მთავარი

მარტოობის ასი წელი

დატოვე კომენტარი

ორი წესი მაქვს

1. როცა მარტო მინდა ყოფნა ხმა არ უნდა გამცე

2. თუ არ გეხები არ უნდა შემეხო

ყველაზე მეტად მაღიზიანებენ ადამიანები, რომლებსაც შეუძლიათ მილიონი სმს გამოგიგზავნონ, ბევრჯერ მოგიკითხონ და თუნდაც აბსოლუტურად უანგაროდ მაგრამ შეგეხონ. საშინლად მაღიზიანებს ადამიანების შეხება. აი მაგალითად რატომ არ მიყვარს საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მგზავრობა, გარდა იმისა რომ ზოგადად არაკომფორტულია, იმიტომ რომ ვინმე შეიძლება შემთხვევით მაინც შემეხოს. როცა გამყიდველი მიბრუნებს ხურდას ერთადერთი აზრი რაც თავში მიტრიალებს ისაა რომ ხურდის გადმოცემისას შემთხვევით არ მოუხვდეს ხელი ჩემს ხელზე. რაღაც ეტაპზე უნდა ვიყო ადამიანთან რომ მისმა შეხებამ არ გამაღიზიანოს და ყურადღება არ მივაქციო ამ ერთი შეხედვით ჩვეულებრივ და უწყინარ მოვლენას. ამ სამყაროში მილიონი უმნიშვნელო ნიუანსია რომელიც ჩემთვის ზედმეტად რთულია და დისკომფორტს მიქმნის.

ჩვეულებრივი ნაჭუჭი მაქვს. გარედან კომუნიკაბელური და სოციალური ტიპი ვარ. შიგნიდან ჩაკეტილი და ასოციალური. ასე უფრო კარგად არ ვარ, ასე უფრო კომფორტულია უბრალოდ, ნაკლები კითხვა ჩნდება. კითხვებსაც ვერ ვიტან. იდეალურ სამყაროში მე ვიქნებოდი ასოციალური და ჩაკეტილი და არავინ დამისვამდა ზედმეტ შეკითხვებს, მაგრამ ასე არ ხდება. თან ზედმეტად ჯიუტი ვარ იმისთვის რომ თუნდაც ჩემს თავს შევეგუო ისეთს როგორიც ვარ. სულ და მუდმივად მაქვს დაუოკებელი სურვილი გადავლახო საკუთარი წინააღმდეგობები და შიშები. მაგალითად გავაკეთო იმის რისაც მეშინია, რაც მიქმნის დისკომფორტს, რაც არ მომწონს, რაც მაღიზიანებს. ბრძოლაში ვარ ჩემს თავთან. ჩემი პატარა დონ კიხოტი მყავს შიგნით თავისი ქარის წისქვილებით. ეს ბლოგიც ამ ბრძოლის ნაწილია. ვიღაცისთვის დღიურივითაა, მე კიდე თავს ისე ვგრძობ ყოველი პოსტის წერისას როგორც მონაზონი პორნოგრაფიულ ფილმში გადაღებისას იგრძნობდა თავს. მაგრამ ეს ბრძოლები მაიძულებს დავრჩე ამ სამყაროს ჩარჩოებში.

ძალიან მიჭირს ადამიანებთან ერთად დიდხანს მარტო დარჩენა. დიდხანს ჩემთვის ნიშნავს თუნდაც ერთ მთლიან და სრულ დღეს. განსაკუთრებით რთულია როცა ამ ადამიანებს საკმარისად კარგად არ ვიცნობ. აგვისტოში დოკუმენტური ფილმი გადავიღეთ და მაშინ მოვხვდი ზუსტად ასეთ სიტუაციაში. პირველი სირთულე ღამის მატარებლით მგზავრობა იყო. ჩემი იდეა, აბსოლუტურად არაშემთხვევითი. ცოტა შოკში ჩავაგდე ჩემი კომფორტის გრძნობა რომ შემდეგი 5 დღის დისკომფორტი შვებად მომჩვენებოდა. ძალიან მიყვარს მარტოობა. ერთადერთია რაც სტაბილურად მიყვარს. განსაკუთრებით სასიამოვნოა იმის განცდა რომ შენი სხეული შენი ციხესიმაგრეა, უფანჯრო და უკარო. როცა მილიონი ადამიანით გარემოცულსაც შეგიძლია თავი იგრძნო მარტო, მშვიდად და დაცულად, ეს არის ჩემი პირადი ნირვანა.

ვერ ვიტყვი რომ გამიჭირდა ამ ადამიანებთან ურთიერთობა. გამიმართლა და არცერთი აღმოჩნდა ბანალურად თავისმომაბეზრებელი. პირიქით ცხოვრებაში პირველად ვიყავი ადამიანებთან რომლებთანაც ურთიერთობა კომფორტი იყო. იმიტომ რომ არ მავსებდნენ კითხვებით და მაშინაც კი როცა განმარტოება მინდოდა არ მოდიოდნენ შეკითხვით, რამე ჰო არ გაწუხებს. ყოველთვის მეგონა რომ თუ ასეთ სიტუაციაში ვიქნებოდი ჩემი მარტოობა არ მომენატრებოდა, მაგრამ შევცდი. ყოველ დილით მაღვიძარაზე ადრე მეღვიძებოდა, მარტო იმიტომ რომ ავმდგარიყავი მანამდე სანამ ჯერ კიდევ ყველას ეძინა და აბსოლუტურ სიჩუმეში და მარტოობაში მომეწია 1 ღერი სიგარეტი და უბრალოდ დავმტკბარიყავი ხედით ფანჯრიდან. საკმარისზე მეტია ბედნიერებისთვის.

ყველა ადამიანს თუ არ უოცნებია უფიქრია მაინც ალბათ უკვდავებაზე, ვიღაცისთვის ეს ზედმეტია, ან აუტანელი და კიდევ ბევრი ან. ჩემთვის უკვდავება ნამდვილი სასჯელი იქნებოდა. მადლობა სამყაროს რომ ეს მდგომარეობა დროებითია, აქ მარტოობას არ აფასებენ.

22d4710c8f1f41b01f89cb24f19bb5a4

Advertisements

3 წლის ანა

%(count)s კომენტარი

საერთოდ მიყვარს ადამიანები, ყველა გამოვლინებაში და ფორმაში, როგორი ძნელი დასაჯერებელია ვიცი.

ბავშვობაში როცა ვმედიტირებდი, მიუხედავად იმისა რომ ჯერ ეს არ ვიცოდი რას ნიშნავდა, ვგრძნობდი როგორ მიყვარდა ყველა ადამიანი. არ ვიცი გიგრძვნია თუ არა ეს ოდესმე, საოცარი შეგრძნებაა, როცა გრძნობ ერთდროულად და თან ცალ-ცალკე ყველას სიყვარულს. ძლიერი გრძნობაა, ვიმუხტები მაგ დროს, დადებითად.

რაც უფრო ვიზრდებოდი და რაც უფრო ბევრი ცუდი, განსხვავებული თუ კიდევ რამე სხვა სახის ადამიანები მხვდებოდნენ და ეს ადამიანი იყვნენ ბევრი და მრავალნაირი, სულ ვფიქრობდი პატარა 3 წლის ანაზე, რომელიც იჯდა ბნელ ოთახში საათობით, მედიტირებდა და გრძნობდა როგორ უყვარდა მთელი კაცობრიობა, დიახ არც მეტი არც ნაკლები მთელი კაცობრიობა.

იმის თქმა მინდა, რომ ცხოვრებაში ვინც არ უნდა შემხვედროდა და რაც არ უნდა დაეშავებინა, ეთქვა და ა.შ. ვცდილობდი იმდენად არ დაეშავებინა რომ ის 3 წლის ანა გამქრალიყო. ძალიან ვუფრთხილდები, უდაბნოში ოაზისივთ მყავს, სადღაც შიგნით და ღრმად ისე რომ სხვის თვალს არ დაენახოს, ფაქტიურად მზეთუნახავია, იმდენად არ ვანახებ არავის, რომ ამაზე პირველად ვწერ.

ყოველთვის თავს იმით ვიმშვიდებდი, რომ ადამიანები ასეთებად არ იბადებიან და ამის მართლაც მწამს, ყველა ადამიანი კარგია უფრო მეტად ვიდრე ცუდი და აზრი არ აქვს ვინ რას ფიქრობს მე ასე მჯერა. ადამიანები უფრო კარგები არიან როცა ვინმეს ან ვიღაცეებს სჯერათ რომ ის კარგია. როცა გარშემო ადამიანები გყავს, რომლებსაც შენი სჯერათ გინდა რომ უკეთესი იყო, სადღაც გულის სიღრმეში მაინც.

3 წლის ანა ძალიან მეხმარება იმაში რომ მაშინაც როცა არავის სჯერა ჩემი მე დავრჩე მე. არ ავყვე დროს, გარემოს, ადამიანებმა არ შემცვალონ, არ იმოქმედოს ჩემზე არავინ. იმიტომ რომ მე ვარ 3 წლის ანა, შეხედულებები შემეცვალა და ბევრი სხვა რამ, მაგრამ შეგრძნებებით ვარ იგივე. ამას როგორ ვუფრთხილდები რომ იცოდე.

როგორია 3 წლის ანა? ყველაფერს უკეთებს ადამიანებს, როგორ მომწონს არ იცი როცა ვინმეს უხარია, არასდროს აკეთებს რამეს იმ მიზნით რომ უკან დაუბრუნდება, უბრალოდ აკეთებს რა. ბედნიერი ადამიანია მოკლედ.

ცუდი არავის რომ უნდა უსურვო ხშირად მახსენებს, ვინმე რომ მაწყენინებს იმასაც რომ არ უნდა ვუსურვო ამასაც მახსენებს. როცა ვბრაზობ სინდისი მქენჯნის, 3 წლის ანა ასე არ იზამდა, ასე არ იტყოდა.

ყველაზე მეტად მისი დაკარგვის მეშინია. ცოტავდება, მე ვიზრდები და ის ცოტავდება. არის პერიოდები როცა ბრუნდება კიდეც დიდი ნაწილი, მაგრამ უფრო სტაბილური დაცოტავებაა, ვხარჯავ ყველაფერს ადამიანურს რაც გამაჩნია.

ძნელია არ დახარჯო როცა სათქმელი გაქვს ღამის 3 საათზე, სახლში მარტო ხარ, ყურმილს იღებ და დასარეკი არავისთან გაქვს, იმიტომ რომ ყველა ვისთანაც შეგეძლო დაგერეკა და გული გადაგეშალა შენივე უხასიათობით დაკარგე.

უკიდურესობები მკლავს 3 წლის ანა ძალინა განსხვევბულია, 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16,17,18,19,20,21,22,23,24,25,26 წლის ანებისგან. ბევრია ჰო? და 3 წლის ანა ერთია, ძლიერი, კეთილი, ადამიანური, ყველა უყვარს და საერთოდ საუკეთესო ადამიანია რომელიც ოდესმე შემხვედრია, არ მინდა რომ დავკარგო.

3 წლის ანას ერთი ნაკლი აქვს, როცა ბევრი ბრუნდება და ძალიან ბევრი, იმდენად ბევრია, რომ საკუთარ თავსაც მავიწყებს, მთლიანად სხვებისთვის ვიწყებ ცხოვრებას, საკუთარ თავზე აღარ ვფიქრობ, საკუთარ თავზე აღარ ვზრუნავ, საკუთარ პრობლემებს აღარ ვაგვარებ, საკუთარი დროს აღარ განვკარგავ.

3 წლის ანა იდეალურად კეთილია დიდ დოზებში და ჩემთვის მავნებელი. იმიტომ რომ მერე ისევ რომ ცოტავდება, ყოველთვის მარტო და არაფრის გარეშე ვრჩები. ყოველთვის ნულიდან ვიწყებ, ყოველთვის მარტო, ყოველთვის ახალი ცუდი თვისებებით, ყოველთვის ცოტათი უფრო ცუდი ვიდრე აქამდე, ახალი ეგოიზმებით და ყოველთვის ახალ ადამიანებთან.

3 წლის ანა არის ის რაც მკლავს, უკეთესს მხდის და მაბედნიერებს, მაგრამ ყოველთვის მარტო მტოვებს.

13 ნაბიჯი მარტოობისკენ

5 Comments

1. დაიჯერე რომ სამყარო შენს გარშემო ტრიალებს და ყველაფერი რაც დედამიწაზე არსებობს მხოლოდ და მხოლოდ შენთვისაა და შენ რომ არ არსებობდე არაფერი რის შესახებაც შენ იცი არ იარსებებდა

2. მოიქეცი ზუსტად ისე როგორც შენ გსურს, როცა შენ გსურს და სადაც შენ გსურს და არასდროს გაუწიო ანგარიში სხვებს, იმათაც ვინც შენთვის ძვირფასია

3. შეგიძლია ზიანი მიაყენო სხვას და აწყენინო, ჩაერიო მის ცხოვრებაში და საეროდ რაც გინდა ის აკეთო თუ ამის ხასიათზე ხარ, თუ არა ცოტა ხნით გადადო და სხვა რამით გაერთო 🙂

4. შენი ემოციები, სათქმელი, გრძნობები და ამბები შეინახო შენთვის, არავის გაუზიარო, როცა ცუდად იქნები მარტო დარჩე და ხმამაღლა განაცხადო რომ არავის მხარდაჭერა, თანაგრძნობა და გამხნევება არ გჭირდება… შეგიძლია სახლიდანაც გაყარო ან რამე ისეთი უთხრა რომ ეწყინოთ და თვითონ წავიდნენ.

5. როცა ცუდ ხასიათზე ხარ შეგიძლია თამამად უთხრა ძვირფას ადამიანებს პირველი რაც ენაზე მოგადგება, გული ატკინო, მთელი უარყოფითი ემოცია მათზე გადმოანთხიო და გაგიკვირდეს რატომ ეწყინათ, გაუღიმო და ურჩიო რომ დაიკიდოს, იმიტომ რომ შენ გკიდია და რა თქმა უნდა ბოდიშის მოხდაზე არც იფიქრო.

6. იშვიათად დაურეკო და მოიკითხო მეგობრები, იმიტომ რომ მარტო ყოფნა გიყვარს და ამიტომ შენს მარტოობას არ შეაწუხებ ძვირფასი ადამიანის გამოც კი… რაც მთავარია რომ მოგიკითხავენ ამის პირდაპირ და შელამაზების გარეშე თქმა არ უნდა დაგავიწყდეს… ოღონდ ისეთი ტონით რომ ეს ასეც უნდა იყოს…იმიტომ რომ ეს ასეა…

7. თუ გადაწყვეტ რომ ამ ადამიანთან ყოფნა არ გინდა ვერავინ და ვერაფერმა ვერ უნდა შეძლოს შენი აზრის შეცვლა… შენ ხარ მთავარი, შენ იღებ გადაწყვეტილებას… შენ არასდროს არავის სთხოვ რჩევას იმიტომ რომ რჩევები გადაწყვეტილების დამოუკიდებლად მიღებაში ხელს შეგიშლის და შედეგებიც წარმატება/წარუმატებლობაც, დიდი შანსია სხვისი დამსახურება ან დანაშაული აღმოჩნდეს… ამიტომ ადამიანებს შეგრძნებებს და ამბებს მხოლოდ მაშინ გაუზიარებ როდესაც გადაწყვეტილება მიღებული და განხორციელებული იქნება… ესეც იმ შემთხვევაში თუ არ დაგეზარება საუბარი…

8. გირჩევნია იურთიერთო ადამიანებთან რომლებთანაც მარტივია დისტანციის დაჭერა, მაგალითად საქმიანი ურთიერთობები, ვირტუალური ურთიერთობები, ზედაპირული ურთიერთობები, რომელიც გრძნობებით არ გაკავშირებს… საერთოდ მეგობრების შეძენაზე არ ზრუნავ და პირიქით ხელსაც კი უშლი ვინმესთან დამეგობრებას…

9. ხარ გაწონასწორებული, მაგრამ გაწონასწორებულ მდგომარეობაშიც კი შეიძლება ადამიანებს გული ატკინო და ეს მოგწონს კიდეც… ასე განაგრძე…

10. ყველა და ყველაფერი შეგიძლია გააჩუმო, თუ ხელს გიშლის, მაგალითად ფიქრში, დაავალდებულო რომ ჩუმად იყვნენ და ხმადაბლა ისაუბრონ, ან პირიქით ნერვები მოუშალო ადამიანს მხოლოდ იმიტომ რომ ნუ უბრალოდ ასე გინდა…დაურეკო მეგობარს საქმიანი შეხვედრის დროს 100-ჯერ, საშინლად ეხუმრო, უღალატო საყვარელ ადამიანს იმიტომ რომ ნუ რავიცი 1000 მიზეზი არსებობს ღალატისთვის… :)))) როდესაც შეატყობ ადამიანს რომ რაღაც განსაკუთრებით აღიზიანებს, შეგიძლია ანგელოზის სახით ხშირად გააკეთო ის :))) საშინლად ჟღერს მაგრამ ასევე საშინლად აზარტულია…

11. ყველაფერი ამ ცხოვრებაში დროის გასაყვანად კეთდება, იმიტომ რომ ერთ მშვენიერ დღეს ყველა მოვკვდებით, მანამდე კი თავს ვირთობთ, ამიტომ ცხოვრებას ისე უნდა უყურო როგორც თამაშს, სადაც წესებს შენ აწესებ, შენ ცვლი და თუ საჭიროდ ჩათვლი საერთოდ არანაირ წესს არ დაემორჩილები, მოკლედ როგორც შენ გულს გაეხარდება ისე იქცევი

12. არასდროს ნერვიულობ ადამიანების დაკარგვას… იმიტომ რომ ეს ჩვეულებრივი მარტივი პროცესია ის მიდის და შენ აგრძელებ იმის კეთებას რაც გინდა… ეჩვევი იმას რომ შენ ვერავინ გიძლებს და ნელ-ნელა უფრო ნაკლები ადამიანი რჩება ვისაც შენი ატანა შეუძლია… მაგრამ ესეც ჩვეულებრივია, ეს ასეც უნდა იყოს… არასდროს ნერვიულობ ადამიანის დაკარგვას, იმიტომ რომ სხვა 6 მილიარდია რომელიც შეიძლება მის ადგილას აღმოჩნდეს მეორე დღეს…

13. ყველა ადამიანთან ერთად რომელიც შენს გარშემოა და ვისი ყურებაც ყოველდღიუერად უბრალოდ გბეზრდება და ნერვებსაც კი გიშლის ხანდახან, გამონაკლისი არც შენი საკუთარი თავია… წარმოიდგინე ადამიანი რომელსაც ვერ აგდებ, ვერ აწყენინებ, თუ მოგბეზრდება ვერ მიატოვებ და ვერაფერს გააკეთებ ისეთს რასაც ვერ აპატიებ… ამიტომაც მისი ყურება ყოველდღე სარკეში რომ არ მოგბეზრდეს, ხან ვარცხნილობას, ხან თმის ფერს შეიცვლი, ხან პირსინგს გაიკეთებ, ტატუს რავიცი რამეს მოიფიქრებ და ესე 2 კვირაში ერთხელ განაახლებ თავს რომ საკუთარი თავი მაინც აიტანო, რადგან სხვა გზა არც გაქვს…

პ.ს. ყველაზე საოცარი ისაა რომ კიდევ არიან ჩემს გვერდით ადამიანები ვისაც ვუყვარვარ…

და კიდევ უფრო საოცარი ისაა რომ ამ 13 ნაბიჯის სრულად და წარმატებით განხორციელებისა და რაც მთავარია, მას შემდეგ რაც განახორციელებ, ნამოქმედარის სრულად გაცნობიერების შემთხვევაში, შეიძლება მარტო არ დარჩე, მაგრამ იმაში დარწმუნდე რომ შენც მონსტრი ხარ…

მისი უდიდებულესობა მარტოობა

დატოვე კომენტარი

my dishonest_heart_audrey kawasaki ჩემი სისუსტე ჩემი მარტოობაა…

უსაყვარლესი და უძვირფასესი…

ერთადერთი რის წინაშეც ქედს ვიხრი…

და ერთადერთი რის გამოც სულ პრობლემა მაქვს ადამიანებთან…

9 დღის მერე პირველად ვწერ…

უბრალოდ საშინლად ვარ…

როცა საშინლად ვარ ყოველთვის მარტო ვრჩები…

იმის თქმა მინდა რომ ჩემს 9 დღიან სიჩუმეს მიზეზი აქვს, რომ მე ხანდახან მარტო ყოფნა და სიჩუმე ყველაზე მეტად მჭირდება…

ყოველგვარი კონტაქტის შეწყვეტა გარესამყაროსთან… არანაირი საუბარი, არანაირი ემოცია, უბრალოდ გაჩერება…

ბავშვობაში როცა ესე ვიყავი ბნელ ოთახში ვჯდებოდი და საათობით სიჩუმეში გაუნძრევლად შემეძლო ყოფნა…

ერთადერთი რაც რეალურად მამშვიდებს მარტოობაა…

ჩემი ცხოვრების სიყვარულია…

ყველაფერს, მაგრამ მარტოობას ვერ დავთმობ…

ბავშვობაში ადვილი იყო მარტო დარჩენა… ეხლა სამსახური, ოჯახი, მეგობრები, თანამშრომლები და ათასი ადამიანი, ეს ბლოგიც დამემატა…

თავს ვიკლავ… ნერვებს მიშლიან… ჩემს მარტოობას ეხებიან…

რა უფლებით???

გამხნევება არ მჭირდება! უბრალოდ გაბრაზებული ვარ და ამოვთქვამ…

მყუდროება დაგვირღვიეს მე და ჩემს დემონებს…

პ.ს. და მერე კიდევ ვწუწუნებ ადამიანებს რომ ვკარგავ…

მისი უდიდებულესობა მარტოობა

3 Comments

ყველაფერი დაწერილია უკვე, ჩემი მარტოობაც ისეთი ძველი და ბებერია, ათასჯერ გამოცდილი, ათასი ადამიანის მიერ განცდილი და გადატანილი და მაინც ჩემი სულის კართან მოსული, როგორც უპატრონო ძაღლი, ჩემს გულში თავშესაფარის მძებნელი. ამ საუკუნეში პირველი ვარ ვინც მარტოობამ აირჩია . ჩემი მარტოობა უკვდავია და ყველასგან განსხვავებული. ჩემი მარტოობა ისაა ვიზეც წერდნენ და ვინც აწერინებდა. ამიტომაც მე ის მიყვარს.

დატოვე კომენტარი

ჩემი მარტოობა მოვათვინიერე და ვეღარ მტანჯავს. ჩემი სიბრაზის ობიექტი დავკარგე და ისე დავგროვდი რომ კუნთები დამისივდა და კანი მინდა გავიხადო.

დატოვე კომენტარი

ჩემს სიცარიელეს ისე შევეჩვიე კანივით შემახორცდა ტანზე. მარტოობისგან გატყავებული და გრძნობებისგან შიშველი ვარ. მე კარს გაგიღებ, შენ ნუ შემოხვალ თუ ჩემს ჩაცმას არ აპირებ გრძნობებით

Older Entries

%d bloggers like this: