მთავარი

მე მიყვარს დედამიწა

5 Comments

მე ვარ ლომი, გამოქვაბული, თოვლი, მდინარე, მიწა, ქვა…

მედიტირებისას ვგრძნობ, რომ დედამიწის ერთი პატარა და უმნიშვნელო ნაწილი ვარ, მაგრამ ამავე დროს მთელი დედამიწა…

მე მიყვარს დედამიწა…
მე ვგრნძობ დედამიწას…

მიყვარს ლომები აფრიკაში, სპილოები ინდოეთში, პინგვინები ანტარქტიდაზე, თეთრი დათვები ალიასკაზე და ციმბირული ვეფხვი, მიყვარს დედამიწის ყველა უჯრედი და ატომი…

მიყვარს ტირილამდე და სიკვდილამდე…

ვგრძნობ ქვას როგორც ჩემს სხეულს, ჩანჩქერს როგორც სისხლს, ვგრძნობ ხეებს როგორც კიდურებს, ვგრძნობ ბალახს როგორც კანს, ვგრძნობ მიწას როგორც ხორცს და ლავას როგორც გულს…

როდესაც მარტო ვრჩები ჩემს თავთან პირველყოფილ ადამიანს ვგრძნობ ჩემში და ამ მოასფალტებულ და აგურის ჯუნგლებში, უფრო ახლოს ვარ ბუნებასთან, ვიდრე ავსტრალიელი წარმოშობის შამანი…

ვგრძნობ როგორ სტკივა ანტილოპას, როდესაც მკერდიდან აგლეჯენ შიგნეულს და ჭამენ, ვგრძნობ როგორ ნაყრდება ლომი ამავე შიგნეულით…

ვგრძნობ როგორ მყარად დგანან სპილოები მიწაზე და როგორ გრძნობენ მცენარეები სპილოს წონას…

ვგრძნობ როგორ ეშინია კურდღელს ღამე და როგორ უმძიმს ჭიანჭველას…

ვგრძნობ როგორ გრძნობს წყალს თეთრი დათვი ცურვისას და რას გრძნობს გაყინული წყალი… ვგრძნობ როგორ ღელავს ოკეანე და როგორ ვერ იმორჩილებს თავს ქარი…

ვგრძნობ როგორ ბრუნავს დედამიწა და როგორი ჰარმონიულია ყველაფერი ცივილიზაციის გარეშე…

ვგრძნობ როგორ შიათ პინგვინებს როცა თევზები აღარ რჩებიან მათ სანაპიროებთან, ვგრძნობ რომ სიგრეტის ყოველი მოწევისას გამოშვებული ბოლი, სადღაც ამაზონის ჯუნგლებში აჭკნობს მცენარეებს, ვგრძნობ როდესაც მეგობრის საჩუქარს ვფუთავ პოლიეთილენის ქაღალდით, როგორ კვდებიან დედამიწის მეორე მხარეს ცხოველები დაბინძურებული წყლით…

როცა ვქოქავ მანქანას ვგრძნობ როგორ იხოცებიან ცხოველები გვალვისგან, როდესაც ავდივარ ჩემი ხის კიბით სახლში, ვგრძნობ როგორ სტკიოდა როდესაც ჭრიდნენ და როგორ ვერ გადაარჩინა კოდალამ ბარტყები, რადგან მათ ჯერ ფრენა არ იცოდნენ…

ვგრძნობ როგორ გაუმართლა ალიასკაზე დათვს იმიტომ რომ ნანახი აქვს ჩრდილოეთის ნათება… როგორ გაუმართლა პინგვინს, იმიტომ რომ არ ფიქრობს რა დაუჯდება თხილამურებით სრიალი და ფულის გადახდა მათში… იმის, რასაც ხეების მკვლელობით და დედამიწის განადგურებით ამზადებენ… როგორ გაუმართლა ლომს იმიტომ რომ მეფეა, პატივმოყვარეობის, პოლიტიკისა და მილიონების გარეშე… როგორ გაუმართლა ცხენს თავისუფლებაში და მგელს ოჯახში… როგორ გაუმართლა მაიმუნს, იმიტომ რომ მისი ტვინი ვერასდროს შექმნის რამეს ისეთს, რაც დედამიწას განადგურებამდე მიიყვანს…

ვგრძნობ როგორი “ლუზერები” ვართ მაღალტექნოლოგიურ და დემოკრატიულ გარემოში მცხოვრები “კულტურული” ადმიანები, რომ დიდი ხნის წინ დაგვავიწყდა ის რაც ყველაფერზე მნიშვნელოვანია და ვცდილობთ ის ნაწილი, რაც ჯერ კიდევ თავს გვახსენებს გავანადგუროთ

ვერ ვხვდებით, რომ დედამიწა ვართ ჩვენ…

თავს ვინადგურებთ და ამას ტექონოლოგიურ წინსვლას ვუწოდებთ…

ამ ყველაფრის განცდის შემდეგ ფიზიკურად მტკივა გული და რამდენიმე საათიანი ტირილის შემდეგ, ვცდილობ კიდევ დიდი ხანი არ დავკავდე მედიტაციით, იმიტომ რომ მე ვარ საცოდავი ადამიანი და ვცდილობ დავივიწყო ის ყველაფერი რასაც ვგრძნობ…

Advertisements

22 იანვარი

2 Comments

ოდესმე მოგისმენიათ მძინარე ქალაქის ხმა… როგორც ადამიანი ღრმად სუნთქავს… ისეთი ცარიელია, როგორც მიტოვებული მოხუცის სახლი და ისეთივე ცივი როგორც მიცვალებული…

დღეს მქონდა პაემანი ჩემს ქალაქთან დილის 5 საათზე… სანაპირომდე ფეხით ვიარე და ვორონცოვის ხიდზე სიგარეტი მოვწიე… ზუსტად არ ვიცი ყინვა იყო თუ სიგარეტის კვამლი…

ჩემი ქალაქი შემიყვარდა თქვენს გარეშე… დიახ, ადამიანების გარეშე უფრო ლამაზია და უფრო ჩემი…

რა ბედნიერი ვიქნებოდი მარტოს რომ მეცხოვრა ჩემს სახლში, ჩემს ეზოში, ჩემს ქალაქში, ჩემს ქვეყანაში და ჩემს პლანეტაზე…

სახლში დავბრუნდი 7 საათისკენ და ერთით ნაკლები დამხვდით… დღეს და დღეიდან ჩემი მეგობრის სიკვდილის დღეა…

10 წესი HAG – ს

4 Comments

1. აღარასდროს წავშალო დაწერილი პოსტი გამოქვეყნებამდე

2. ბოლომდე დაწერილი პოსტი არ წავშალო იმიტომ რომ აღარ მომწონს როგორც და რასაც ვწერ

3. არ მოვუგონო ჩემს თავს უაზრო მიზეზები იმისთვის რომ პოსტი არ დავწერო ან დაწერილი მაინც არ წავშალო

4. არ ვიმართლო თავი რომ დრო არ მაქვს დაპოსტვისთვის

5. რამე მაინც ვწერო ნიუსების გარდა 😦

6. ფიქრის ჯუჯა დავსვა დიეტაზე

7. ვწერო თუნდაც სისულელეებზე (ეს უკანასკნელი თავისდაზღვევის მიზნით დავწერე, რადგან მერე რომ არ მომეწონოს რამე და გავიფიქრო სისულელეა ამის გამოქვეყნებათქო გამახსენდეს წესი ნომერი 7 და გამოვაქვეყნო)

8. ვაიძულო თავი კონცენტრირება მოვახდინო რამე ერთზე, წერის დროს მაინც და არ ვაკეთო ყველაფერი ერთად

9. მიუხედავად იმისა რომ ჩემს თავთან მარტო ვერ ვრჩები და ეს ყველაფერი ხელს მიშლის ვწერო, ამ სისულელეებით თავი არ ვიმართლო და ბოლოს და ბოლოს რამე სისულელე მაინც დავწერო, მაგრამ რამე მაინც…

10. დავანებო ჩემს თავთან ჩხუბს, საყვედურებს, დანაშაულის გრძნობას, თავის მართლებას, მუშაობას (დროებით მაინც), სიგარეტს თავი და ბოლოს და ბოლოს ისევ დავიწყო წერა

კარადა

დატოვე კომენტარი

20081020002834კარადა მაღაზიაში, ჩემი მეგობრის სახლში, სამსახურში, ვიღაცის სახლში…

კარადა ჩემს სახლში…

სარკიანი კარადა…

სტუმრები წავიდნენ, კარადაში უფრო გვიან მიდიან. კარადაში სიგარეტს ჩემს საძინებელშიც ვეწევი და სუნი არ მაწუხებს. კარადაში სათამაშო თაგვის ნაცვლად, ნამდვილი უბეწვო კატა მყავს, ჩემი სფინქსი. კარადის საძინებელში ელექტრობოძების ნაცვლად, ფანჯრიდან ლამაზი ხედია ოკეანეზე. კარადაში უფრო მაღალი ვარ და ცხვირი ზუსტად ისეთი მაქვს როგორიც მე მომეწონებოდა. კარადაში სახლში რომ მოვდივარ სამსახურიდან, არასდროს ვარ დაღლილი. კარადაში მაგიდაზე ჩემი მანქანის გასაღები დევს, რომელიც არ მაქვს. კარადაში უკეთ გამომდის ყველაფრის კეთება, უფრო სწორად ზუსტად ისე როგორც მე მომეწონებოდა. მოკლედ კარადაში თვითკმაყოფილი იდიოტი ვარ და თან არასოდეს ვიძინებ, იმიტომ რომ ჩემი კარადა პრაგმატულია და ფიქრობს, რომ ასე უფრო მეტი დრო მექნება იდეალურად ცხოვრებისთვის…

ძილინებისა კარადა…

სიგარეტი…

დატოვე კომენტარი

just meდიდი ხანია გადაგეჩვიე, შენს სურვილს სადღაც მუცელში ვგრძნობ, მკერდს ქვემოთ, მაგრამ უფრო ენაზე. ფრთხილად მოგწევ ჩემთან რომ უფრო ახლოს იყო, მერე გაგხსნი და თხელი თითებით შეგეხები, თითებს შორის გიგრძნობ და მოგიტან არასაკმარისად ახლოს, მაგრამ საკმარისად შორს. ჩემს ხელში მოხვედრილი უსუსური გადამუშავებული და ქაღალდში გახვეული ფოთოლოვით ხარ. სახეს ახლოს მოვწევ და ძლიერად შეგისუნთავ ორივე ნესტოთი, ისე ძლიერად რომ შენი გემო ვიგრძნო. ბაგეებს დავაშორებ და მათ ტყვეობაში მოგაქცევ. სამწუხაროა რომ იმედები გაგიცრუე, მე სასტიკი ადამიანი ვარ, რომელსაც შენს მიმართ არაადამიანური სურვილი კლავს. მივეყრდნობი სკამის საზურგეს და თავს უკან გადავაგდებ. პირში შენს გემოს ვიგრძნობ, ასე მონატრებულს და ნაცნობს. ასანთის ღერს ავანთებ და გოგირდის სუნით გაგჟღენთ, მაგრამ არ დაგწვავ. დავიგროვებ ყველა დარდს და მთელი ძალიდ ამოვქაჩავ შენგან ფიქრებს, რომელიც ოთხმოცდამეთორმეტე დღეა რაც მელოდება, ჯერ არ მოგწევ, მაგრამ ძალიან მენდომება რომ მოგწიო. ბოლო კოცნასავით შეგინახავ სიკვდილის წინ.

92 დღე ბოლოს წინა ღერი სიგარეტიდან

%d bloggers like this: