი არის, ტანსაცმელზე გაკეთებული ნაკეცების, წიგნის კითხვისას გაფანტული გონების გამო გამოტოვებული ფრაზების, წარუმატებელი სამუშაო დღის, კაფეში ნათითურიანი კედლის, ჭამისას გამოცემული პირის მწლაკუნი, მოუვლელი, საკუთარ თავზე ხელჩაქნეული ადამიანების , შეუსრულებელი სამუშაოს და ბევრი სხვა ნიუანსის კუბში აყვანილ ერთობლიობაზე ბევრად უარესი. თუნდაც ომი სადღაც კუალა ლუმპურში იყოს. ის, რომ ომი სამყაროში არსებობს, უკვე უკარგავს მას სრულყოფილებას.

ჩემს სრულყოფილ სამყაროში ადამიანები ქუჩაში იღიმიან, ულოცავენ ერთმანეთს ყოველ დღეს და ცდილობენ იყვნენ უკეთესები, უფრო კეთილები, გაუწოდონ დახმარების ხელი ნებისმიერს, აჩუქონ საჩუქარი, ისევე როგორც დღესასწაულებზე ხდება ხოლმე. ვიცი, რომ მათი უმეტესობა სინამდვილეში არც ბედნიერია, არც კეთილი, არც თანამგრძნობი და არც გულუხვი. მაგრამ დღესასწაულებზე მე პერფექციონისტი ვარ ვარდისფერი სათვალით და ამ ყველაფრის მჯერა.

Advertisements

BIAFF – ბათუმის ფსიქოდელიური ქრონიკები

დატოვე კომენტარი

როგორ მოვხვდი ბიაფზე მთელი კვირით. შვებულების გატარებას თურქეთში ვაპირებდით. გეგმის მიხედვით 18 სექტემბერს დავბრუნდებოდი და ფესტივალის დახურვას მივუსწრებდი. საბოლოოდ ფესტივალის დახურვაზე ვერ დავრჩი. რა მოხდა ფესტივალის დახურვამდე ერთი კვირით ადრე.

12 სექტემბერს თურქეთში წასვლა გადავიფიქრე, ბილეთები დავიბრუნე, ჯავშანი მოვხსენი და წავედი ბათუმში. პირველი რაც ჯერ კიდევ ბათუმისკენ მიმავალ მატარებელში მოხდა დიტოს დარჩენა იყო, რომლის ცხვირწინაც მატარებლის კარი დაიხურა. მერე იყო გრძელი და მტანჯველი 5 საათიანი მგაზვრობა. რბილ და კომფორტულ მატარებელში, სადაც კონდიცირება,  WiFi და ყავის აპარატია, მაგრამ არ არის მოსაწვი ადგილი. ბათუმში იმდენად კარგი ამინდი იყო, რომ გავიხადე და პლაჟზე გავედი. ზღვაში არ ჩავსულვარ, მაგრამ დიდხანს ვუყურე. მერე იყო ჩემი პირველი ჰალუცინაცია ბათუმში. პლაჟზე ვიწექი. თვალი რომ გავახილე ცაზე იყო ნახატი მზე, რომლიდანაც აბსოლუტურად არანახატი ლავა ჩადიოდა ზღვაში. ასეთ დროს განსაკუთრებულად მინდება ლუდი, იმიტომ რომ ჰალუცინაცია + ლუდი ყოველთვის უდრის დროის შენელებას. დიახ, ზუსტად ისე როგორც ფილმებშია. მერე გავიცანი დათო, მისი ველოსიპედის ბორბლებში კალეიდოსკოპის გამოსახულებები იყო. ოღონდ მხოლოდ ჩემთვის. ეს იყო მეორე ჰალუცინაცია ბათუმში.  მერე უკვე წვიმდა და ზღვისკენ აღარც გამიხედავს, ჩემი ძირითადი მარშრუტი შემოიფარგლებოდა სახლი, კინოთეატრი, პრესკაფე.  ასე აღმოვჩნდი ფესტივალის გახსნაზე.

1375139_10151627646800754_698836599_n

ბიაფმა შეძლო რომ ახალი ასოციაცია მაქვს ბათუმზე – კინოთეატრის დარბაზში მჯდომი საკუთარი თავი დიდი ეკრანის წინ, ფილმის დაწყების მოლოდინში. ფილმები ბევრი იყო, მაგრამ მათგან მხოლოდ სამს გამოვყოფ, პირველს ძალიან ვგულშემატკივრობდი და გამიხარდა რომ ჟიურის სპეციალური პრიზი აიღო –  Fill the Void, ასევე Lifelong და ფარაჯანოვი. კიდევ იყო ერთი, მეხუთე სეზონი, რომელმაც აიღო პრიზი საუკეთესო სარეჟისორო ნამუშევრისთვის და  რომელიც ნახევრად არ მახსოვს, იმიტომ რომ ნახევარი ფილმი ჰალუცინაციები მქონდა და ალბათ ასიათასჯერ მაინც ვიფიქრე დარბაზიდან გასვლაზე.  ფესტივალის განმავლობაში ვცდილობდი იმ ფილმებზე დამეწერა რომლებმაც ჩემზე განსაკუთრებული შთაბეჭდილება მოახდინეს, მაგრამ კიდევ არის ერთი.

ყველაფერი იყო ისე როგორც ფილმებში. სიუჟეტი ვითარდებოდა ერთი ადამიანის ირგვლივ, რომელიც ყოველ დღე ერთსა და იმავე გზას გადის და ერთსა და იმავე ადამიანებს ხვდება, მაგრამ ამ ადამიანის რეალობა განსხვავდება სხვებისგან.  მისი დილა უარეს შემთხვევაში იწყება ღამით გამოყოლილი კოშმარებით და ძილის ძლიერი მოთხოვნილებით, რომელიც წინა ღამით დალეული ძილის წამლის გამო აქვს. უკეთეს შემთხვევაში ის თვალის გახელისას ხედავს ატომებს, რომლებიც მის ირგვლივ არსებულ ჰაერს შეადგენს. ჩვეულებრივ დღე გადის რეალობისა და ჰალუცინაციების მონაცვლეობაში, რომელსაც უკვე შეეჩვია. ეს არ არის დანებება, ეს საკუთარი პიროვნების მიღებაა. ის არ არის გამარჯვებული, იმიტომ რომ ომი არც ყოფილა. დღის ამოგლეჯილი ეპიზოდები მეხსიერების რამდენიმე წამიანი ჩავარდნების გამო, დროის და სივრცის აღრევა, ილუზია, აბსურდი და მშვიდი მთავარი გმირი. ფილმს ერქვა “Somewhere over the rainbow”, ერთხელ სახლიდან კინოთეატრამდე გრძელ ქუჩაზე ასფალტი გახდა ცისარტყელა. ის არ ფიქრობდა იმაზე რომ ჰალუცინირებდა, არც იმაზე რომ ეს ცისარტყელა სულაც არ იყო ცისარტყელა სინამდვილეში, არც ის უნდოდა რომ ეს შეწყვეტილიყო და არც ის რომ გაგრძელებულიყო, მას გაახსენდა ბავშვობა, როცა ქუჩაში სეირნობისას მხოლოდ ერთის გამოტოვებით უნდა დაედგა ფილაზე ფეხი და კინოთეატრამდე ასე ცისარტყელის მხოლოდ ყვითელ ფერზე იარა. ეს არის ფილმი იძულებით მარტოსულ ადამიანზე, რომელსაც სულაც არ უნდა მარტო გრძნობდეს თავს, მაგრამ არჩევანიც არ აქვს, რადგან ამის გაზიარება სიტყვებით შეუძლებელია. მას კი არ შეუძლია ხატოს ისე როგორც ამას აკეთებს ზურიუსი.

1185399_640675692644142_1814944393_n (1)

კიდევ იყო რობი, გლინტვეინი და კონიაკიანი ჩაი, იყო ბევრი ეპიზოდი, ნაწილობრივ ბუნდოვანი. ზუსტად მახსოვს რომ დახურვაზე მაინც ვერ დავრჩი. ერთი დიდი გამოუძინებელი დღე იყო 22 სექტემბერი. ყველაფერი ისე იყო როგორც ბათუმში ყოფნის ბოლო დღეს შეიძლებოდა ყოფილიყო. დილა დავიწყე უსიგარეტოდ, უხასიათოდ. მადლობა ნათიას, რომლის დახმარებითაც ის დღე შედგა, თუმცა დარწმუნებული არ ვარ რომ ამას ხვდება. არსებობენ ნეგატიური, პოზიტიური, ინდეფერენტული და სუპერ ადამიანები. ნათია აქედან ბოლოა. უბრალოდ როცა შენი დღეები არასრულია, ისინი ეპიზოდებად გახსოვს და აქედან კიდევ უმეტესობა საერთოდ არარეალურია, აფასებ ადამიანებს რომლებიც ქმნიან შენს მეხსიერებაში დარჩენილ ყოველდღიურობებს, თუმცა წარმოდგენაც არ აქვთ ამის შესახებ.

1271042_639625122724202_193538622_o

იშვიათად დადებითი პოსტი

დატოვე კომენტარი

Image

ბავშვობაში ძალიან მიყვარდა ფეხბურთი და თოვლი. ახლა არცერთი. ფეხბურთი მიყვარდა იმიტომ რომ ერთხელ კიკეთში ვისვენებდით და იქ ჩემზე დიდი, ლამაზი და ფეხბურთელი ბიჭი მომწონდა. თოვლი მიყვარდა იმიტომ რომ როგორცკი მოთოვდა და მაშინ თოვლი უფრო მშრალი, უფრო თეთრი, უფრო დიდხანს და უფრო ბევრი იყო ვიდრე დღეს არის. ქუჩა მთლიანად იფარებოდა ხოლმე თოვლით და მამაჩემს გამოქონდა სარდაფიდან ჩემი ფერადი ხისდასაჯდომიანი ციგა, ავივლიდით ქუჩას და სულ მაღლა რომ მივიდოდით დამსვავდა და გამიშვებდა, თვითონ ფეხით და სრიალ-სრიალით მომყვებოდა უკან და იქიდან ხელში აყვანილი ამოვყავდი. რომ მოსაღამოვდებოდა ჩამიყვანდა ქუჩის ბოლოს ბაღში, კარგად გემრიელად ვიგუნდავებდით და მე დაღლილ-დაქანცული და ის არ ვიცი, მიჭირს წარმოდგენა რა მდგომარეობაში ვბრუნდებოდით სახლში.

ძალიან სასაცილო ბავშვი ვიყავი. მახსოვს რამეს რომ დავაშავებდი, მე თვითონ მივდიოდი ხოლმე და კუთხეში ვდგებოდი, სანამ არ მეტყოდნენ რომ მაპატიეს. ნუ ახლა არ მახსოვს, მაგრამ როგორც დედა მიყვება სულ პირველად რაღაც დამიშავებია და მამამ რომ დამაყენა კუთხეში ეგ იყო და ეგ, იმის მერე თქმაც არ მჭირდებოდა. ისე დღესაც ასე ვარ როცა ვაშავებ (თუ მივხვდი) ვაღიარებ და ბოდიშს ვიხდი. ზრდილობისთვის არა, არც მაშინ ვიდექი ზრდილობისთვის იმ კუთხეში გულითადად ვნანობდი :დ ჰო ძალიან სახალისოდ დავიწყე პოსტი, მაგრამ რატომღაც ჩემს თავს ასე კუთხეში ატუზულს და საჯდომზე ხელებდაწყობილს რომ წარმოვიდგენ სახით კედლისკენ ძალიან მეცინება.

5 წლის რომ გავხდი სკოლაში მინდა უკვე დიდი ვარ როგორ ვერ გაიგეთთქო გამოვედი სიტყვით, ჰოდა კარგი ცეკვაზე შეგიყვანთო. დავთანხმდი, რომელზე გინდაო? ბავშვობიდან მიყვარს ბალეტი. აი მაშინაც კი შემეძლო საათობით მეყურებინა ბალეტისთვის, ჰოდა არც მიფიქრია ისე მივიღე გადაწყვეტილება. მიმიყვანეს. მაგრამ ამ ქორეოგრაფმა დამინახა თუ არა უარი უთხრა ჩემებს, ძალიან პატარა არისო (არ ვიცი ასაკი იგულისხმა თუ სიმაღლე, ალბათ სიმაღლე) ჰოდა ეს თურმე მე გავიგე და დავიწყე

– მე რომ დიდი გავიზრდები და ისეთი ცნობილი გავხდები როგორიც ნინო ანანიაშვილია მერე მეტყვი მიგიღებო და მე არ მოვალ! (აქ დავუბღვირე)

ამიყვანა. ნინო ანანიაშვილივით ცნობილი მაინც არ გამოვედი, ალბათ არ უნდა ავეყვანე.

სკოლაში 90 წელს შევედი, ფორმა არ მცმია. მე ვცხოვრობ პლეხანოვზე, სკოლაში ვერაზე დავდიოდი, ჰოდა მე და მამაჩემი ასე ხელიხელჩაკიდებული, ფეხით გადავივლიდით მარჯანიშვილის ხიდს, სანაპიროს მხრიდან ვერის ბაღში რომ კიბეები ადის იმას ავუყვებოდით და ვერის ბაღის გადავლით მივდიოდით სკოლაში, ფილარმონიის უკან იყო. არადა პატარა არ ვიყავი 6 წლის უკვე და სხვა დეტალები კარგად მახსოვს იმ  პერიოდიდან, მაგრამ მახსოვს, რომ გზაში არასდროს შემშინებია, არ ვიცი როგორ ახერხებდა იმ ტყვიების წვიმაში ასეთ საშიშ ადგილებზე გაგვეარა და ასე მშვიდად და მხიარულად მივეყვანე სკოლამდე.

იმ პერიოდში რა დასამალია და ყველას უჭირდა, ნუ 99.99% -ს. ბიბლიოთეკარი დედით და მასწავლებელი მამით ჩვენც, არ მახსოვს ვინმესგან ისესხეს თუ ნანატრი ხელფასი აიღო რომელიმემ, მაგრამ მახსოვს რომ ბაზარში წავედით მე და მამა საჭმელი უნდა გვეყიდა. საერთოდ არასდროს არ ვამბობდი ხოლმე “მიყიდეეეე, მიყიდეეე” იმიტომ არა რომ მესმოდა მაშინ რატომ ვერ მიყიდიდნენ, უბრალოდ აი თითქმის არაფერი მომწონდა, არჩევანიც არ იყო მაინცდამაინც დიდი. ზუსტად ამ ბოლო კაპიკებით ხელში რომ ვიდექით ბაზარში მაშინ მომეწონა შლაპა. აუ მამ მიყიდეთქო. მიყიდა. მაშინ ვერ მივხვდი რატომ აღარ ვიყიდეთ საჭმელი, მაგრამ სახლში ძალიან ბედნიერი დავბრუნდი. რომ მოვედით ცარიელი ხელებით და თავზე შლაპით დედამ მახსოვს იკითხა არაფერი იყიდეთო? მამამ უპასუხა შლაპა მოეწონა და უარი ვერ ვუთხარიო. დავსხედით მაგიდასთან. დედამ გააწყო, თეფშები დაალაგა, ჩანგლებიც, ქუდი შეიძლება მოგხადოო? კითქო. დადო ეს შლაპა შუა მაგიდაზე, თვითონაც მოგვიჯდა და ჰა დავიწყოთო? მერე სამივემ ბევრი ვიცინეთ. მაგრამ იმის მერე აღარასდროს გამიკეთებია იგივე, ასე მხიარულად ამიხსნეს რა იყო პრიორიტეტული ამ ცხოვრებაში, შლაპა თუ მშიერი კუჭი. ახლა რომ ვუფიქრდები და მათ ადგილას ვაყენებ საკუთარ თავს მეშინია, რომ მე ვერასოდეს ვიქნები ისეთი კარგი მშობელი როგორებიც ისინი არიან ჩემთვის.

ბავშვობაში ხშირად ვისვენებდით ოჯახით კისლავოდსკში. ნუ სანამ თავზე დაგვენგრეოდა სიმწრით ნაშენები საბჭოთა კავშირი )))) როგორც ახლა, არც მაშინ მითუმეტეს მღალატობდა ფანტაზია და ტყეში როცა ვსეირნობდი ხოლმე დედასთან ერთად მეგონა რომ ხეებს და ცხოველებს ჩემი ესმოდათ, მაგრამ იქ იყო ერთი დიდი გადაჭრილი ხე რომელიც ბაბა-იაგას სახლი მეგონა. ვერ წარმოიდგენთ როგორ მეშინოდა იმ გადაჭრილი ხის. მახსოვს რომ ერთხელ დედამ მითხრა, მოდი სტუმრად მივიდეთ ბაბა-იაგასთანო. წარმოიდგინე ამ ტყეში სულ მარტოა და იქნებ მოწყენილიაო, ამიყვანა ხელში და დამაყენა ამ გადაჭრილ ხეზე. როგორ მახსოვს ეგ უმწოების შეგრძნება ხელები გავიშვირე და ნიკაპი ამიკანკალდა. მაგრამ არ ჩამომსვა. რამდენიმე წუთში არაფერი რომ არ მოხდა გავჩერდი, გავოგნდი და არასდროს დამავიწყდება ის შეგრძნება, აღმოჩენის შეგრძნება.

– ანა როცა რამის შეგეშინდება, შეეცადე სხვა მხრიდან შეხედო, ახლოს უნდა მიხვიდე, ჰო შეიძლება ის საშიში არ იყოს და უბრალოდ შენი დახმარება სჭირდებოდეს. ეს ბებერი, მახინჯი და ბოროტი ბაბა-იაგაც იმსახურებს ერთ შანსსო.

მეორე დღეს იმავე ტყეში სეირნობისას, მივირბინე ამ გადაჭრილ ხესთან და ჩუმად რატომ ვთქვი, ვინმეს რომ არ გაეგო ალბათ ნუ გეშინია ბაბა-იაგა, არ მოიწყინო მე ვიქნები შენი მეგობარი-მეთქი.

მაშინ 4 წლის ვიქნებოდი, მაგრამ უკვე ვიცოდი, რომ როცა რამის გეშინია უბრალოდ უფრო ახლოს უნდა მიხვიდე და შანსი მისცე საკუთარ შიშს თავი სხვა მხრიდან დაგანახოს. ხანდახან ცოტა მეტი დრო ჭირდება ამ ყველაფერს ვიდრე გადაჭრილ ხეზე აძრომაა, მაგრამ ზემოდან ყველაფერი უკვე სხვაგვარად ჩანს.

Image

3 წლის ანა

%(count)s კომენტარი

საერთოდ მიყვარს ადამიანები, ყველა გამოვლინებაში და ფორმაში, როგორი ძნელი დასაჯერებელია ვიცი.

ბავშვობაში როცა ვმედიტირებდი, მიუხედავად იმისა რომ ჯერ ეს არ ვიცოდი რას ნიშნავდა, ვგრძნობდი როგორ მიყვარდა ყველა ადამიანი. არ ვიცი გიგრძვნია თუ არა ეს ოდესმე, საოცარი შეგრძნებაა, როცა გრძნობ ერთდროულად და თან ცალ-ცალკე ყველას სიყვარულს. ძლიერი გრძნობაა, ვიმუხტები მაგ დროს, დადებითად.

რაც უფრო ვიზრდებოდი და რაც უფრო ბევრი ცუდი, განსხვავებული თუ კიდევ რამე სხვა სახის ადამიანები მხვდებოდნენ და ეს ადამიანი იყვნენ ბევრი და მრავალნაირი, სულ ვფიქრობდი პატარა 3 წლის ანაზე, რომელიც იჯდა ბნელ ოთახში საათობით, მედიტირებდა და გრძნობდა როგორ უყვარდა მთელი კაცობრიობა, დიახ არც მეტი არც ნაკლები მთელი კაცობრიობა.

იმის თქმა მინდა, რომ ცხოვრებაში ვინც არ უნდა შემხვედროდა და რაც არ უნდა დაეშავებინა, ეთქვა და ა.შ. ვცდილობდი იმდენად არ დაეშავებინა რომ ის 3 წლის ანა გამქრალიყო. ძალიან ვუფრთხილდები, უდაბნოში ოაზისივთ მყავს, სადღაც შიგნით და ღრმად ისე რომ სხვის თვალს არ დაენახოს, ფაქტიურად მზეთუნახავია, იმდენად არ ვანახებ არავის, რომ ამაზე პირველად ვწერ.

ყოველთვის თავს იმით ვიმშვიდებდი, რომ ადამიანები ასეთებად არ იბადებიან და ამის მართლაც მწამს, ყველა ადამიანი კარგია უფრო მეტად ვიდრე ცუდი და აზრი არ აქვს ვინ რას ფიქრობს მე ასე მჯერა. ადამიანები უფრო კარგები არიან როცა ვინმეს ან ვიღაცეებს სჯერათ რომ ის კარგია. როცა გარშემო ადამიანები გყავს, რომლებსაც შენი სჯერათ გინდა რომ უკეთესი იყო, სადღაც გულის სიღრმეში მაინც.

3 წლის ანა ძალიან მეხმარება იმაში რომ მაშინაც როცა არავის სჯერა ჩემი მე დავრჩე მე. არ ავყვე დროს, გარემოს, ადამიანებმა არ შემცვალონ, არ იმოქმედოს ჩემზე არავინ. იმიტომ რომ მე ვარ 3 წლის ანა, შეხედულებები შემეცვალა და ბევრი სხვა რამ, მაგრამ შეგრძნებებით ვარ იგივე. ამას როგორ ვუფრთხილდები რომ იცოდე.

როგორია 3 წლის ანა? ყველაფერს უკეთებს ადამიანებს, როგორ მომწონს არ იცი როცა ვინმეს უხარია, არასდროს აკეთებს რამეს იმ მიზნით რომ უკან დაუბრუნდება, უბრალოდ აკეთებს რა. ბედნიერი ადამიანია მოკლედ.

ცუდი არავის რომ უნდა უსურვო ხშირად მახსენებს, ვინმე რომ მაწყენინებს იმასაც რომ არ უნდა ვუსურვო ამასაც მახსენებს. როცა ვბრაზობ სინდისი მქენჯნის, 3 წლის ანა ასე არ იზამდა, ასე არ იტყოდა.

ყველაზე მეტად მისი დაკარგვის მეშინია. ცოტავდება, მე ვიზრდები და ის ცოტავდება. არის პერიოდები როცა ბრუნდება კიდეც დიდი ნაწილი, მაგრამ უფრო სტაბილური დაცოტავებაა, ვხარჯავ ყველაფერს ადამიანურს რაც გამაჩნია.

ძნელია არ დახარჯო როცა სათქმელი გაქვს ღამის 3 საათზე, სახლში მარტო ხარ, ყურმილს იღებ და დასარეკი არავისთან გაქვს, იმიტომ რომ ყველა ვისთანაც შეგეძლო დაგერეკა და გული გადაგეშალა შენივე უხასიათობით დაკარგე.

უკიდურესობები მკლავს 3 წლის ანა ძალინა განსხვევბულია, 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16,17,18,19,20,21,22,23,24,25,26 წლის ანებისგან. ბევრია ჰო? და 3 წლის ანა ერთია, ძლიერი, კეთილი, ადამიანური, ყველა უყვარს და საერთოდ საუკეთესო ადამიანია რომელიც ოდესმე შემხვედრია, არ მინდა რომ დავკარგო.

3 წლის ანას ერთი ნაკლი აქვს, როცა ბევრი ბრუნდება და ძალიან ბევრი, იმდენად ბევრია, რომ საკუთარ თავსაც მავიწყებს, მთლიანად სხვებისთვის ვიწყებ ცხოვრებას, საკუთარ თავზე აღარ ვფიქრობ, საკუთარ თავზე აღარ ვზრუნავ, საკუთარ პრობლემებს აღარ ვაგვარებ, საკუთარი დროს აღარ განვკარგავ.

3 წლის ანა იდეალურად კეთილია დიდ დოზებში და ჩემთვის მავნებელი. იმიტომ რომ მერე ისევ რომ ცოტავდება, ყოველთვის მარტო და არაფრის გარეშე ვრჩები. ყოველთვის ნულიდან ვიწყებ, ყოველთვის მარტო, ყოველთვის ახალი ცუდი თვისებებით, ყოველთვის ცოტათი უფრო ცუდი ვიდრე აქამდე, ახალი ეგოიზმებით და ყოველთვის ახალ ადამიანებთან.

3 წლის ანა არის ის რაც მკლავს, უკეთესს მხდის და მაბედნიერებს, მაგრამ ყოველთვის მარტო მტოვებს.

მისი უდიდებულესობა მარტოობა

დატოვე კომენტარი

my dishonest_heart_audrey kawasaki ჩემი სისუსტე ჩემი მარტოობაა…

უსაყვარლესი და უძვირფასესი…

ერთადერთი რის წინაშეც ქედს ვიხრი…

და ერთადერთი რის გამოც სულ პრობლემა მაქვს ადამიანებთან…

9 დღის მერე პირველად ვწერ…

უბრალოდ საშინლად ვარ…

როცა საშინლად ვარ ყოველთვის მარტო ვრჩები…

იმის თქმა მინდა რომ ჩემს 9 დღიან სიჩუმეს მიზეზი აქვს, რომ მე ხანდახან მარტო ყოფნა და სიჩუმე ყველაზე მეტად მჭირდება…

ყოველგვარი კონტაქტის შეწყვეტა გარესამყაროსთან… არანაირი საუბარი, არანაირი ემოცია, უბრალოდ გაჩერება…

ბავშვობაში როცა ესე ვიყავი ბნელ ოთახში ვჯდებოდი და საათობით სიჩუმეში გაუნძრევლად შემეძლო ყოფნა…

ერთადერთი რაც რეალურად მამშვიდებს მარტოობაა…

ჩემი ცხოვრების სიყვარულია…

ყველაფერს, მაგრამ მარტოობას ვერ დავთმობ…

ბავშვობაში ადვილი იყო მარტო დარჩენა… ეხლა სამსახური, ოჯახი, მეგობრები, თანამშრომლები და ათასი ადამიანი, ეს ბლოგიც დამემატა…

თავს ვიკლავ… ნერვებს მიშლიან… ჩემს მარტოობას ეხებიან…

რა უფლებით???

გამხნევება არ მჭირდება! უბრალოდ გაბრაზებული ვარ და ამოვთქვამ…

მყუდროება დაგვირღვიეს მე და ჩემს დემონებს…

პ.ს. და მერე კიდევ ვწუწუნებ ადამიანებს რომ ვკარგავ…

ბავშვობაში

დატოვე კომენტარი

შენი სიტყვების სუნი დამყვება კანზე. სულ დავიბენი. ეს ტანი ჩემთვის ზედმეტია, მინდა ისევ სკამზე ვიჯდე და ჰაერში ვიქნიო ფეხები როგორც ღრმა ბავშვობაში. მაშინ ყველა მაწყნარებდა როცა ვტიროდი.

%d bloggers like this: