მთავარი

Libertease

2 Comments

viveros-1კონიაკიანი ჩაი მენატრება, ბათუმში რომ ვსვამდი. ზღვა ჰო მიყვარს, მაგრამ საცურაოდ არა, საყურებლად, ზღვის ხედით კონიაკიან ჩაის არაფერი შეედრება. აქ ოკეანე მაქვს, ოკეანე სულ არ მიყვარს, რაღაცნაირია, ვულგარული. ეს ქალაქი ჩემი კოშმარებისთვის მისწრებაა. რაც ჩამოვედი ხშირად ვხედავ ერთ ახალ და ერთ ძალიან ძველ სიზმარს. ახალში მე ქვის ლაბირინთში გავრბივარ, მაღალი კედლებია და მზის სხივები ვერ მწვდება, უცბად ცა იღუშება, სულ შავდება და ქვემოთ ჩამოდის, მაწვება, გავრბივარ და მომსდევს, თან დიდდება და ბოლოს მთელ ცას რომ ფარავს მეღვიძება. ძველ სიზმარში ისევ იმ სააბაზანოში ვდგავარ, ცისფერი და მწვანე მოზაიკითაა დაფარული კედლები და იატაკი, სიძველისგან გაყვითლებულია და ალაგ-ალაგ ამოტეხილი. მე სარკის წინ ვდგავარ, ხელში მოჩუქურთმებული ხისტარიანი დანა მიჭირავს დახერხილი კბილებით და კანს ვისერავ, თან ბოუის ჩეინჯის ვღიღინებ და კანს გარედან შიგნით ვიტრიალებ, მერე ძალიან აკურატულად ვაკერებ აჭრილი კანის ნაგლეჯებს ერთმანეთს, ორგანოებს ვიღებ და ზემოდან ვიკერებ, ბოლოს თვალებს ვიტრიალებ, შიგნიდან ცისფერია.

ორსულობისას ხშირად წარმოვიდგენდი როგორი დედა ვიქნებოდი, ძალიან იმედგაცრუებული ვარ, თითქმის არაფერი იქიდან რასაც ვგეგმავდი არ გამიკეთებია. ძნელია საკუთარ თავთან შეჯიბრება, ვერასდროს მოიგებ. თან ეს ხალხმრავლობა. არაფერი მიჭირს იმაზე მეტად განმარტოება რომ არ შემიძლია. ვიღაცას პირადი სივრცე შეიძლება ტანსაცმელზე უფრო მეტად შემოტკეცილი აქვს ტანზე, მაგრამ ჩემი პირადი სივრცე იმხელაა ხანდახან რომ ჰორიზონტზე სულიერს არ უნდა ვხედავდე. რაგავაკეთო. სიმწვანე, ჰაერი და სივრცე მჭრდება რომ თავი გამოვიცარიელო ფიქრებისგან, თორე მერე მიგროვდებიან და ღამე არ მაძინებენ. გამარჯობა ინსომნია.

რაც თავი მახსოვს ყველა ზამთარი ერთნაირია. წვიმიანი, ქარიანი, ალაგ-ალაგ მზიანი. არ მიყვარს თოვლი, მგონი არასდროს მითქვამს მიზეზი რატომ მეშინია თოვის, მგონია რომ ერთხელაც აუცილებლად უნდა მოვკვდე თოვლიან დღეს, პირდაპირ ნამგლიანი სიკვდილის ნაბიჯების ხმა მესმის ბარდნისას. უკვე მესამე დღეა ნიუ-იორკში თოვლს აცხადებენ, მაგრამ ჯიუტად არ თოვს. მიხარია, ყველაზე საშინელი ქალაქია სამყაროში და არ თოვდეს მაინც.

რომ მეკითხებიან როგორ ხარო, მე როგორ ვარ? კარგად არამიშავს. აბა ჰო არ მოვყვები ყველაფერს რაც მაწუხებს. ჩემი ძაღლი მენატრება, დედაჩემი, ჩემი მეგობრები, ჩემი თავი მენატრება პოზიტიური, ჩემი სახლი მენატრება სადაც 2 თვეც ვერ ვიცხოვრე და 4 წელი სისხლის ფასად დამიჯდა ყველა სანტიმეტრი.

ყველა მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება მოულოდნელად მაქვს მიღებული. ყოველდღიურ წვრილმანებზე შემიძლია საათობით ვიფიქრო, სანამ ბოლო დეტალამდე არ გავთვლი და ყველა შესაძლებლობას არ ავწონ-დავწონი, რომ რისკები მინიმუმადე დავიყვანო. აი რაც მნიშვნელოვანია იმ გადაწყვეტილებებში თვალდახუჭული ვეშვები დაუფიქრებლად. მერე რომ ვეხეთქები, ხან ფეხს ვიტეხ, ხან თავს, მტკივა, მიხორცდება, ვკოჭლობ, ტვინშერყეული ვარ, ვიმართები და ვაგრძელებ სიარულს წინ.

სამაგიეროდ ჯეი მყავს, გამიღიმებს და მავიწყდება ყველაფერი.

Advertisements

როგორ ჩნდებიან ბავშვები?

4 Comments

მახსოვს ბავშვობაში ეს კითხვა რომ დავსვი მიპასუხეს, რომ დედიკოს მუცლიდანო და იქ როგორ მოვხვდითქო, რომ შევუბრუნე კითხვა ამას არ ელოდნენ და ექიმთან წავიდა დედიკო და მუცელში ჩაგსვესო.

მე მომატყუეს რა თქმა უნდა, მაგრამ ჩემი შვილი თუ მკითხავს ზუსტად ასეთი პასუხის გაცემა მომიწევს, მაგრამ მე არ მოვატყუებ, ეს სიმართლე იქნება.

მარტიდან აქტიურად დავიწყე ფიქრი ბავშვზე, მაგრამ როგორც ჩემმა ექიმმა მითხრა ხელოვნური განაყოფიერებითაც კი შანსები მინიმალურია. მთელი 2 თვე ვემზადები, რა აღარ დავლიე, იყო წამლები რომელთა გამოც გული მერეოდა, ან თავბრუ მეხვეოდა, ძილიანობა მქონდა, საერთო სისუსტე ისეთი რომ მუხლები მიკანკალებდა და ძლივს დავდიოდი. გავიკეთე ყველა შესაძლო გამოკვლევა და აი ამ თვეში როგორც ამბობს ჩემი ექიმი უნდა ვცადოთ ინსემინაცია.

უკვე აღარ ვეწევი და აღარ ვიღებ კოფეინს, ალკოჰოლს 6 თვეზე მეტია, რადგან ამ თვის ბოლოს უნდა მოხდეს ის რასაც სინამდვილეში დიდი ხანია ველოდები. ჩემი პირველი შვილი რომ დაბადებულიყო ახლა 2 წლის და 7 თვის იქნებოდა. ყველა ადამიანს განსხვავებულად გადააქვს ეს ძალიან რთული პროცესი შვილის დაკარგვის, საერთოდ სუსტს ვერ ვიტყოდი ჩემზე, მაგრამ დღემდე არ მაქვს გადატანილი არადა 2 წელზე მეტი გავიდა. მოკლედ ვაღიარებ რომ საშინლად გადავიტანე, ანუ საერთოდ ვერ. უკანასკნელი მშიშარა, არაფრისმაქნისი და უსუსტესი ადამიანი რომ გადაიტანდა ზუსტად ისე.

საქმე რაშია, რომ ჩემი მთავარი პრობლემა რის გამოც უშვილობის პრობლემის წინაშე დავდექი და რის გამოც გამოსავალი ხელოვნურ განაყოფიერებაში არის ფსიქოლოგიური აბსოლუტურად.

მას შემდეგ რაც დაახლოებით 2 წლის წინ, საოპერაციოდან გამომიყვანეს პალატაში, მახსოვს ერთი საზიზღარი შეგრძნება, როცა მუცელიც გაქვს და ორსულობის ყველა სიმპტომი რაც მანამდე, მაგრამ იცი რომ ორსულად აღარ ხარ, ცარიელი და გამოხრული ხარ, მართლა საზიზღარი შეგრძნებაა და იმდენად, რომ მას შემდეგ ძალიან დიდი ხანი არ მინდოდა შვილი. მეშინოდა რომ რაღაც მსგავსი მოხდებოდა და კიდევ ბევრი მიზეზი იყო, მაგრამ ეს ყველაზე მთავარი. აი ამან გამოიწვია ის რომ მაქვს ქრონიკული ანოვულაცია და ამ თვის ბოლოს მაინც იმედი მაქვს მოხერხდება ინსემინაცია, თუ მოხერხდა იმედია დავრჩები და თუ დავრჩი იმედია გავაჩენ, მაგრამ ეს ყველაფერი თუ მოხდება მერე აუცილებლად ვეტყვი რომ მუცელში ექიმებმა ჩამისვეს და არასდროს არ მოვატყუებ.

new look from HAG

%(count)s კომენტარი

3 წლის ანა

%(count)s კომენტარი

საერთოდ მიყვარს ადამიანები, ყველა გამოვლინებაში და ფორმაში, როგორი ძნელი დასაჯერებელია ვიცი.

ბავშვობაში როცა ვმედიტირებდი, მიუხედავად იმისა რომ ჯერ ეს არ ვიცოდი რას ნიშნავდა, ვგრძნობდი როგორ მიყვარდა ყველა ადამიანი. არ ვიცი გიგრძვნია თუ არა ეს ოდესმე, საოცარი შეგრძნებაა, როცა გრძნობ ერთდროულად და თან ცალ-ცალკე ყველას სიყვარულს. ძლიერი გრძნობაა, ვიმუხტები მაგ დროს, დადებითად.

რაც უფრო ვიზრდებოდი და რაც უფრო ბევრი ცუდი, განსხვავებული თუ კიდევ რამე სხვა სახის ადამიანები მხვდებოდნენ და ეს ადამიანი იყვნენ ბევრი და მრავალნაირი, სულ ვფიქრობდი პატარა 3 წლის ანაზე, რომელიც იჯდა ბნელ ოთახში საათობით, მედიტირებდა და გრძნობდა როგორ უყვარდა მთელი კაცობრიობა, დიახ არც მეტი არც ნაკლები მთელი კაცობრიობა.

იმის თქმა მინდა, რომ ცხოვრებაში ვინც არ უნდა შემხვედროდა და რაც არ უნდა დაეშავებინა, ეთქვა და ა.შ. ვცდილობდი იმდენად არ დაეშავებინა რომ ის 3 წლის ანა გამქრალიყო. ძალიან ვუფრთხილდები, უდაბნოში ოაზისივთ მყავს, სადღაც შიგნით და ღრმად ისე რომ სხვის თვალს არ დაენახოს, ფაქტიურად მზეთუნახავია, იმდენად არ ვანახებ არავის, რომ ამაზე პირველად ვწერ.

ყოველთვის თავს იმით ვიმშვიდებდი, რომ ადამიანები ასეთებად არ იბადებიან და ამის მართლაც მწამს, ყველა ადამიანი კარგია უფრო მეტად ვიდრე ცუდი და აზრი არ აქვს ვინ რას ფიქრობს მე ასე მჯერა. ადამიანები უფრო კარგები არიან როცა ვინმეს ან ვიღაცეებს სჯერათ რომ ის კარგია. როცა გარშემო ადამიანები გყავს, რომლებსაც შენი სჯერათ გინდა რომ უკეთესი იყო, სადღაც გულის სიღრმეში მაინც.

3 წლის ანა ძალიან მეხმარება იმაში რომ მაშინაც როცა არავის სჯერა ჩემი მე დავრჩე მე. არ ავყვე დროს, გარემოს, ადამიანებმა არ შემცვალონ, არ იმოქმედოს ჩემზე არავინ. იმიტომ რომ მე ვარ 3 წლის ანა, შეხედულებები შემეცვალა და ბევრი სხვა რამ, მაგრამ შეგრძნებებით ვარ იგივე. ამას როგორ ვუფრთხილდები რომ იცოდე.

როგორია 3 წლის ანა? ყველაფერს უკეთებს ადამიანებს, როგორ მომწონს არ იცი როცა ვინმეს უხარია, არასდროს აკეთებს რამეს იმ მიზნით რომ უკან დაუბრუნდება, უბრალოდ აკეთებს რა. ბედნიერი ადამიანია მოკლედ.

ცუდი არავის რომ უნდა უსურვო ხშირად მახსენებს, ვინმე რომ მაწყენინებს იმასაც რომ არ უნდა ვუსურვო ამასაც მახსენებს. როცა ვბრაზობ სინდისი მქენჯნის, 3 წლის ანა ასე არ იზამდა, ასე არ იტყოდა.

ყველაზე მეტად მისი დაკარგვის მეშინია. ცოტავდება, მე ვიზრდები და ის ცოტავდება. არის პერიოდები როცა ბრუნდება კიდეც დიდი ნაწილი, მაგრამ უფრო სტაბილური დაცოტავებაა, ვხარჯავ ყველაფერს ადამიანურს რაც გამაჩნია.

ძნელია არ დახარჯო როცა სათქმელი გაქვს ღამის 3 საათზე, სახლში მარტო ხარ, ყურმილს იღებ და დასარეკი არავისთან გაქვს, იმიტომ რომ ყველა ვისთანაც შეგეძლო დაგერეკა და გული გადაგეშალა შენივე უხასიათობით დაკარგე.

უკიდურესობები მკლავს 3 წლის ანა ძალინა განსხვევბულია, 4,5,6,7,8,9,10,11,12,13,14,15,16,17,18,19,20,21,22,23,24,25,26 წლის ანებისგან. ბევრია ჰო? და 3 წლის ანა ერთია, ძლიერი, კეთილი, ადამიანური, ყველა უყვარს და საერთოდ საუკეთესო ადამიანია რომელიც ოდესმე შემხვედრია, არ მინდა რომ დავკარგო.

3 წლის ანას ერთი ნაკლი აქვს, როცა ბევრი ბრუნდება და ძალიან ბევრი, იმდენად ბევრია, რომ საკუთარ თავსაც მავიწყებს, მთლიანად სხვებისთვის ვიწყებ ცხოვრებას, საკუთარ თავზე აღარ ვფიქრობ, საკუთარ თავზე აღარ ვზრუნავ, საკუთარ პრობლემებს აღარ ვაგვარებ, საკუთარი დროს აღარ განვკარგავ.

3 წლის ანა იდეალურად კეთილია დიდ დოზებში და ჩემთვის მავნებელი. იმიტომ რომ მერე ისევ რომ ცოტავდება, ყოველთვის მარტო და არაფრის გარეშე ვრჩები. ყოველთვის ნულიდან ვიწყებ, ყოველთვის მარტო, ყოველთვის ახალი ცუდი თვისებებით, ყოველთვის ცოტათი უფრო ცუდი ვიდრე აქამდე, ახალი ეგოიზმებით და ყოველთვის ახალ ადამიანებთან.

3 წლის ანა არის ის რაც მკლავს, უკეთესს მხდის და მაბედნიერებს, მაგრამ ყოველთვის მარტო მტოვებს.

სამსახური შევიცვალე

2 Comments

დაახლოებით ერთი თვის წინ დაიწყო, უფრო სწორად ბევრად უფრო ადრე, მაშინ როცა წავიდა პირველი. პირველი იყო ჩვენი უფროსი, ადამიანი რომელმაც შემქმნა, დემნა.

დაახლოებით ერთი წლის წინ, მე გავხდი გუნდის წევრი, რომელმაც ადვილად ვერ მიმიღო, იმიტომ რომ ეს არ იყო ადვილი გუნდი. ეს იყო გუნდი სადაც ყველაფერს გეუბნებოდნენ პირდაპირ, სადაც არავინ არ თვალთმაქცობდა, სადაც ურთიერთობა აწყობილი იყო გულწრფელობაზე.

კიდევ იმიტომ რომ მე ვიყავი ერთი თავგადაპარსული გოგო, რომელსაც თითქოს გამოცდილებაც ქონდა და განათლებაც საკმარისი, რომ ყველაფერი კარგად ეკეთებინა, მაგრამ გაწვრთნილი არ იყო. ძალიან გამიმართლა რომ ამ გუნდმა მიმიღო.

დაახლოებით ერთი წლის წინ ვიყავი ყველაზე კარგ, ყველა გაგებით კარგ გარემოში, იმიტომ რომ ჩემს გარშემო იყვნენ ადამიანები, რომლებმაც იცოდნენ თავისი საქმე, რომელბსაც უყვარდათ თავისი საქმე, რომლებიც ბოლომდე დებდნენ ენერგიას საქმეში.

ჩვენ გვქონდა გუნდი, რომელიც მუშაობდა მოტივაციაზე, რომლისთვისაც მთავარი იყო პროფესიონალიზმი. გვიხაროდა როცა გვქონდა სპეცები და დამატებითი სამუშაო, იმიტომ კი არა რომ მაზოხისტები ვიყავით? დამატებითი სამუშაო არავის უხარია, იმიტომ რომ გვქონდა უფრო საინტერესო სამუშაო, ვიდრე უბრალოდ სამუშაო დღეა ჟურნალისტისთვის.

მათთან მხოლოდ ურთიერთობითაც კი, ყოველ წამს ვსწავლობდი როგორ უნდა ვიყო უკეთესი. ეს იყო გუნდი, რომელიც არ გაპატიებდა შეცდომას, მაგრამ ამის გამო არ დაგტოვებდა მარტო, გუნდი რომელიც ყოველთვის დაგეხმარებოდა, გეტყოდა რომ მეტიც შეგეძლო ან შეგაქებდა როცა კარგად იმუშავებდი.

როდესაც გავაკეთებდი მაქსიმუმს აუცილებლად შემაქებდნენ, ცხვირს მოადებდნენ სტუდიის მინას და დამელოდებოდნენ ყავით და სიგარეტით ხელში.

იმ მინიმალური რესურსით, რომელიც სხვა რადიოებთან შედარებით გაგვაჩნდა, ვაკეთებდით მაქსიმუმს. ეს იყო ჩვენი მიზანი გაგვეკეთებინა მაქსიმუმი, დავხარჯულიყავით ბოლომდე და დღის ბოლოს, ჩვენს სალათისფერ-სტაფილოსფერ სამზარეულოში კმაყოფილები ვსხდებოდით და ყავას მივირთმევდით.

მერე წავიდა ერთი, მერე მეორე, მესამე, მერე მე გადამიყვანეს სხვა განყოფილებაში და ვინც დარჩნენ იმათთანაც ვერ ვმუშაობდი. სხვადასხვა საქმეს ვაკეთებდით. მარტო დავრჩი. დავნამცეცდით, ცოტ-ცოტა და ყველგან გავიფანტეთ, ზოგი დარჩა, ზოგი წავიდა.

თუ შეიძლება რამე იდეალური არსებობდეს ეს გუნდი ძალიან მიახლოებული იყო ამასთან. ხანდახან მეჩვენებოდა რომ იდეალურიც კი იყო. ზედმეტად კარგი იყო რომ დიდხანს ყოფილიყო.

ადამიანები განსხვავდებიან, განსხვავდება მათი შეხედულებები, მოთხოვნილებები, სხვადასხვაა მოტივაციაც.

არის ადამიანის ტიპი, რომელმაც უნდა იმუშაოს მარტომ, იმიტომ რომ მხოლოდ საკუთარი ხელით და თავით გაკეთებული საქმე მოსწონს და ყოველთვის უკმაყოფილოა სხვისით.

არის სხვა ტიპიც, რომელიც არის კარგი შემსრულებელი, მაგრამ ვერასდროს წყვეტს რა უნდა გაკეთდეს.

არის კიდევ ისეთიც, რომელიც გეგმავს და იცის რა უნდა დაავალოს, მაგრამ თავად ვერ აკეთებს ვერაფერს.

მე ვარ ადამიანი, რომელსაც შემიძლია გავაკეთო ყველაფერი და გავაკეთო კარგად, მაგრამ დარწმუნებული ვარ რომ გუნდთან ერთად გავაკეთებ უკეთ, აუცილებლად უნდა დავგეგმო რას გავაკეთებთ, ყველა ერთად და არა მხოლოდ დანარჩენები. მე აუცილებლად უნდა გავაკეთო ჩემი დავალებები ისევე, როგორც ყველა დანარჩენი გააკეთებს ამას. მე უნდა ვიგრძნო კონკურენცია რომ ვიფიქრო უკეთ, უნდა ვცემდე პატივს და ვცდილობდე მის მოპოვებას, მე უნდა ვენდობოდე და მენდობოდნენ.

მე მჭირდება გუნდი, იმისთვის რომ შევძლო მუშაობა, არ დამიმთავრდეს იდეები, მივიყვანო საქმე ბოლომდე, მე მჭირდება კონკურენტუნარიანი გუნდი, რომ მუდმივად ვიყო დაძაბული და მომზადებული, სულ ვიყო ფორმაში. მე მჭირდება ადამიანები, რომლებთანაც უბრალოდ მესიამოვნება მუშაობა.

დაახლოებით 2 კვირის წინ წამოვედი რადიოდან, დაახლოებით 1 კვირის წინ მოულოდნელად ახალი სამსახური დავიწყე.

დამხვდა გუნდი, რომელიც ერთი შეხედვით ძალიან გავს გუნდს ჩემი წინა ცხოვრებიდან, იმედი მაქვს მიმიღებენ და დარწმუნებული ვარ რომ ბევრ ახალს ვისწავლი მათგან.

მე ვარ ბათუმელების, netgazeti.ge და pliaj.ge – ს მარკეტინგის მენეჯერი და ვეძებ ჩემს გუნდს.

ადამიანებს, რომ შევქმნა მარკეტინგის განყოფილება და საუკეთესო გუნდი საქართველოში.

9 სიცოცხლე

დატოვე კომენტარი

სიცოცხლე პირველი – გვიან გავიღვიძე… მაღვიძარამ არ დარეკა… ფეხშიშველი შევედი აბაზანაში სასწრაფოდ გადავივლე… პირსახოცი… სიჩქარეში დამავიწყდა ახლოს გადამეკიდა თითის წვერებზე დავდექი და მთელი ტანით გადავიწიე, თითქმის მივწვდი ფეხი რომ ამისრიალდა და ონკანს თავი პირდაპირ საფეთქელთან დავარტყი… 1 წამში მოვკვდი…

სიცოცხლე მეორე – პირსახოცს მივწვდი და ნახევრად სველმა დავიწყე ჩაცმა, ჩაიდანი ჩავრთე, თან თმას ვიმშრალებდი და თან ვცდილობდი მესაუზმა როცა გადამცდა, რა საშინელებაა ერთი ნაჭერი ცხელი ტოსტი რომ დაგახრჩობს გავიფიქრე და მოვკვდი ))))

სიცოცხლე მესამე – ცრემლები მომდიოდა, მაგრამ ვსუნთქავდი არასოდეს შევჭამ ასეთი სისწრაფით, ამას ვფიქრობდი როცა ფეხზე ვიცვამდი თან ჩანთაში ვალაგებდი ნივთებს და თან კარს ვკეტავდი… კიბეზე ფეხი ამისრიალდა და თერთმეტი საფეხური ისე უმტკივნეულოდ ჩავიფრინე მეთორმეტე მოყინული ბეტონის, რომ არ შემხვედროდა… დაახლოებით თორმეტი მოტეხილობიდან ერთ-ერთი სასიკვდილო აღმოჩნდა, სამაგიეროდ დანარჩენი თერთმეტისგან მიყენებული ტკივილი ვერც კი ვიგრძენი ისე სწრაფად დავლიე სული

სიცოცხლე მეოთხე – წამოვდექი და თოვლი დავიფერთხე, გული შიშისგან სადღაც ყელსა და ნიკაპს შორის მიცემდა ენის ქვეშ. სირბილით და სრიალით ჩავედი ქუჩაზე ეთერში მაგვიანდებოდა, პირველივე ტაქსი გავაჩერე, ძალიან ვთხოვე სწრაფად ევლო, მაგრამ შუქნიშანზე გაჩერება რომ მოვისურვეთ და დამუხრუჭებისას მოგვასრიალა, იმდენი ვიტრიალეთ სანამ მანქანა ჩემს მხარეს საგზაო ნიშნის ბოძმა არ გააჩერა, უფრო სწორად საგზაო ბოძმა რომლის ნაწილიც პირდაპირ გულში მქონდა გაყრილი

სიცოცხლე მეხუთე – საგზაო ნიშნის ბოძი რამდენიმე მილიმეტრით ამცდა, მანქანიდან გადმოსვლა გამიჭირდა, ახლა ნამდვილად ვეღარ მივუსწრებდი ეთერს, მწვანე შუქს არც დაველოდე, გზაზე გადარბენისას მანქანის მუხრუჭის ხმა გავიგე, ზუსტად ჩემს ფეხებთან დაამუხრუჭა “ტყტყ” ბგერები გამოსცა მძღოლმა და ვიფიქრე აი სამშვიდობოს გამოვედითქო, როდესაც გზის მეორე მხარეს პალტოში და ბერეტში გამოწყობილი, მომღიმარი, საშუალო ასაკის ქალბატონის მზერა შევნიშნე. არ გავუღიმე იმიტომ რომ არ მეცნო, მაგრამ დავაკვირდი, რომ მივუახლოვდი ეს მზერა ისეთი კეთილი აღარ მომეჩვენა…

– შენ იცი რომ შეიძლება მომკვდარიყავი??? ვინ არის დამნაშავე ის თუ შენ??? შენ და შენნაირები უნგრევენ უდანაშაულო ადამიანებს ცხოვრებას??? ჩემს შვილს უნდოდა მკვლელი გამხდარიყო??? მაგრამ შენნაირი ალქაჯების გამო ხდებიან მკვლელები და არც მეტი არც ნაკლები პირდაპირ შუბლში მესროლა… უფრო სწორად ხმა გავიგე სროლის…

სიცოცხლე მეექვსე – ბერეტიანმა ქალბატონმა სათამაშო პისტოლეტით წყალი სახეში შემასხა, ფიზიკურად საკმაოდ სუსტად გამოიყურებოდა, მაგრამ მაინც მთელი ძალით გავრბოდი, 5 წუთში გავჩერდი და სული ძლივს მოვითქვი არც არაფერი დარჩა ფეხით მივედი… ლიფტში რომ შევედი წამებს ვითვლიდი და აი სადღაც მეშვიდესა და მერვე წამს შორის ჩაწყდა, ამჯერად უკვე სიკვდილში გამოცდილს ხმაურიც დამამახსოვრდა, ჩემი ყვირილიც, შეჯანჯღარებაც და სამწუხაროდ ძლიერი დარტყმაც, ლიფტში არა, მაგრამ საავადმყოფოსკენ გზაში კი ნამდვილად მოვკვდი

სიცოცხლე მეშვიდე – ძლივს დავარწმუნე სასწრაფოს ექიმები რომ არაფერი მიჭირდა, იმის გარდა, რომ ეთერში მაგვიანდებოდა და სულ სირენებით მიმიყვანეს სამსახურამდე, რა თქმა უნდა კიბით ავედი, გულამომჯდარი მივეყუდე კედელს და ის იყო სიგარეტისთვის უნდა მომეკიდა, რომ ჩემი მეწყვილეც გამოვიდა

– ძალიან ძალიან გთხოვ ირაკლი ვერ ვსუნთქავ და ერთი ჭიქა წყალი მომიტანე
– ახლავე

ეს ახლავე კი გამიკვირდა, მაგრამ გაკვირვების გამოსახატი ენერგია ჯერ არ მქონდა, სამწუხაროდ მოგვიანებით უკვე დაგვიანებით აღმოჩნდა, რადგან ჩემმა საკუთარმა და ღვიძლმა მეწყვილემ მოწამლული წყალი გამომიწოდა და მეც იქვე მოსაწევში გარდავიცვალე

სიცოცხლე მერვე – წყალი დავლიე და ცოტა გონს რომ მოვეგე გამახსენდა ჩემი ეთერი, საეთეროში პალტოთი და ქუდით შევედი, რამდენიმე წამიც და დავაგვიანებდი, ის იყო უამინდობის ბლოკზე უნდა გადავსულიყავი, რომ კარგად გვარიანად შეგვაზანზარა და მერე მახსოვს რომ იატაკი გამომეცალა ფეხქვეშ. 10 ბალიანმა მიწისძვრამ მიწასთან გაასწორა თბილისი და მეც…

სიცოცხლე მეცხრე – გამოვედი საეთეროდან, გავიხადე პალტო, გავთბი, ლევანმა ყავა მომიდუღა, დავჯექი ირაკლის გვერდით და დავიწყეთ მაფიოზობანას თამაში… წინ თავისუფალი სამი საათი მქონდა, დავხუჭე თვალები, გამეცინა, სულ მეცინება ამ დროს, გავახილე, ყველა მე მიყურებს, დავასახელე, ხმა მივეცი, გავარდა, მაფიოზია, ისევ აბაშმაძე, მაფიის ღამეც დადგა, მაფიოზის გადაწყვეტილებით თამაშს ტოვებს ანა სიდამონიძე

პ.ს. ისევ აბაშმაძე თუ მომკლავს )))))))))))))

22 იანვარი

2 Comments

ოდესმე მოგისმენიათ მძინარე ქალაქის ხმა… როგორც ადამიანი ღრმად სუნთქავს… ისეთი ცარიელია, როგორც მიტოვებული მოხუცის სახლი და ისეთივე ცივი როგორც მიცვალებული…

დღეს მქონდა პაემანი ჩემს ქალაქთან დილის 5 საათზე… სანაპირომდე ფეხით ვიარე და ვორონცოვის ხიდზე სიგარეტი მოვწიე… ზუსტად არ ვიცი ყინვა იყო თუ სიგარეტის კვამლი…

ჩემი ქალაქი შემიყვარდა თქვენს გარეშე… დიახ, ადამიანების გარეშე უფრო ლამაზია და უფრო ჩემი…

რა ბედნიერი ვიქნებოდი მარტოს რომ მეცხოვრა ჩემს სახლში, ჩემს ეზოში, ჩემს ქალაქში, ჩემს ქვეყანაში და ჩემს პლანეტაზე…

სახლში დავბრუნდი 7 საათისკენ და ერთით ნაკლები დამხვდით… დღეს და დღეიდან ჩემი მეგობრის სიკვდილის დღეა…

Older Entries

%d bloggers like this: