მთავარი

მე დ ჩემი დემონები

დატოვე კომენტარი

ზოგს დემონები საერთოდ არ ყავს. არ აწუხებს არაფერი რაც მის კანის ქვეშ ხდება. დილით რომ იღვიძებს ფიქრობს რამდენი კოვზი შაქარი უნდა ჩაიყაროს ყავაში და რით დაასრულოს დღე რომ ბედნიერი იყოს. კიდევ ისეთებიც არიან რომლებიც ხანდახან ჩაფიქრდებიან ხოლმე რაღაცაზე, ზოგადად, უფრო იშვიათად შემხვედრიან ადამიანები რომლებიც საკუთარ ემოციურ მდგომარეობას მუდმივად უღრმავდებიან და აანალიზებენ საკუთარ თავს. ჩემნაირს სულ რამდენიმეს ვიცნობ, დემონებით.ყველას თავისი დემონი ყავს და ყველასი განსხვავებულია. ჩემს დემონებს ჩემი სახე და სხეული აქვთ, ჩემი მანერები და საუბარი, მაგრამ ვერცერთი მათგანი ვერ შეძლებს იყოს ნამდვილი მე. ჩემს დემონებს ჩემი ჩანაცვლება უნდათ. ნაწილებად მხლეჩენ და მძიძგნიან. ახლა უკვე შევეჩვიე და ვუმკლავდები, ადრე ხშირად მქონდა მომენტები, როცა მე ჩემს თავს ვერ ვაკონტროლებდი. მე ვიდექი გვერდით და ვუყურებდი ჩემი დემონი მე, როგორ აკეთებდა ყველაფერს, რომ ჩემს ცხოვრებაში დაბრუნება აღარ მომდომებოდა და დავნებებულიყავი. ჩემი დემონები ჩემი რამდენიმე კილოგრამი კანია.

winona-ryder

წარმოსახვითი ალპინისტი…

დატოვე კომენტარი

თვალი გავახილე და ჩავისუნთქე. ჩემი მომწარო ყავის გემო მინდა ვიგრძნო ამ დილით. ლოგინიდან ფრთხილად ვდგები, ვსწორდები, ჯერ ერთი ფეხის წვერს ვახებ ცივ იატაკს, მერე მეორეს. ნელა წამოვდგები, რომ არ დავიმსხვრე. ცხელი ფეხისგულებით ვდგამ პირველ ნაბიჯს და მსიამოვნებს დილის ცივი იატაკი. გამოვიგონებ პატარა ქვებს ტბის მეორე მხარეს რომ გადავყავარ. ერთ ქვაზე წერია “დილა”, მეორეზე “მშვიდობის”, მესამეზე წერია “არაფერი”, კარს ვეჯახები, იმიტომ რომ ჩემს წარმოსახვაში კარი არ არის. ყოველ დილით 10:09 წუთზე უცნაური გრძნობა მიპყრობს, მომავალი მინდა გამოვიგონო, ჩემი ბებერი თავი სარკეში და შვილები, მაგრამ ფანტაზია არ მყოფნის. ჰაერი არ მყოფნის რომ ვიყო ჯანმრთელი, ფული რომ ვიყო საკმარისად მდიდარი, დრო… დრო მარტო ტრაგედიებისთვის მყოფნის, რადგან ტრაგედიისთვის ერთი წამიც საკმარისია. გამბედაობა არ მყოფნის, რომ მთასვლელი ვიყო და ამიტომ მხოლოდ ვწერ მწვერვალებზე, რომლის დაპყრობაც მსურს.

%d bloggers like this: